|
De Sint volgens Roos (2) en Kluuntje (16) 30 november 2006 - 10:38
Zie gins komt de stoomboot uit Spanje weer aan (tot zover gaat het goed, ja) Hij bengt ons Sint Nicolaas, ik zie hem al staan (en mind you, ze is nog geen 3, hè,!) Hoe wuppelt zijn paardje (kniesoor), hij dekt op en neer (daar kom ik zo op terug) Hoe waaien de winkels (winkels, dat kun je het kind niet kwalijk nemen, vind ik, wat wil je met een papa met een reclameverleden) Al heen en weer!!!! Een dekkende Sint. Dat deed me denken aan een schokkende foto, die zich in mijn teergevoelige puberzieltje nestelde om er nooit meer uit te komen. Het was diep in de vorige eeuw, het pre-internet-tijdperk. De tijd dat porno nog per blad i.p.v. per mail werd verkocht. In de Candy of Chick, dat mag ik kwijt zijn, was de Goede Sint te zien, waarbij hij, steunend op zijn staf, zijn tabberd omhoog tilde en een blonde dame van achter van jetje stond te geven. De goedgeiligman had niet eens de tijd genomen om zijn mijter af te zetten.
|
||||||||||||||||||||
 |
||||||||||||||||||||
|
5 minutes of fame 29 november 2006 - 09:38 Mijn onvoorstelbaar erudiete uitgever Joost Nijsen vond op een dag een manuscript van dik zeshonderd pagina’s in zijn postbus. Een gepensioneerde ambtenaar, die zijn leven had beschreven.
De eerste pagina’s waren zo verschrikkelijk saai, dat mijn uitgever uit pure nieuwsgierigheid doorlas. Zo’n slaapverwekkend begin - hier móest wel iets spannends, iets dramatisch gaan gebeuren, dat kon niet anders. Vijftig bladzijden later, na drie keer bijna boven zijn koffie in slaap te zijn gekukeld, was het manuscript nog immer niet om door te komen. Oogverdovend saai.
Mijn uitgever was geïntrigeerd. De man die dit verhaal had geschreven kon toch niet serieus menen dat er ook maar één uitgever serieus in zijn verhaal geïnteresseerd zou zijn, toch? In plaats van de gebruikelijke keurige afwijzingsbrief (‘We hebben uw manuscript met aandacht gelezen, maar moeten u tot onze spijt mededelen dat het niet in ons fonds past. Wel wensen we u veel succes met het zoeken van een passende uitgeverij.’Ofwel: ‘wat u schrijft is bagger, echt, doe uzelf en de wereld een plezier en stop met schrijven.’) besloot Joost Nijsen bij grote uitzondering de man zelf te bellen.
‘Meneer, ik heb uw manuscript met stijgende verbazing gelezen. Excuseert u mij voor mijn directheid, maar wat u schrijft is zo on-ge-lo-fe-lijk saai...’
Verbolgen reageerde de gepensioneerde ambtenaar: ‘Maar meneer Nijsen, mijn leven wás ook saai.’
Nightwriters nodigt mensen die wél wat te vertellen hebben en wél kunnen schrijven uit om hun schrijverij in te sturen. Iedere maand kiezen de Nightwriters-auteurs (in december: Joost Zwagerman, Susan Smit en Kluun) de beste inzending. De schrijver/schrijfster ervan wordt uitgenodigd om tijdens de volgende editie van Nightwriters, in Revu’s Five Minutes of Fame zijn verhaal voor te komen lezen. De inzendingen komen ook op de website van Nightwriters en op Revu.nl. De beste verhalen worden aan het eind van dit seizoen gepubliceerd in Nieuwe Revu.
Wat u inzendt, moet u zelf weten. Korte verhalen. Columns. Gedichten. Literaire boodschappenlijstjes. Alles mag. Als het maar goed is. En maximaal 500 woorden.
Wij hebben minder geduld dan Joost Nijsen.
.jpg) PS: Het had even wat voeten in aarde, maar het videoverslag van de Nightwriters-avond van 18 november staat nu on line op www.nightwriters.nl.
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
De zweefmolendialogen: 28 november 2006 - 09:34
Vorige week verscheen het boek God als misvatting van Richard Dawkins. De Volkskrant doopte het tot de 'De bijbel van het atheïsme' waarin 'genadeloos wordt afgerekend met het geloof en gelovigen' en startte een artikelenreeks met meningen, NRC wijdt er een discussiegroep aan op haar log en Hafid Bouazza prees God als misvatting tijdens de laatste Nightwriters in Panama aan als zijn favoriete boek. Tijd om Mevr .Van Wijnbergen, gedipl. paranormaal therapeut, weer eens te raadplegen. Mevr.Van Wijnbergen, heeft u de discussie een beetje gevolgd? Ik heb wat artikelen gelezen, ja. Dawkins beschrijft de onwaarschijnlijkheid van het bestaan van een God als opperwezen. Het geeft inhoudelijk stof tot nadenken, maar het roept bij mij ook altijd weer de vraag op waarom mensen zich zo verzetten tegen iets waar zij niet in geloven. Alsof men grip wil krijgen op iets vanuit een verborgen angst die grip te verliezen. Rob van den Berg schrijft iets soortgelijks in NRC: ''Op driekwart van het boek is dan al duidelijk dat Dawkins aan een heilloze missie bezig is. Wat hij ook betoogt, en hoe prachtig en met hoeveel humor hij het ook opschrijft, hij weet ook wel dat net zo min als gelovigen kunnen bewijzen dat God bestaat, hij het tegendeel kan aantonen. Het is jammer dat hij de frustratie daarover niet altijd weet te onderdrukken." Alsof je geen pindakaas lust en daarom iedereen ervan wil overtuigen dat pindakaas slecht voor je is... Mij doet het denken aan de jaren tachtig, toen het nog niet salonfähig was om te zeggen dat je van voetbal hield. Toen voerden de opiniemakers - wat destijds vrijwel gelijk stond aan voetbalhaters - de rellen en vernielingen in en rond de stadions aan als bewijs dat voetbal niks als ellende meebrengt. Ofwel: schaf voetbal af en het hooliganisme stopt vanzelf. Dat zie ik nu terug bij de reacties van veel opiniemakers t.a.v. wandaden die in naam van een religie worden gepleegd: van kruistochten tot 9/11, van Noord-Ierland tot Libanon, van Servië tot Afghanistan: schaf het geloof af en de ellende stopt vanzelf. Dat ben ik met je eens, Kluun, maar wat je schrijvers als Richard Dawkins moet meegeven: het is verleidelijk om religie als vrijbrief te gebruiken om dingen die ons te heet aan de schenen worden buiten onszelf te plaatsen. Het in de handen van God te geven. Dat kan heel bevrijdend werken, maar ook tot luiheid leiden als het aankomt op zelfverwerkelijking. Leg uit. Ik zag een oud interview met Herman Brood waarin iemand van de EO hem probeerde te overtuigen van het feit dat het pas goed met hem zou komen als hij God zou aanvaarden. Brood zei naar aanleiding van het feit dat hij zelf dagelijks zijn handelingen overdenkt en zichzelf corrigeert in gedrag: ‘Ik deug. Jij vindt dat je deugt omdat je God hebt. Maar misschien heb jij God wel nodig omdat je vindt dat je niet deugt.’
En u, Mevr. Van Wijnbergen, gelooft u zelf eigenlijk in 'God'?
Ik geloof in iets dat het goed met ons voorheeft. Als men dat 'God' noemt, allah...
De meeste Nederlandse intellectuelen en opiniemakers zijn atheïst, krijg ik de indruk. Misschien flauw, maar toch: Quizje, Mevrouw Van Wijnbergen. Wie van dit rijtje geloofde niet in ''iets'' : Plato, Shakespeare, Ghandi, Einstein, Martin Luther King, Mandela?
Dat heb je zeker opgegoogled. Ik gok op Gandhi...
‘Do you think I am superstitious? I am a super-atheïst.’ Fout. Ghandi was Hindu. En ook Moslim, Jood, Christen en Boeddhist, zei hij zelf. Hij stelde Truth en Love gelijk aan God. De reden van mijn vraag is dat het me fascineert waarom veel groten der aarde, genieën, mensen die de mensheid verder hebben geholpen, wél geloofden, ieder op hun manier. Lennon was atheïst... Klopt, en er is vast ook een heel rijtje betekenisvolle figuren uit de wereldgeschiedenis op te noemen die overtuigd atheïst waren, maar waar het me om gaat is dat ik het quasi-wetenschappelijk bewijzen dat er 'niets is', en het dedain waarmee intellectuelen neerkijken op mensen die wel in ''iets ' geloven, van een zelfde domheid vindt getuigen als imams, dominees en pastoortjes die overtuigd verkondigen dat hun God de enige is. Maar Kluun, hoe arrogant ook, als imams, dominees en bisschoppen toe gaan geven dat hun God niét de enige is zouden ze zichzelf en hun God verloochenen. Het zou betekenen dat ze genoegen nemen met meerdere scheppers en mijns inziens is het geloof in hun God, als de almachtige, daar niet op gebaseerd.
Wie of wat is God volgens u dan? Voor mij is God een alomvattende kracht die ons inspireert, maar ik zie dat eigenlijk meer als iets dat wij in ons dragen, iets dat een deel van ons is dat wij bewust moeten worden. In die zin snap ik wel wat Brood bedoelde...
Ik denk dat het bovennatuurlijke over honderd jaar helemaal niet zo bovennatuurlijk meer blijkt te zijn. Ik geloof dat we steeds meer gaan doorkrijgen wat God is, misschien wel op wetenschappelijke basis, net zoals we ooit elektriciteit en zwaartekracht hebben ''ontdekt''. En dat geldt ook, vermoed ik, voor spirituele en mystieke ervaringen, voor een ongrijpbaar iets als intuïtie e.d.
We zijn al verder dan ooit in een stuk acceptatie van het fenomeen, ook al begrijpen we heel veel niet. We worden spiritueler en gaan steeds meer op zoek naar wat ons drijft. Als die wetenschap zijn onderzoeksmethoden nog eens wat bijstelt, dan komen we vast een heel eind. Halleluja! Laat ons bidden, of trouwens, laat ons hopen, dat werkt misschien... Daar geloof ik in! We spreken... Hawdoe! |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Winnaars 27 november 2006 - 16:14 De jury van de afdeling Prijzenfestivals en fancy fairs van www.kluun.nl heeft Mies, Mirjam en Tessie uitgeroepen tot winnaars van het boek Samenwonen doe je zo van Robert Doggers. Op de vraag om tips hoe een einde te maken aan een samenwoonproject antwoordden zij: Miezers (23 november - 01:56) Mirjam (22 november - 13:03) Tessie (22 november - 14:25) De boeken komen eraan. Grt, Kluun
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Plantsoenendienst 27 november 2006 - 09:49 Kluun benutte zijn vrije vrijdag om zijn kinderen eens in contact te brengen met de gnoe, de chimpansee en de breedlipneushoorn. Die zie je in Amsterdam, sommige taxichauffeurs buiten beschouwing gelaten, namelijk niet. Het Safaripark Beekse Bergen roept herinneringen op aan mijn jeugd. Dat wij thuis met vakanties niet zuidelijker kwamen dan camping Ter Spegelt in Eersel leverde diertechnisch geen problemen op. In het kader van een evenwichtige opvoeding togen ons pa en ons ma iedere jaar wel een keer met onze Raaaaajmond en ons Melaaaan naar het Safaripark. Een aap op de motorkap van onze Fiat 850 Special, een giraffe die onze imperial besnuffelde, en aansluitend een avondje Tilburgse kermis - een gemiddeld Afrikaans kind zag minder dieren op een dag dan mijn zus en ik.
Op de terugweg besloten we opa en oma nog even te verrassen met een bezoek. Nostalgisch ingesteld als Kluun is, pak ik dan in Tilburg altijd even de toeristische route. Ik laat de Ringbanen links liggen en rijd via de prachtige Spoorlaan, de chique Gasthuisring ('Ja maar hoezo mag ik hier niet rijden, agent?' 'Nou, de laatste keer dat ik hier reed was het nog gewoon tweerichtingsverkeer, hoor.' ), de zinnenstrelende Hart van Brabantlaan, de pittoreske Jan Heijnstraat, de schilderachtige Philips Vingboonstraat en de gracieuze Kwaadeindstraat, de smaakvolle Hasseltstraat in. Een lust voor het oog. 'Waarom doen ze in Tilburg niet aan bomen?' vroeg Naat ineens. 'Bomen?' 'Ja. Bomen. Er staan hier amper bomen.' 'Nou, op de Heuvel staat... eh... stond ooit wel een boom, hoor.' 'Nou, de plantsoenendienst heeft in Tilburg niet veel werk, in ieder geval,' lachte Naat. Op dat moment passeerde ons een met Gummbahiaans kapsel getooide dame. Met open mond keken mijn vrouw en ik ernaar. De vraag drong zich op welke kapper zijn klanten de straat op durft te sturen met een dergelijke struik op het hoofd. Dan moet je wel een heel slecht mens zijn. Of een omgeschoolde Tilburgse plantsoenendienstmedewerker. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
27 november 2006 - 09:14 |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Kluun heeft een ATV-dag. 24 november 2006 - 09:04
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Hé... Pssshhhttt... 23 november 2006 - 10:53
DUTCH DATE ANNOUNCED FOR EUROPEAN TOUR Snow Patrol will be returning to |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Verlanglijst 23 november 2006 - 10:31 (met dank aan Linda) |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Comedy Night in Panama. Zin? 23 november 2006 - 09:20
Zie hier. Kluun mocht 3 x 2 vrijkaarten weggeven. Wie de lolligste reden opgaft waarom hij/zij moest winnen, won. Zo gaan die dingen. And the winners are: Alfred (20 november - 18:51)
Doe mij maar die kaartjes. Ik zie dat vier dagen later "Hans Teeuwen zingt" op het programma staat. Kan ik vast kijken waar de nooduitgangen zijn. Angelique (20 november - 21:16)
Omdat al mijn collega's zowel vrouwelijk als mannelijk aan de Sonja Bakker zijn en de hele week door zuur kijken. Leuk hoor afvallen!!!Misschien wel een leuke afwisseling om een avond lang tussen allemaal gezellige en lachende mensen te zitten. Danielle (20 november - 23:02)
Omdat ik drie jaar lang met de grootste kneus op aarde heb samengeleeft en nu zeker wel wat comedy in mijn leven kan gebruiken!! Alfred, Angelique en Danielle: print dit bericht en neem het zondagavond mee naar Panama. Dan komt alles goed. Veel plezier, Kluun |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
22 november 2006 - 18:38
De komende weken is er een tv-commercial voor Komt een vrouw bij de dokter te zien op NET5, SBS6 en Veronica. Marco Sluyter en Dieuwer Bulthuis van Jonge Honden maakten hem. De muziek is van Eric Lensink van MI5 Studios Members kunnen hem on-line bekijken. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Borat for president 22 november 2006 - 16:02 Hij is peniskrommend seksueel incorrect ('In Kazachstan it is forbidden for women to be with more than five together, except for a brothel and in a grave.'). Hij is politiek nog incorrecter dan de claim van Balkenende dat de economie weer draait dankzij zijn kabinet ('In Kazachstan we have three problems: the social problem, the financial problem and the Jew-problem'). Maar wat is hij leuk. Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan. Tranen met tuiten.
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Samenwonen doe je zo 22 november 2006 - 09:20 Robert Doggers, hoofdredacteur van NL20 aan de telefoon. Of ik een voorwoord wilde schrijven. Voor zijn nieuwe boek, over samenwonen. Ik, die tot eind vorige eeuw louter relaties had met een houdbaarheidsdatum variërend van twee uur tot maximaal twee jaar. Vooruit dan. Een overzicht.
Eerst kwam C. We praten, voor de historici onder ons, 1987-1988. Een huurflat in het centrum van Tilburg, die veel te duur was voor ons budget (en dus grotendeels oningericht bleef, maar ach, wat boeide het, C. en ik hadden genoeg aan het matras op de vloer van de slaapkamer).
Het begin van het einde was carnavalsdinsdag 1988. Ik had beloofd dat jaar echt, echt, echt geen vier, maar hooguit drie dagen te gaan, en C. kwam me in de kroeg halen, met betraande ogen en een dikke, zilverkleurige jas. ‘Je lijkt wel een astronaut,’ schaterde ik.
Exit C.
Toen M. M. kwam uit Weert, ik ontmoette haar op vakantie en dat is vragen om ellende. Vakantieliefdes moet je laten voor wat ze zijn, dat weet een kind.
Ik werkte in Amsterdam en tufte drie keer per week op en neer naar Weert. M. kon redelijk koken en was geweldig in bed.
De seks smaakte naar meer, het op en neer rijden in de file op de A2 niet. Ik nodigde M uit om bij te komen wonen in Amsterdam. Maart 1991, als ik me niet vergis. Voor de winter van ’91 begon zat M al weer in Weert.
Het beste was het met J. 1992 tot 1994. J. had geen woonruimte in Amsterdam, dus nodigde ik J. uit om een tijdje bij mij in te trekken, M. was toch weg. J. was een gezellige, fijne samenwoonpartner. J. kookte, belde de huisbaas als de kraan lekte, J. stofzuigde, J. praatte niet als er voetbal op tv was en J. zeurde niet dat er weer eens iets groens moest worden gegeten na drie dagen chinees en pizza. J. en we konden hele avonden over muziek, werk en politiek lullen.
Seks hadden we niet, althans niet samen, en dat was tot beider tevredenheid.
J. liet, in tegenstelling tot C. en M. nooit enige jaloezie blijken als ik ergens een one night stand had opgepikt en me daar de hele nacht luidruchtig mee vermaakte. J. nam zonder morren zijn matras mee naar de huiskamer.
Ik zie J. of laat ik zijn naam eerlijk noemen, Johan, was nog steeds. Hij woont inmiddels samen is vader van twee kinderen.
We zijn nog immer dikke vrienden.
Kluun
 PS: we geven vandaag drie exemplaren van Samenwonen doe je zo weg. Robert weet alles van samenwonen. Wij willen de beste tip voor het beëindigen van een samenwoning. Altijd nuttig.
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Stomwijzer 21 november 2006 - 19:32 |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Vriendinnenclubjes (deel II, slot) 21 november 2006 - 09:23 (vervolg van gisteren)
Meisjesgroepjes verstaan de kunst van het niet-praten niet.
Wij wel en daarom houden mannenvriendschappen zo lang stand.
Neem de Club van Acht. De Club van Acht had haar oorsprong in Breda, diep in de vorige eeuw. Acht mannen die slechts één ding gemeen hadden met elkaar: ze zaten toevallig ooit in hetzelfde jaar in dezelfde studielichting van de HEAO. In 1986, voor de statistici onder ons. En die éne overeenkomst is, zoals het mannen betaamt, genoeg voor de eeuwige vriendschap. Zelfs als die, zoals de laatste jaren, maar één dag per jaar daadwerkelijk van kracht is, op een avondje stappen in de Bananenbar. En denkt u dan dat Kurt op zo’n avond gaat lopen zeuren over het feit dat Marco niet eens heeft gebeld toen Kurt’s zoon drie maanden geleden ter wereld kwam? Zonde van de tijd. Het is, zo schreef ik al, al heel wat dat Marco weet dat Kurt een zoon heeft en geen dochter.
Vrouwen komen daar niet mee weg. Vrouwen willen zich inleven in elkaar, meeleven, op de hoogte blijven, belangstelling tonen. Ook als ze deep inside weten dat ze uit elkaar zijn gegroeid omdat de één kinderen kreeg en de andere niet. Omdat de een carrière maakt en de ander huisvrouw en moeder is. Hetgeen vervolgens besproken wordt. En daar komt rottigheid van. Teveel interesse in elkaar is funest voor groepjes.
Mannen interesseert het geen biet hoe en waarom we van elkaar verschillen. Wij gaan uit van elkaars overeenkomsten, niet van elkaars verschillen.
Om elkaar tot in lengte van jaren in groepsverband te blijven zien vinden mannen het genoeg als ze één overeenkomst hebben en één gezamenlijke interesse, om zich daar samen aan te laven. De Closing parties in Ibiza. De WK’s en EK’s van Oranje. Pearl Jam in Ahoy.
Of de Bananenbar.
En daarna hoeven we elkaar een jaar lang weer niet te zien of te bellen.
We zouden niet weten waar we het over zouden moeten hebben.
Meisjesgroepjes verstaan de kunst van het niet-praten niet.
Wij wel en daarom houden mannenvriendschappen zo lang stand.
Neem de Club van Acht. De Club van Acht had haar oorsprong in Breda, diep in de vorige eeuw. Acht mannen die slechts één ding gemeen hadden met elkaar: ze zaten toevallig ooit in hetzelfde jaar in dezelfde studielichting van de HEAO. In 1986, voor de statistici onder ons. En die éne overeenkomst is, zoals het mannen betaamt, genoeg voor de eeuwige vriendschap. Zelfs als die, zoals de laatste jaren, maar één dag per jaar daadwerkelijk van kracht is, op een avondje stappen in de Bananenbar. En denkt u dan dat Kurt op zo’n avond gaat lopen zeuren over het feit dat Marco niet eens heeft gebeld toen Kurt’s zoon drie maanden geleden ter wereld kwam? Zonde van de tijd. Het is, zo schreef ik al, al heel wat dat Marco weet dat Kurt een zoon heeft en geen dochter.
Vrouwen komen daar niet mee weg. Vrouwen willen zich inleven in elkaar, meeleven, op de hoogte blijven, belangstelling tonen. Ook als ze deep inside weten dat ze uit elkaar zijn gegroeid omdat de één kinderen kreeg en de andere niet. Omdat de een carrière maakt en de ander huisvrouw en moeder is. Hetgeen vervolgens besproken wordt. En daar komt rottigheid van. Teveel interesse in elkaar is funest voor groepjes.
Mannen interesseert het geen biet hoe en waarom we van elkaar verschillen. Wij gaan uit van elkaars overeenkomsten, niet van elkaars verschillen.
Om elkaar tot in lengte van jaren in groepsverband te blijven zien vinden mannen het genoeg als ze één overeenkomst hebben en één gezamenlijke interesse, om zich daar samen aan te laven. De Closing parties in Ibiza. De WK’s en EK’s van Oranje. Pearl Jam in Ahoy.
Of de Bananenbar.
En daarna hoeven we elkaar een jaar lang weer niet te zien of te bellen.
We zouden niet weten waar we het over zouden moeten hebben.
Deze column stond eerder in RED
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Vriendinnenclubjes (deel I) 20 november 2006 - 09:40 In Sex & The City hebben Carrie, Samantha, Charlotte en Miranda problemen met hun vriend, hun minnaar, hun zoekgeraakte sleutels, hun menstruatie, de klusjesman, hun haar, nou ja, met de hele boze buitenwereld, dat bepraten ze vervolgens met elkaar en dat levert dan geinige TV op.
Noemt u nu eens een soortgelijke serie over een mannenclubje.
Nou?
Okay, All Stars. En verder? Ik wacht.
Inderdaad. Die zijn er niet. Om de eenvoudige reden dat mannen in groepen helemaal niet de behoefte hebben om alles met elkaar te bespreken en dat is niet zo spannend voor een TV-serie. Mannen voetballen samen, ze gaan samen indianen uitmoorden, ze gaan samen naar de Bananenbar, maar praten zoals jullie dat doen? Doe normaal.
Als ik met een groep ouwe vrienden in een kroeg zit, praten we bij binnenkomst een minuut of vijf over hoe het met ons gaat, onder het motto ‘dan hebben we dat ook weer gehad’ en dan gaan we over tot de orde van de dag.
‘Alles goed met de kleine?’ (mannen kijken wel link uit om het geslacht van het kind te noemen, laat staan de naam, voor hetzelfde geld zit je ernaast)
‘Ja, hoor, gaat goed. Bij jou?’
‘Ook. En met eh… Mirjam?’
‘Miranda. Goed hoor. Hé, wat een goal, hè, die vrije trap van Sneijder zondag.’
Daarna kan de avond van start. En dat wordt altijd leuk, als er een clubje mannen bij elkaar is.
Bij jullie is dat nog maar afwachten. Het mooiste voorbeeld zijn vrijgezellenfeesten. Meestal heeft de hartsvriendin van de aanstaande bruid bedacht dat het, in navolging tot de bruidegom en zijn vrienden, voor de bruid eigenlijk toch ook wel leuk is om een vrijgezellig dagje Amsterdam te doen. Vervolgens achterhaalt ze de emailadressen van dat leuke collegaatje van de bruid, van die oude studievriendin en van dat meisje waar de bruid op maandag altijd mee fitnesst.
Iedere zaterdag zie ik ze, deze treurige colonnes vrouwen, met in het ergste geval de bruid ine een T-shirt waar mannen spekjes van af moeten eten, voor in het foto-album. Goed, ook mannen takelen de bruidegom toe alsof hij een acteur in Dinseyland is, maar die kijken er nog vrolijk bij. Vrouwelijke vrijgezellengroepjes bestaan doorgaans uit doodongelukkig kijkende, elkaar amper kennende vrouwen die rondzwalken op het Rembrandtplein, zonder enige gespreksstof, wachtend tot ze met goed fatsoen tegen elkaar kunnen zeggen dat ze zo naar huis gaan want het is morgen weer vroeg dag, de kinderen, hè. Het mannelijke vrijgezellengroepje zit tegen die tijd aan hun zestiende bier in de Bananenbar, slaan elkaar op de schouders en ze-gaan-nog-niet-naar-huis-nog-lange-niet-nog-lange-niet.
(wordt morgen vervolgd)
Deze column stond eerder in RED
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
20 november 2006 - 09:36
Een tot de nok toe gevuld Panama, lekker sfeertje, lekkere muziek en veel schrijvers. Zaterdagavond was de eerste officiële editie van Nightwriters, the Act of Writing. We hadden er alles aan gedaan om de fouten in de try out te verbeteren. Beter geluid, beter licht, kortere acts, meer pauzes. En een onalledaagse presentatrice, Mme. Vera Springveer. Maar vooral veel schrijvers. Saskia Noort, Hafid Bouazza, Kluun waren zaterdag de hoofdgasten. Saskia Noort verhaalde over U2, de geneugten van XTC, de borstharen van Benicio Del Toro en bejaardenseks. Hafid Bouazza las voor over geitenbellen uit Paravion en dichtte over vagijnen, roedes en 'wat nog komen moet'. Kluun haalde herinneringen op aan Tilburg, op geheel eigen wijze becommentariëeerd door Tilburger Ferry van der Zaande. Mysteryguest Maarten Spanjer, wiens Maarten maakt vrienden vorige week uitkwam, gaf zijn visie op acteur/schilder/koningshuisvriend Jeroen Krabbé, AKO literatuurprijswinnaar Hans Münstermann deed een hoofdstuk uit zijn bekroonde boek De Bekoring en in 5 Minutes of Fame greep debutant Rob Waumans zijn kans met een ode aan Floortje Dessing. En een collega van Floortje. Later vandaag een video over de avond op www.nightwriters.nl. En a.s. vrijdag op AT5 een item. Zin om erbij te zijn? De kaartverkoop voor donderdag 21 dec is al begonnen. PS: Maarre eh... wat vond ú er eigenlijk van zaterdag?
 De Bekoring H. Münstermann
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Bloos 17 november 2006 - 12:46 De Taalunie deed een onderzoek naar welke boeken het meeste indruk op mensen maakten.
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Gehoord 17 november 2006 - 12:32 'Doe ik die Stemwijzer, kom ik godverdomme op de Christenunie uit.' |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Een eland dus 16 november 2006 - 09:29 We hebben een eland gekocht. Nou ja, we, Mars heeft een eland gekocht. Maar ik, Kluun, in mijn hoedanigheid als mede-organisator van Nightwriters, heb de aankoop geaccordeerd en ben dus medeverantwoordelijk voor onze eland. Het kwam zo. Tijdens de try out van Nightwriters, vorige maand (zie hier het videoverslag) was het podium nog niet helemaal af, vonden we. De mooie witte Chesterfields, de kroonluchter, het vloerkleed, het was allemaal mooi, maar er ontbrak wat, hoe langer we ernaar keken. Op het prachtig gewelfde houten paneel op het podium moest nog wat komen. Maar ja, wat. Zoals u wellicht weet ontbreekt het Kluun ten ene male aan enige inzicht in binnenhuisarchitectuur en aanverwante zaken. Mijn creativiteit reikt in dat soort gevallen niet verder dan een vaas met blommen. Of een sanseveria. Gelukkig is daar dan altijd weer de hipste man van Nederland. Mars, de man die eerder de bruiloft van Kluun en Naat aankleedde, is verantwoordelijk voor de produktie, regie en het decor tijdens Nightwriters. Telefoon. Of ik een panter zag zitten op ons houten paneel, vroeg Mars. Een panter, Mars? Ja, een grote, zwarte, glimmende porseleinen panter. Welja, dacht ik, nog even en hele buurten in Tilburg zijn met terugwerkende kracht ultra-hip. Daar stond al een panter voor het raam toen Kluun nog jeugdpuisten had. 'Mars, luister. Als wij een panter op dat podium zetten, dan gaat de helft van de zaal zich de godganse avond af zitten vragen wat die panter daar op het podium moet. Of we er soms iets mee willen zeggen.' 'Hm. Je vindt het dus niks.' 'Nee. Anders hadden we ons toch wel De Schrijvende Panters genoemd in plaats van Nightwriters.' En wat er mis was met een vaas bloemen, riep ik nog. Tuuttuuttuut. Een uur later weer telefoon. Mars. Hij had het gevonden, riep hij verrukt. 'Een eland, Kluun!' 'Een eland.' 'Ja, natuurlijk, man! Chesterflields, Nightwriters, openhaardgevoel, elandkop.'
Goed. Een eland dus. Zaterdag kunt u hem bewonderen in Panama, op het podium. Onze Nightwriters-eland. Als u tenminste een kaartje heeft kunnen bemachtigen. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Gummbah = :) 15 november 2006 - 16:02 Gisterenavond las Kluun in De Volkskrant van afgelopen zaterdag (ja, ik weet het, ik loop stuctureel achter met mijn mediaconsumptie, zo heb ik pas deze zomer gehoord dat Elvis dood is) het interview met Gummbah. Kluun schoot spontaan drie keer in de lach, een nieuw baanrecord voor de Volkskrant op zaterdag. 1. Op zijn tiende tekende hij gewoon hondjes en katjes, net als alle kinderen. Oké, op zijn tekeningen werden de katjes tegen een muur doodgeslagen. 2. 'Daar zijn briefschrijvers ook vaak boos over, dat de mensen die ik teken zo lelijk zijn. Maar ik zou zeggen: ga eens een half uurtje hier op het station van Tilburg staan en kijk om je heen.' 3. Eén strip heb ik hem (mijn vader) wel verteld, van een jongen die tegen zijn vader zegt: pa, ik ben homoseksueel. Zegt die vader: 'nu niet, ik heb hoofdpijn.' En tot slot een oogopener. Het woord 'lachen' kan Kluuns inziens door elke vorm van waardering worden vervangen. 'Een vriend van mij heeft een theorie: mensen worden agressiever naarmate ze iets minder begrijpen. Het is niet leuk als er naast je iemand heel hard zit te lachen terwijl jij niet snapt waarom. Daar worden mensen kwaad van en vervolgens is het mijn schuld.'
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Gastronomisch gehandicapt (slot) 15 november 2006 - 09:18 Onlangs, een paar dagen nadat ik mijn vrouw en mezelf een diner bij De Hoefslag kado had gedaan, en met pijn in mijn hart het creditcardafschrift ter grootte van het Bruto Nationaal Produkt van een middelgroot Afrikaans land had getekend, belde mijn uitgever.
Hij nodigde me uit voor een diner in La Rive, om het zoveelduizendste verkochte exemplaar van Komt een vrouw bij de dokter te vieren. Hij kon wel een tafel regelen, last minute.
Ineens knapte er iets.
Ik voelde me schuldig. Schuldig omdat ik voor de tweede keer in een week een felbegeerde, waarschijnlijk maanden tevoren gereserveerde stoel bezet zou gaan houden voor iemand wiens smaakpapillen wel orgastische genoegens zouden hebben beleefd aan de creaties die niet waren besteed aan mij.
Plots voelde ik me als Albert Verlinde die voor zijn verjaardag een kadobon voor een avondje Yab Yum kado heeft gekregen.
Ik besloot ter plekke, aan de telefoon met mijn uitgever, mijn coming out te beleven.
Ik vroeg hem of we ook een tournedos bij De Kring konden gaan eten.
Het luchtte op, moet ik zeggen. Want ik weet donders goed dat het not done is, als schrijver, wonende in Amsterdam Oud Zuid, het luxereservaat van Nederland, om dit soort dingen toe te geven. Ons Soort Mensen weet dat eten geen primaire levensbehoefte, maar een levensstijl is. Ons Soort Mensen laat in gezelschap tussen neus en lippen vallen dat ze gisteren nog een vorkje hebben geprikt bij Parkheuvel (en dat het daar vroeger, toen Cees Helder er nog zat, veel beter was). Ons Soort Mensen zet haar gastronomische kennis in als blijk van eruditie.
Ik niet meer. Ik stap uit de culinaire rat race.
Voortaan geef ik het gewoon toe: Kluun is gastronomisch gehandicapt.
Doe mij maar een paar goeie dooie vissen op het strand van IJmuiden, een vette haring bij Piet van Altena, een peking eend bij een authentieke Chinees op de Zeedijk, een simpele pasta bij d’Antica of een eerlijke biefstuk bij Loetje.
Net als mijn vader eet ik voortaan niks meer waar ik geen zin in heb.
Na de vanillevla kan ook de Guide de Michelin voortaan mijn rug op.
Dit was het slot van 'Gastronomisch gehandicapt. Het gehele verhaal stond eerder in Hide&Chic.
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Kluuntje in China 14 november 2006 - 10:25
De rechten van Mijn onvoorstelbaar erudiete uitgever Joost Nijsen wist te melden dat het publishing house Changjian Literature heet. Dus dat zit wel goed. * 'Kluun! Schaam je! Die grap is zelfs voor jouw doen te flauw voor woorden.' 'Hm. Okay. Solly.' |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Gastronomisch gehandicapt (Deel VI) 14 november 2006 - 09:39 Nou moet ik mijn moeder niet helemaal tekort doen. Tuurlijk waren er enkele specialiteiten van het huis, specialiteiten die ze bij alle verjaardagen, feesten en partijen voorzette. Haar portfolio bestond uit gevulde eieren, in bacon gewikkelde levertjes en ik herinner me vaag iets visserigs in een krokante laag. (Gek genoeg was mijn pa tuk op vis, een godswonder voor iemand die geboren en getogen is in Tilburg, een stad die, afgezien van het Wilhelminakanaal geen enkele binding met water heeft. Maar of het nu haring, mosselen, tong, schol of paling was: pa lustte er wel pap van. Oesters was uiteraard een brug te ver voor hem, maar dat komt in de beste families voor.).
Pas veel, veel later, halverwege jaren tachtig, toen ik al uit huis was, ontdekten mijn vader en moeder shoarma, spare ribs en de Griek. A small step for men, a giant step voor mijn ouders.
Voor mij was het toen al te laat.
Het kwaad was geschied.
Ik kon geen aardappel, spruit, kotelet of vanillevla meer zien, maar iets anders had ik niet leren eten.
Ik werd eetodidact.
Mijn carrière ging voorspoedig, ik begon geld te verdienen, andere restaurants dan Chinezen, bistro’s en de Griek op de Spoorlaan te bezoeken, ging uit eten in Amsterdam, Maastricht en Antwerpen, zag steeds meer en steeds duurdere restaurants van binnen, leerde hoe het hoorde, proefde zonder blikken of blozen wijnen voor in gezelschap en zond ze terug als ze niet koud genoeg waren, naar kurk smaakten of de ober een hork was, at zakelijk en privé bij De Swaen, De Karpendonkse Hoeve, Mario Uva, De Librije, Okura, Ron Blauw, Bordewijck, Van Vlaanderen, boekte maanden vooraf tafels bij Nobu in Londen en El Bully in Barcelona, God weet dat ik heb geprobeerd de culinaire schade in te halen. Zonder Stichting Correlatie of Riagg, gewoon op eigen kracht, tegen de klippen op.
Het heeft gewerkt. Ik hou tegenwoordig van lekker eten.
Je kunt me wakker maken voor Marokkaans, Thais, Indonesisch en – sorry pap – Italiaans. Ik doe een moord voor sushi, kan hele avonden aan de tapa’s zitten en werk oesters en kreeften naar binnen alsof het niets is.
Maar.
Du moment dat er een topkok creatief gaat lopen doen en op Michelinwaardige wijze allerlei ingrediënten door elkaar gaat lopen mikken, geven mijn onderontwikkelde smaakpapillen niet thuis.
Ik proef het gewoonweg niet, de exquise smaakcombinaties, de subtiele geliflaf, de verfijnde culinaire kunststukjes: het is paerlen voor de zwijnen.
Deel I t/m V stonden eerder deze week en vorige week op deze site.
Morgen het slot. Het gehele verhaal verscheen vorige maand in Hide&Chic
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
gastronomisch gehandicapt (deel V) 13 november 2006 - 09:28 Vrijdag was fritesdag - met ijs toe, in plaats van vanillevla, joechei! - en zaterdag was voor de groentesoep met soepstengels. Ik hield niet van groentesoep, maar daarbij ging dezelfde regel op als met de koude schotel of ragout: alles beter dan aardappelen en vanillevla.
En op zondag natuurlijk (het waren de jaren zeventig, weet u nog?) chinees. Nasi goreng speciaal, met saté.
We aten op zondag altijd in de huiskamer, met operamuziek op de achtergrond. Als kind stond klassieke muziek voor mij synoniem aan nasi. Zo had Tsjaikovski het zelf niet bedacht. (ik had over muziek een soortgelijk verhaal kunnen schrijven – opgroeien in Tilburg staat niet wat je noemt garant voor een ontwikkelde smaak).
En de feestdagen dan, zult u afvragen, dan was heel Nederland toch van de kunstige culinaire huisvlijt, zelfs in de jaren zeventig? Kwamen er dan bij jullie thuis geen kalkoenen, zalmen en andere typische kerstgerechten op tafel, daar waagde heel burgerlijk Nederland zich toch aan op feestdagen?
Overschat ons niet.
Bij ons thuis was het met kerst fonduen geblazen. Met de sauzen van Calvé. Later, in de vroege jaren tachtig, raakte het fonduen uit en vond een waardige opvolger in het gourmetten. Wel gewoon weer met de sauzen van Calvé.
Dat gourmetten is een gewoonte die mijn ouders nog immer koesteren. Ieder jaar weer weet mijn moeder mij in de weken voor kerst te verbazen door me per telefoon een complete uiteenzetting te geven waarom we deze kerstmis wéér gaan gourmetten, en ze vertelt dat alsof ze het voor het eerst heeft bedacht.
‘En toen hadden je vader en ik het erover wat we zouden kunnen eten met de kerst, maar ja, om nou de hele dag in de keuken te gaan staan, en toen zei pa ineens, waarom gaan we dit jaar niet eens lekker…. Gourmetten!’
Eureka.
Wordt morgen wederom vervolgd. Dit verhaal werd eerder gepubliceerd in Hide&Chic. Deel I t/m IV stonden eerder deze week op deze site. Even naar beneden scrollen.)
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Gastronomisch gehandicapt (deel IV) 10 november 2006 - 09:33 Dat was iedere dag vanillevla.
Vanillevla had op mij haast dezelfde uitwerking als gesmolten kaas op mijn vader. Ik moest al kokhalzen als ik de fles de koelkast uit zou komen. Waar normale kinderen bang waren voor de tandarts, was ik dat voor vanillevla. ’s Middags zo rond vier uur, als ik van school naar huis liep, trok mijn maag al samen bij het vooruitzicht van die gele substantie op mijn bord. Ik moest het namelijk nog opeten ook, alsof mijn moeder er om een of andere duistere reden van overtuigd was dat vanillevla wezenlijk was voor het gezond opgroeien van kinderen. Rust, reinheid en vanillevla, zoiets. In mijn jongste jeugd vroeg ik me niet eens af waarom mijn moeder me dit aandeed, terwijl ze toch heel veel van me hield. Ik had eenvoudigweg geen flauw benul dat er andere soorten vla op de wereld waren, laat staan yoghurt. Zo ging dat in Tilburg. Pas zo rond mijn tiende, toen ik wel eens in de SRV- wagen kwam en me duidelijk werd dat dat bruine spul in die flessen naast die vermaledijde vanillevla, chocoladevla betrof (waarvan ik vermoedde, gezien de naam, dat het naar chocolade zou smaken – ik was, zoals ieder kind, gek op chocolade), vroeg ik mijn moeder op de vrouw af waarom ze mij iedere avond pijnigde met het uitzicht van vanillevla.
‘Waarom eten wij altijd vanillevla, mam?’
‘Dat vindt papa lekker.’
‘Ik niet.’
‘Dat weet ik.’
‘Waarom moet ik het dan eten?’
‘Omdat dat goed voor je is.’
‘Vanillevla?’
‘Nee, iets eten wat je niet zo lekker vindt. Daar leer je van.’
‘Mam?’
‘Ik vind vanillevla niet ‘niet zo lekker’, ik vind vanillevla zo vies dat ik er bijna van moet overgeven.’
‘Als je later groot bent, mag je zelf kiezen wat je eet. En nu opeten, die vla.’
Verder was ze wel lief, hoor.
(Maandag deel V. Dit verhaal werd eerder gepubliceerd in Hide&Chic. Deel I t/m III stonden eerder deze week op deze site. Even naar beneden scrollen.)
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
9 november 2006 - 15:04
Zaterdag 18 november (en dus níet vanavond, zoals eerder aangekondigd) vindt de eerste officiële Nightwriters plaats, in Panama, Amsterdam. Saskia Noort, Hafid Bouazza en Kluun treden op. DJ Bart Thimbles draait. Verder een mysteryguest, een band én een top-DJ op de After Party (waar gasten van Nightwriters gratis toegang hebben): Todd Terry uit de USA. Kaarten zijn hier te koop en hier kunt u een video-impressie zien van de try out, 12 oktober jl. Nightwriters. The Act of Writing. PS: voor de komende Nightwritersavonden zijn vastgelegd: AFTh van der Heijden, Tommy Wieringa, Susan Smit, Joost Zwagerman, Ronald Giphart, Renske de Greef en Herman Brusselmans. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Gastronomisch gehandicapt (deel III) 9 november 2006 - 09:27 Ook vernieuwingen in het casual eetsegment vonden bij mijn vader geen gehoor. Zo kon ook McDonalds, een ander nieuw fenomeen dat in die dagen in Nederland de kop opstak, het gevoeglijk vergeten bij mijn vader – bij McDonalds stonk het naar gesmolten kaas.
De culinaire eenkennigheid van pa had zo zijn weerslag op het dagelijks menu bij ons thuis.
Met mijn vader in de buurt zou iedere kok de lust tot gastronomische experimenten alras zijn vergaan. Zo ook mijn moeder.
Onze week zag er vroeger thuis als volgt uit.
Maandag t/m donderdag: aardappels, groente, vlees. Aardappels waren soms gebakken, soms gekookt, meestal half of te gaar. Het vlees was in de meeste gevallen kotelet. Met een botje en niet zonder vet. En soms rookworst of kip. De groentes waren snijbonen, sperziebonen, spruiten, bloemkool of spinazie. Cést ça. Van het bestaan van witte kool, andijvie of spitskool wist ik, tot ik ooit in dienst ging, niet eens.
Soms verpieterde het eten. Als mijn vader te laat thuis kwam van zijn werk, of leuker nog, als mijn moeder gewoon glad vergeten was dat ze iets op het vuur had gezet. Vaak zag (of rook) ik dat aankomen, maar dan hield ik wijselijk mijn mond, want ik keek nooit uit naar het avondeten. Als ik dan lang genoeg mijn mond hield en ook mijn moeder moest toegeven dat het eten nu echt, echt niet meer te hachelen was, werd het weg geflikkerd en dan werd het koude schotel van Albert Heijn of brood met ragout. Ook niet om over naar huis te schrijven, maar een kindermond is snel gevuld, als er een keer geen aardappels hoeven te worden gegeten.
Toch was het beroerdste deel van de maaltijd gek genoeg een onderdeel waarvoor niet eens gekookt hoefde te worden.
Het toetje.
(Wordt morgen wederom vervolgd. Deel I en II stonden gisteren en eergisteren op deze site. Even naar onderen scrollen voor het beste resultaat)
Dit verhaal stond eerder in Hide & Chic.
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Back to the music 8 november 2006 - 14:04 Na Johan,
Met prachtige teksten op de koop toe: Sometimes I get the feeling /that I'm stranded in the wrong time/Where love is just a lyric in a childrens rhyme.
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Gastronomisch gehandicapt (deel II) 8 november 2006 - 09:38 (vervolg van gisteren)
Mijn pa is een van de grootste Tilburgse filosofen aller tijden. Uitspraken als ‘Ge moet méé oew tengels van aandermans spullen afblèève’ (gij zult niet stelen), ‘Nie mááuwe, daor krèède dikke bêene van (niet zeuren, daar krijgt u dikke benen van)’ en ‘Denken moete aon een pèèrd overlaote, die héé’ne veul grottere kop as gij’ (denken moet u aan een paard overlaten, die dieren hebben nu eenmaal een groter hoofd dan u), staan in het geheugen gegrift bij menig Tilburger, maar anders dan de meeste klassieke filosofen was mijn vader niet van de experimenten. Vooral met eten niet. Zo had de man vanaf de dag dat hij ging werken tot de dag dat hij met pensioen ging altijd hetzelfde in zijn broodtrommel: twee bruine boterhammen met kaas, twee met rauwe ham en een appel. Altijd. Iedere dag. Veertig jaar lang.
Pa was wars van liflafjes en andere flauwekul en is daar is hij heel rechtlijnig in.
En rücksichtlos.
Zo maakte de gehele Italiaanse keuken, die eind jaren zeventig in opkomst was in Nederland, zelfs in Tilburg,bij ons thuis geen enkele kans. De eerste lasagne, pasta of pizza die mijn ouderlijk huis durft te betreden, moet anno 2006 nog geboren worden. Pa vindt gesmolten kaas zum kotzen.
Terwijl kaas er, in zijn hoedanigheid als broodbeleg, bij ons thuis in industriële hoeveelheden doorheen ging, raakte pa al in paniek als er in de wijde omtrek van ons huis ook maar de geur van pizza, pasta of zelfs tosti was te bespeuren.
Buiten deze fysieke antipathie tegen gesmolten kaas, was mijn pa sowieso geen culinaire waaghals.
U kent allicht de uitdrukking ‘wè unnen boer niet kent, dè fret-ie nie’ (wat een boer niet kent, eet hij niet), maar het lijkt me sterk dat u mensen kent die zoiets met trots over zichzelf zeggen. Mijn vader wel.
Even de geschiedenis in.
Begin jaren tachtig kwam er langzaam enige variatie in Nederland aardappelland. Etenswaren die tot kort daarvoor volslagen onbekend waren als je, zoals wij, met vakanties nooit zuidelijker kwam dan camping Ter Spegelt in Eersel, werden ineens gemeengoed bij Albert Heijn. Langzaam maar zeker deden de avocado, de courgette, de aubergine en de olijf hun intrede in de Hollandsche supermarktschappen..
Maar niet bij ons.
Neem de kiwi. Albert Heijn mag dan heel stoer claimen dat ze Nederland aan de kiwi heeft gekregen, dan hebben ze toch mooi buiten mijn vader gerekend.
(wordt morgen vervolgd)
Dit verhaal stond eerder in Hide & Chic
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
7 november 2006 - 16:16
Opgenomen in de kleedkamer van Paradiso. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Gastronomisch gehandicapt (deel I) 7 november 2006 - 09:39 ‘Ik wil een dubbele regenboog achter mijn tanden, mijn gehemelte bombarderen met een perfect afgestemd smaaktapijt, mijn slokdarm overrompelen en mijn maag in opperste staat van bevrediging brengen, voor minder doe ik het niet.’
Art Troost, topkok, in de roman Troost van Ronald Giphart
Eten is net als tennissen - als je er niet vroeg genoeg mee begint, krijg je het nooit meer helemaal onder de knie.
En daar zit bij mij de makke.
Ik heb een ongelukkige eetjeugd gehad. Ik kom uit Tilburg en dat was eind jaren zeventig het Siberië van de gastronomie.
Als ik het me goed herinner hadden we één pizzeria, op het Piusplein, en een handjevol bistro’s (dat was hip in die tijd, bistro’s - ‘Tante Jans bij de bistro/eet andijvie uit een po’ – Tol Hansse, Big City, 1978). Verder was er net een Griek gekomen, op de Spoorlaan, en had op het Piusplein zowaar een Indonesisch restaurant, Bali, zijn deuren geopend.
Voor de rest stikte het in Tilburg, zoals het een provinciestad in de jaren zeventig betaamt, van de babi-pangang Chinezen.
Uit het blote hoofd: Chin. Ind. Spec. Rest. Wah Sing op het Wagnerplein, Chin. Ind. Spec. Rest. Lotus op de Heuvel, Chin. Ind. Spec. Rest. Azië op de Heuvelring en Chin. Ind. Spec. Rest. I-Pin-Ke op de Bredaseweg.
Als je onverhoopt echt goed wilde eten, zo ging het verhaal, dan moest je in die tijd naar Hotel De Lindeboom op De Heuvel. Of, voor de echte waaghalzen, de stad uit.
Thuis was het niet veel beter.
Mijn moeder was geen keukenprinses. Dat had ik niet door, bij gebrek aan een referentiekader, maar nu, twintig jaar later, kan ik het gevoeglijk vaststellen: ma, het was altijd gezellig bij ons thuis, ik zou je voor geen goud voor een andere moeder willen inruilen, maar koken, mwa.
Nou moet ik er meteen bij zeggen dat het ook niet meevalt, koken, als je met mijn pa getrouwd bent.
(wordt morgen vervolgd)
Dit verhaal stond eerder in Hide & Chic.
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Komt een vrouw in Finland 6 november 2006 - 13:46 En wel bij uitgeverij Like, ergens in de loop van 2007. Jari Litmanen gaat de vertaling doen. Of Merel Roze. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Proza. Poëzie. Porno. 6 november 2006 - 09:39 Amsterdam heeft Nightwriters (ja, er zijn nog kaarten voor 18 nov), Rotterdam doet het met Nur Literatur. A.s zaterdag, 11 november, vindt in Kriterion (en dat is op de hoogste verdieping van het Groothandelsgebouw, heb ik me laten vertellen) de 16e editie plaats van dit ''festival voor de letteren, en niets dan de letteren'', met optredens van o.a. Abdelkader Benali, Ilja Leonard Pfeijffer en de winnaar van de Anton Wachter-prijs voor het beste debuut van de laatste twee jaar, Christiaan Weijts. Omdat Amsterdam en Rotterdam van oudsher warme banden hebben, mag Kluun van zijn Rotterdamse collega's 3 x 2 gratis kaarten voor Nur Literatur weggeven. Zeg het maar: waarom moet u zaterdag naar Nur Literatur in Rotterdam? Kluun PS: En mocht u denken, Kluun, rot effe lekker op met je literatuur, dan kan ik u toch van harte de couture-lijn van Nur Literatur aanraden. Ziet u er in ieder geval van de buitenkant erudiet uit.
(A'dam, 7 nov 2007) And the winners are... Kluun kan zich niet aan de indruk onttrekken dat we wel eens populairdere prijsvragen hebben gehad. En dat terwijl nota bene ook Herman Koch gaat optreden, dat was ik nog vergeten te vermelden. Laat ik de suggestie van MaudmetD volgen om Mariska en Max de vrijkaarten te gunnen, niet in de laatste plaats omdat Mariska en Max ook de enigen geïnteresseerden in die kaarten zijn. Mariska, Max: ze zijn voor jullie. Mail even jullie namen naar Ernest en de kaarten liggen a.s. zaterdag voor jullie klaar. Je mag iemand meenemen, maar ook elkaar. En jullie leefden nog lang en gelukkig. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
3 november 2006 - 15:38
Het fan-tas-ti-sche concert van de beste band binnen onze landsgrenzen, vorige week in Paradiso, is nu in zijn geheel te zien op Fabchannel. Fijn weekend! Kluun |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
For the ones who have a notion/that it ain't no sin/to be glad you're alive 3 november 2006 - 09:50 Eergisteren in de bieb van Hoorn, gisteren in die van Den Hoorn. Je maakt wat mee als schrijver. Den Hoorn, dat ligt onder Den haag, vlakbij Rijswijk (en doe nu niet net alsof u dat al wist), op een avond als gisteren een uur of tweeënhalf kruipen in de file op de A4, zeg maar. Gelukkig was ik samen met vriend R., die zich voor de gelegenheid als chaperon/chauffeur/gezelschapsheer had aangeboden. Na de lezing raakten we in gesprek met Piet. Of wij wisten wat Ajax gisterenavond gedaan had, vroeg Piet met vet Rotterdams accent. '3-0,' wist Vriend R. te vertellen. 'Mooi!', zei Piet. 'Ben je geen Feyenoord-fan dan?' vroeg ik, doelend op 's mans 010-accent. 'Man, hou op,' antwoordde Piet, 'Ik heb het in mijn leven al moeilijk genoeg.' Piet heeft een, laat ik het voorzichtig uitdrukken, niet alledaags lichaam. Hij zit, nou ja, hangt is in deze meer op zijn plaats, sinds zijn geboorte in een rolstoel. Hij vertelde dat er bij de bevalling iets helemaal mis was gegaan, het duurde allemaal veel te lang en Piet kwam spastisch ter wereld. 'Ach,' verkondigde Piet, 'dat kwam eigenlijk wel goed uit ook, ik heb toch een lui karakter.' Twee dagen geleden hadden we het er nog over: tegenslagen kunnen een mens verrijken.
Net als Kluun bleek Piet een groot Springsteen-fan. Piet, deze is voor jou. Kluun (De hele tekst is hier te vinden) |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
De Veluwezee 2 november 2006 - 09:54 Oktober was zo lekker warm - je zou er bijna fan van het broeikaseffect door worden. Maar voor 2006 is de zomer dan toch echt over, het duurt volgens het KNMI toch zeker weer tot eind januari, begin februari, vooraleer de temperaturen in ons land weer op normale, 21e eeuwse winterwaarden van rond de twintig graden komen te liggen. Tot die tijd blijft het herfst. Kluun is gisteren op de eerste dag van november meteen twee keer zeiknat gerageld. Kijk An Inconvenient Truth, de film van Al Gore. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Blonde haren, blauwe ogen, uit een sprookjesboek gevlogen 1 november 2006 - 09:30 Kluun sprak gisteren, op de laatste dag van de Borstkankermaand 2006, op het congres Vrouw en Kanker in het ABN AMRO hoofdkantoor in Amsterdam. De organisatoren van dit congres luisteren naar vervaarlijke namen als Inner Wheel, Ladies Circle, Soroptimist International en Zonta International. Dat klinkt enger dan het is. Een deel van de dames waren survivors. Dan bedoelen we niet dat ze Hiroshima of een avondje Gouden Kooi kijken hebben overleefd, maar kanker. Zoals na elke lezing kreeg ik na afloop ontroerende verhalen te horen van vrouwen die de ziekte hebben overleefd, al dan niet met behoud van borsten. Het viel me ook gisteren weer op dat vrouwen die borstkanker hebben overleefd vaak opvallend strijdbaar, trots, maar bovenal openhartig ('Ik ben plat, aan twee kanten') en mild zijn. Kanker is een kankerziekte. Maar, zoals alle vreselijke ervaringen in het leven, blijkt dat het ervaren en overleven van een levensbedreigende ziekte, hoe wrang ook, tevens verrijkend kan zijn. Mensen worden er nog meer mens van. Onderstaand hoofdstuk uit KEVBDD draag ik op aan alle aan alle vrijwilligers van Pink Ribbon én aan alle survivors. Blijf gezond en pluk de dag. Kluun
Blonde haren, blauwe ogen/uit een sprookjesboek gevlogen Bloem, uit Even aan mijn moeder vragen (Vooral jong blijven, 1980) Ze gaat voor me staan, trekt een gezicht alsof ze zich wezenloos |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
Archief
oude weblog |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Zoeken |
||||||||||||||||||||
 |
 |
|
.jpg)
.jpg)
(1).jpg)
.jpg)
.jpg)
.JPG)
