En dan kunnen we heel cynisch zeggen dat zo'n tsunami echt niet onder de indruk raakt van drie minuten stilte. Of dat die recordbrekende bedragen gewoon komen omdat het zo'n hijgerige hyperige marketingoperatie was, overal ter wereld. Dat er nooit zoveel was gestort als er geen Zweden, Duitsers, Nederlanders, Japanners en Australiërs waren omgekomen. Of dat we dat óók voor Darfoer hadden moeten doen. En dat het geld nu helemaal wel weer verkeerd terecht zal komen, omdat er misschien wel teveel is. Dat ambtenaren, kindersmokkelaars, regeringen en bedrijven gaan profiteren van de ramp. O ja, en dat die vrijgevigheid komt omdat het zo'n 'sexy' ramp was - een gefilmde, allesverwoestende golf zeewater die een stad binnenkomt is nou eenmaal spectalulairder dan het zoveelste Afrikaantje dat dood neervalt door de honger.

Da's allemaal waar. Maar.

We kunnen het ook anders bekijken. We kunnen ook zeggen dat de wereldbevolking, nu er écht, met alle professionele media-, communicatie- en marketingtechnieken die we tegenwoordig hebben, een beroep op haar werd gedaan, dat er toen een knop omging. Dat we collectief weigerden om de ander te laten stikken. 

Volgende week, of morgen, of misschien wel terwijl ik dit schrijf, beheerst de slechtheid het wereldnieuws waarschijnlijk weer. Maar voor even, voor héél even leek de wereld één doel te hebben. Elkaar Helpen. We fucked cynicism, worldwide. Al was het maar voor een paar dagen. Daar kunnen we nooit slechter van worden. Waar een ramp al niet goed voor kan zijn.