13 maart 2005 - 20:01

'Als jij Olga wilt spelen, meisje, dan zal je toch eerst een beetje meer vlees moeten krijgen,' zei de man tegen het meisje en hij kneep haar zachtjes in haar zij. De man was Jan Wolkers, het meisje Monique van de Ven en het jaar 1972. De cast van Turks Fruit was rond, maar de negentienjarige Monique was nog niet rond genoeg om de Olga te spelen die Jan in zijn hoofd had.

Monique van de Ven vertelde de anekdote bij haar openingsspeech op het Boekenbal. Het viel me al op dat Karina, Jan’s vrouw, die zo vrolijk in haar niksie de cover van het Boekenweekgeschenk opleukt, geen maatje 36 had. En geen 38 ook. Maar Kluun wist niet dat Jan bekend stond om zijn voorkeur voor volslank.

Als man moet je verrekte veel lef hebben om te zeggen dat je valt op vrouwen met rondingen die iets verder gaan dan 90-60-80. Vooral als je zegt dat die 60 best wat meer mag zijn. En die 80 eigenlijk ook, als je eerlijk bent.

Slank is de standaard. Catwalk-meisjes zijn bil- en tietloos (couturiers zijn homo’s), Playboy-, Penthouse- en porno-modellen hebben wel tieten & billen (uit alle onderzoeken blijkt dat mannen wel van een beetje vlees ‘op-de-juiste-plaats’  houden) maar buik, dijen en armen bevatten nog altijd minder vlees dan een kroket van de Aldi.

Als vrouw met 40+ wordt je er gallisch van om je je hele leven lang te moeten verantwoorden. 'Je hebt zo'n mooi gezicht, dat is dan toch jammer van die achterkant?' 'Waarom ga je niet lekker mee naar de sportschool?' ‘Wanneer was je nou ook al weer bevallen? Toch al wel een maand of vijf, zes geleden?' ‘Ik neem geen toetje. Jij wél? Tja…’ 

Maar zal ik eens een geheimpje verklappen? Ook mannen die vallen op ronde vrouwen worden er gestoord van. Ik heb nooit begrepen waarom je je als man moet verantwoorden als je valt op rond. Ik heb nog nooit een vriend van me ter verantwoording geroepen die in de kroeg een vrouw aansprak met tieten welke met het blote oog nauwelijks zichtbaar zijn. Ik heb nog nooit iemand uitgelachen die naar bed was geweest met een meisje wiens billen nauwelijks meer inhoud hadden dan die van mijn zesjarige dochter. Of gevraagd of haar kut net zo benig was als de rest van haar lijf. 

Lieve slankfetisjisten (m/v), loop eens een keer een museum binnen. Blader opa's pornoboekjes eens door. Kijk eens goed naar foto’s van Marilyn Monroe en Jane Mansfield. Of die zwartwit foto’s met wulps naakt van rond 1900. Slank is pas sinds de jaren zestig in. Goed, en rond de eerste wereldoorlog (maar toen had niemand te vreten) en in de Griekse oudheid. Maar die Grieken hielden sowieso meer van mannen als van vrouwen.

Begrijp me niet verkeerd: mannen die op slank vallen, hebben mijn zegen. Ze zijn er voor mij niet minder om. De een valt op mannen, de ander vindt pijn geil, de volgende krijgt een stijve van rubber, er zijn mannen die het prettig vinden om ondergeplast te worden door hun vrouw en sommigen houden van slank. En ik vind slanke vrouwen ook best lekker, hoor, op zijn tijd. Moet kunnen.

Maar ga mij niet lastig vallen met denigrerende opmerkingen over mijn voorliefde voor vrouwen met een beetje vlees, ik ben nou eenmaal geen vegetariër. Kate Winslet in Holy Smoke (holy fuck, wát een ongelofelijk lekker wijf, zeg, zoals ze daar naakt voor Harvey Keitel staat in die woestijn. Vijf keer teruggespoeld.) Renee Zellwegger in Bridget Jones. Sophie Dahl voor haar vermageringskuur. Karina Wolkers. Naat. Ik wordt niet alleen geil van vrouwen met rondingen, ik vind het ook echt Mooi. En miljoenen andere mannen, als hun vrienden er niet bij zijn, stiekum ook. Het is tijd voor een coming out. Duizenden schilders, beeldhouwers en schrijvers gingen ons voor.

Leve Jan Wolkers, leve Karina, leve Kate, leve Sophie, leve Naat, leve echte vrouwen.

doorsturen reageren (al 4)