Mensentaal
25 september 2005 - 15:01
Het was Prinsjesdag en dan komen uit alle holen en gaten politici gekropen om hun visie de media in te slingeren. We zagen een minister met een enorme grijns verklaren dat het vanaf nu echt allemaal goed komt, door het beleid van deze regering. Hij werd omringd door een giechelende damesvereniging op dagtocht naar het Binnenhof en hij giechelde electoraal correct mee.
We zagen een kamerlid die uit protest tegen het beleid van deze regering een autoband op haar hoofd droeg (‘papa, waarom heeft die mevrouw een autoband op haar hoofd?’ ‘Omdat ze ergens tegen is.’ ‘Hahaha…!’).
We zagen een minister die haastig zijn excuses aanbood omdat we hem een vinger in zijn keel hadden zien steken (dat krijg je met al die bezuinigingen op overheidskantines) en we zagen een minister en een fractievoorzitter bekvechten over het verschil tussen getallen en cijfers.
Eén man is anders. Zijn partij is niet de mijne (dat referendum om een kabinet weg te krijgen, pfff… – een kind weet dat het volk tegen élk referendum NEE zegt, wat de vraag ook is, gewoon, om onze beleidsmakers te zieken), maar ik hem nog nooit op één zin kunnen betrappen waarvan ik dacht: dat meen je niet.
Maandag zat hij bij Barend en van Dorp. Zinnen als 'Hé, wacht effe, je legt het helemaal verkeerd uit.', 'Ik ben niet voor een kabinet van lafaards en flapdrollen.', 'Ik hoorde de minister dingen zeggen, nou, je broek zakt er van af.' en 'Dat nieuwe zorgstelsel wordt er nu doorgejast.' rolden uit zijn mond.
Mensentaal in een wereld waar one-liners, zoethoudertjes, valse beloftes en wolligheid regeren.
Jan Marijnissen is echt.
---------------------------------------------------------------
Deze column stond afgelopen zaterdag in het AD
|
