|
Hallo, ik ben Johan (deel II, slot) 25 april 2007 - 09:51
Natte jongensdromen. Johan Cruijff is as close to God as possible. We schrijven donderdag 17 oktober in het jaar des heren 2000. Cruijff zou op bezoek komen bij mijn bedrijf, dat gevestigd was in het Olympisch Stadion. Het kantoor van de Cruijff Welfare Foundation in het Olympisch Stadion zat naast dat van ons en dat schept een band. We hadden Hem al een paar keer buiten gespot ('Hallo..' 'Hoi, mannen') en hadden hem daarna met wat mailtjes over en weer naar ons kantoor gelokt. Vraag me niet meer waarvoor - we zullen Hem er wel met een smoes over een donatie aan Zijn stichting naar toe hebben gebruikt. Het doel heiligt de middelen.
Zijn komst bezorgde me in de ochtend al diverse stoelgangen. Alsof de Goede Sint langskwam. Poepnerveus was Kluuntje.
Om 16.13 kwam Hij binnen. Johan Cruijff, de Grootste Voetballer die ons land ooit heeft voortgebracht, met een wereldwijde naamsbekendheid waar Koningin Beatrix, Vincent van Gogh en Piet Hein groen en geel van jaloezie van zouden worden, deze Johan Cruijff stond in óns kantoor. In eigen persoon. Zijne Koninklijke Hoogheid was afgedaald naar ons.
Nu moet u weten dat ons kantoor (beschreven in Komt Een Vrouw Bij De Dokter, blz 28) een grote open ruimte was, zonder hokjes, directiekamers en andere flauwekul. Alles en iedereen zat in dezelfde ruimte. Secretaresses, stagiares, creatieven, accounttypes, schetsers, computernerds en de directie van de firma, waaronder ikke. Gasten, meestal gewichtige marketingmanagers, captains of industry en directiestropdassen, liepen in bijna alle gevallen rechtstreeks langs alle bureautafels richting meetingroom, met op z'n best een lichte hoofdknik naar de meute ter begroeting.
Zoniet Johan. El Salvador kwam binnen, keek rond, en ging op z'n gemakkie langs alle tafels, schudde één voor één de hand van Boris (23), Marc (28), Johan (47), Don (41), Devy (24), Jony (24), Eric (27), Arjan (38) en Kluun (destijds 36). En sprak daarbij telkens één onvergetelijk zinnetje. 'Hallo, ik ben Johan.'
'Hallo. Ik ben Johan.'
Mocht Kluun ooit bekend, beroemd of berucht worden en er bij hem kapsones van welke aard dan ook zijn te ontwaren, verzoekt hij u hierbij vriendelijk doch dringend om hem boven op zijn bek te timmeren en hem te herinneren aan het bezoek van Zijne Koninklijke Hoogheid aan Project X, donderdag 17 oktober 2000, 16.13 uur. 'Hallo. Ik ben Johan.'
(deze column, in het kader van de 60e verjaardag van JC II, was een herhaling van een oudje, eerder geplaatst in 2005)
|
||||||||||||||||||||
 |
||||||||||||||||||||
|
Hallo, ik ben Johan (deel I) 24 april 2007 - 09:49 Als Amsterdammer word je aardig blasé van de kuddes BN-ers waar je op straat over struikelt. In Oud Zuid, het luxereservaat van Amsterdam, loopt het BN-gehalte helemaal gierend uit de hand.
Even namedroppen: mijn buurman is een Echte Schrijver, AFTH. Bij de slager kom ik Wim Kieft en Tatum (of Jennifer, dat weet ik nooit) altijd tegen. Als ik bij de groentejuwelier in de Cornelis Schuyt voor mijn bakje zongedroogde tomaatjes à raison van een gemiddelde maandhuur in Bos en Lommer in de rij sta, moet ik oppassen dat Ursul de Geer, Ruud de Wild, Huub Stapel of -en vooral- Harry Mens (hetgeen mij nog steeds verbaast - groente en Harry Mens is toch een beetje als Jaap Stam en balletdansen) niet voordringen.
Tenslotte, en dan heb ik mijn punt wel duidelijk gemaakt, dunkt me, kom ik als Eva 's ochtends op mijn fietsie langs het Hilton naar haar cultureel uiterst verantwoorde school breng, andere ouders als Ruud Gullit, Pierre Bokma, Wim Kieft en – vroeger, de laatste tijd niet meer - Theo van Gogh* tegen. En vroeger vloog Herman Brood onderweg nog wel eens voorbij ook.
Het doet me allemaal niks meer. Volgens goed Amsterdams gebruik doe ik net of ik ze niet herken. Even een anekdote tussendoor: toen Rudi Carell ooit een weekend was geremigreerd naar Amsterdam, kreeg hij een spontane egodepressie: niemand liet merken dat men hem herkende. Rudi, zo wil het verhaal, wist niet hoe snel hij de wieber moest maken, zurück nach Die Heimat. Hadden we die tactiek maar in '40-'45 gevolgd; had die Canadezen een hoop tijd en moeite bespaard.
Er zijn twee uitzonderingen: Jan Wolkers en Johan Cruijff. Beiden behoren tot de buitencategortie Bekende Nederlanders. Over mijn ontmoeting met de eminence grise der Nederlandse kutlulbefpijpneuktietenliteratuur vertelde ik uw al eens, maar morgen ga ik het met u hebben over mijn ontmoeting met Nurmmer 14.
(wordt morgen, op de dag dat JC II zestig jaar wordt, vervolgd)
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Woebie woebie 23 april 2007 - 10:15 De beste single van 2007 till sofar, schreef ik in februari, was Ruby van Kaiser Chiefs. Twee maanden later vind ik dat nog steeds. Sterker nog: Ruby is de eerste ringtone die Kluun ooit in zijn leven downloadde (da's vast niet goed gespeld, en het was ook veiliger geweest om hier voor de constructie heeft gedownload te kiezen, maar soms moet je risico's nemen in het leven. Ik denk dat de VT van downloaden, indachtig de stam+de-regel, dus downloadde behoort te zijn. Het lijkt me sterk dat downloaden een sterk werkwoord is. Downlied, downlad, nee, dat bekt niet.). De ringtone is zo fijn dat ik tegenwoordig zelfs blij ben als ik gebeld wordt. Vaak neem ik zelfs niet op, om er zo lang mogelijk van te kunnen genieten. Ook Roos is gek van Ruby. Ze zingt het refrein luidkeels mee, met een gemak alsof ze het nummer zelf heeft gecomponeerd. Toegegeven, aan dat meezingen ging wat druk en eindeloze herhaling mijnerzijds vooraf, want papa vindt het nu eenmaal retecool als mijn dochter in het openbaar liedjes zingt die het niveau Olifantje in het bos ontstijgen. Haar uitspraak is nog niet je van het, maar dat maakt het alleen maar vertederender, merk ik aan de omstanders in winkels en de voorbijgangers op straat. Stilletjes hoop ik dat Kaiser Chiefs zelf, als ze volgende maand hier in Amsterdam optreden, zullen overnachten in het Hilton, hier om de hoek, net als de voetballers van AC Milan, Werder Bremen en Arsenal altijd doen voor ze Ajax in de ArenA op hun broek gaan geven. Ik zou van geluk smelten als zo'n zanger, drummer en gitartist hier op een goede dag verveeld door de Cornelis Schuyt zouden slenteren, en dan, net terwijl ze verlekkerd naar al het spannends in de etalage van de Marlies Dekkers-winkel staan te loeren, achter zich opeens een Nederlandse peuter luidkeels WOEBIE WOEBIE WOEBIE WOEBIE HAHAHAHÁÁÁÁÁÁÁ horen zingen.
(PS: ik heb nog twee kaarten nodig voor het concert van Kaiser Chiefs, op 30 mei in Paradiso. Prijs n.o.t.k. + gesigneerd boek + ik zal u gedenken in mijn gebeden.) |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
De kunst van het bewonderen. 20 april 2007 - 10:15 Het kan u de komende week niet ontgaan: de bekendste Nederlander aller tijden wordt 60. Gisteren de aftrap, met een herhaling van de documentaire En un momento dado. Behalve de mooiste goal die ooit op de Nederlandse velden is gescoord (voor de statistici onder ons: 1972 Ajax - FC Den Haag), het onmogelijke doelpunt tegen Atletico Madrid (1973) en de mooiste overwinning van Barcelona ooit (1974, Real Madrid - Barcelona 0-5) was het genieten geblazen van de ober, de chefkok, de schrijver, de dokter, de taxichauffeur en alle andere Barcelonezen in de film die hun eigen Cruyff-moment, Cruyff-beweging of Cruyff-eigenaardigheid voor de camera mochten opvoeren. Volwassen, intelligente mannen en vrouwen die zich niet schamen hun adoratie te tonen. Wij, Nederlanders, zijn anders. Wij kunnen er niet zo goed tegen als andere mensen ergens zo fenomenaal goed in zijn dat ze met kop en schouders boven de rest uitsteken. Wij schamen ons ervoor om toe te moeten geven dat er mensen bestaan wiens talent ver boven het onze uitsteekt, en vluchten, zeker als het Nederlandse sterren zijn, liefst in een als nuchterheid verpakt cynisme. Wij zijn er als de Barneveldse kippen bij om op de minder goede kanten van onze helden te wijzen. Koeman was te traag. Bergkamp was geen killer. Seedorf had hoogmoedwaanzin. Van Persie had te weinig rendement. In Londen, Milaan en Barcelona gaan ze heel anders om met mensen met unieke talenten. En un momento dado houdt ons een spiegel voor. Wij beheersen De Kunst van het Bewonderen niet zoals zij dat doen. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
We got 'm! 19 april 2007 - 09:50 Het duurde even, maar we zijn er uit. Er is witte rook, qua auto. Naat en ik hebben al uw adviezen en suggesties ter harte genomen en in detail onderzocht. Wellicht dat we het u met onze keuze niet allemaal naar de zin kunnen maken, maar we hopen dat u dat ons vergeeft. Wij zijn er gelukkig mee. We wilden het toch maar bij een Amerikaan houden, als we u daarmee niet ontrieven. We willen geen auto waar iedereen hier in Oud Zuid in rijdt. Da's gelukt. We wilden een auto die geschikt is voor de hele life-cycle waar je als gezin met kinderen doorheen gaat. Done. We wilden een auto waar je desnoods in kan overnachten, want we weten ondertussen dat het elk jaar - neem afgelopen winter met die storm - wel een keer gebeurt dat heel Nederland stil komt te staan en dan kan je hotels mooi vergeten. Probleemloos. We wilden een auto met een state-of-the-art airco. Ik heb geen zin om net als twee jaar geleden weer in de Provence in een file van 60 kilometer in de brandende zon te staan met een koeling die niet naar behoren functioneert. 'Tien jaar garantie op de airco,' verzekerde de dealer. We wilden een auto met veel laadruimte, mochten we onverhoopt besluiten dit jaar niet met het vliegtuig naar Godweetwaar (u weet het: tips zijn altijd welkom) te gaan, maar besluiten met de auto naar de Dordogne of Bakkum te tuffen. Geen probleem. Er moeten minimaal acht vriendinnetjes van Eva in kunnen, als we volgend jaar weer een zwemfeestje houden. Zonder moeite. En opa en oma moeten zich er ook comfortabel in voelen. Ook dat is voor elkaar. Alsof-ie ervoor gemaakt is. Gisteren hebben we hem besteld. We zijn er bijzonder mee in onze nopjes. Nogmaals, u bedankt voor alle nuttige tips. Hier alvast een foto. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Carpe Diem 18 april 2007 - 13:21 Gisteren werd Kluun 43. Volgens Radio 2, zo vernam ik via pesterige sms-jes en mailtjes van vrienden, zelfs 46. Ik heb er uiteraard direct een team van advocaten opgezet. Drieënveertig. Ik luister met enige melancholie naar Kaiser Chiefs, Arctic Monkeys, The Fratellis, Franz Ferdinand en al die andere Eighties-bandjes die tegenwoordig hip zijn en grinnik als ik gisteren in een hippe kledingwinkel in de Utrechtsestraat in Amsterdam muziek hoor, waarvan de jongen naast me dacht dat het het zoveelste Eighties-revival-groepje uit Groot Brittannië was, terwijl ik (43) elke regel kon meezingen omdat het de hele cd van New Gold Dream van Simple Minds was uit 1982. Drieënveertig. Ik lach om songteksten als 'wel een beetje raar, 32 jaar, trillend op mijn benen' en 'soms daag ik hem uit voor een pingpongspel en dat win nog elke keer, maar het kost hem weinig moeite maar mij steeds meer.' Toch verandert er langzaam wat. Vetpercentages nemen toe, energie neemt af. Het lichaam protesteert na een uurtje voetballen of een nacht doorhalen. Ik ben, statistisch gezien, al enkele jaren over de helft van mijn leven. Ik kan er niet mee zitten. Ik geniet van het leven, maar na het meemaken van het sterfbed en de dood van mijn eerste vrouw (en een beetje door praten met mensen als deze vrouw en het lezen van boeken als deze) heb ik geen angst meer voor de dood. Ik ben er zelfs benieuwd wel benieuwd naar. Ik geloof dat de dood geen eind is. De dood is wel erg voor de mensen die overblijven. Voor mij is het al weer zes jaar geleden dat Judith overleed. Op dagen als mijn verjaardag, gisteren, denk ik vaker aan haar dan op andere dagen. Negen jaar geleden gaf Juut me om twaalf uur 's nachts zo'n rugzak waar je een kind in kunt stoppen, zes uur later gaf ze me er een kind bij kado. Eva was gisteren ook jarig. Afgelopen zondag waren ook de moeder, vader en broer van Juut op Eva's en mijn verjaardagsfeestje. Samen met mijn ouders, mijn zus, en de ouders en zus van mijn huidige vrouw. Noem me een watje, maar een dergelijke samenstelling doet me iets. Gisterenavond las ik fragmenten uit het boek van Merel van den Berg. zij overleed op 9 november 2005 aan Non-Hodgkin, op 27-jarige leeftijd. Haar moeder stuurde me het boek. Lezend in het dagboek van Merel en kijkend naar haar familiefoto's, besefte ik me eens te meer hoe verschillend de dood van een geliefde kan zijn voor nabestaanden. Ik heb een nieuwe vrouw. Eva heeft al vijf jaar weer een moeder. Niet haar biologische moeder, maar wel een moeder die net als de moeders van alle andere kinderen in haar klas, uren met haar in de weer is om de traktatie voor op school in elkaar te zetten. Van mannen en vrouwen die me ooit mailden dat ze, net als ik hun partner verloren, hoor ik dat ze vroeg of laat ook weer de liefde vonden. De ouders en de broer van mijn eerste vrouw krijgen nooit meer hun dochter en zus terug. Komt een vrouw bij de dokter is een roman, gebaseerd op wat ik, als partner van Judith, voelde. Meer is een boek, uitgegeven door de ouders van Merel van den Berg, met de dagboekverhalen van Merel zelf en herinneringen aan Merel van vrienden, collega's en vooral familie. Het is een prachtig, inspirerend boek. Hun Merel en mijn Judith hadden wel wat gemeen. Ze hielden, soms tegen de klippen op, van het leven. Wat zou ik dan zeuren dat ik, met mijn drieënveertig, misschien wel over de helft heen ben. U kunt Meer hier bestellen. De opbrengst gaat naar het VU Medisch Centrum, de Dr. Leshan-stichting en www.kanker-actueel.nl.
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Een nieuwe auto (deel II, slot) 17 april 2007 - 09:50 (vervolg van gisteren)
Naat vindt het, kortom, eigenlijk allemaal niet zo nodig, ze denkt dat onze Chevy het de komende jaren gewoon trouw blijft doen, maar dat is natuurlijk een waanbeeld. Op een gegeven moment sta je stil, en dan zul je altijd zien dat het regent, dat de kinderen erbij zijn en dat de Wegenwacht net druk bezig is met de auto van Dries Roelvink.
Sterker, deze winter stonden al een keer stil, langs de A2. Wat een ellende.
Ik kan u vertellen dat het geen onverdeeld genoegen is om met een bekende kop met pech langs de snelweg te staan, in een trui waar de wind dwars door heen waait. En dan helpt het feit dat je een Chevy hebt er niet aan. Een Amerikaan is heel stoer als je erin zit, neerkijkend op al het verkeer om je heen. Maar ernaast, terwijl de alarmlichten van het klote-ding schuldbewust knipperen, dat ziet er een stuk lulliger uit, zo merkte ik aan de besmuikte blikken vanuit de passerende auto’s in de voorbijschuivende file.
In een tweedehands Astra, waar op de hoedenplank een PSV-shawl lag – en ik schrijf wel eens nare dingen over PSV - werd een raampje opengedraaid.
'Hééé! Gè ben toch diejun schrèèver van dè boek?’ Ik knikte verlegen. ‘Koud, hè!’ De drie puisterige Eindhoven-de-gekste types bulderden het uit.
Pas tien minuten – en Naats suggestie dat er nu écht snel wat moest gebeuren omdat de kinderen niet meer te hachelen waren – later hervond ik het zelfvertrouwen om mijn duim weer in liftstand te brengen
Een Jeep Cherokee. Dat schept een band. ‘Ik kan jou,’ zei de chauffeur, ‘jij ben die schraaafer waar maan waaaf zo om hep zitten janken! Stap in, Kleun!’
Drie kwartier later was Kleun terug.
‘De volgende auto moet hooguit één op twintig rijden,’ zuchtte ik.
‘De volgende keer dat die benzinemeter in het rood staat, luister je wél naar mij,’ bromde Naat.
(Deze column stond eerder in RED)
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Een nieuwe auto (deel I) 16 april 2007 - 09:27 Ik eh… we hebben een nieuwe auto nodig.
We hebben nu een Chevy, zo’n vierkant model zoals kinderen tekenen als ze een auto op papier zetten. Het ding heeft een draaicirkel waar je te nauwer nood de ring A10 mee rond kunt zonder te hoeven steken, dus parkeren is geen feest, maar ach, een trekhaakje doet wonderen. Tony Soprano rijdt er ook in, met in de achterbak soms een lichaamsdeel van mensen die niet willen betalen of zo.
 Onze Chevy is de afgelopen jaren een trouwe dienaar gebleken, maar nu nadert zijn uiterste houdbaarheidsdatum toch met rasse schreden. Hij is al gauw zes, zeven jaar oud. Okay, misschien vijf en ik rijd geloof ik amper vijftienduizend kilometer per jaar. Tienduizend, als ik heel eerlijk ben.
Hoe dan ook, in de loop van dit jaar moet hij vervangen worden.
En ja, je bent man of je bent het niet en dus surf ik zo af en toe stiekem op auto-sites.
Ik zat te denken aan een VW Touareg, misschien kent u ’m wel, zo’n gigantische bak die eruit ziet als een Golf die in een bad met testosteron is gevallen.
Vrienden M & B. hebben er ook eentje.
‘Vind je die Touareg van M. en B. niet iets, als we de Chevy ooit inruilen, schat?’
‘Waarom zouden we de Chevy inruilen?’
‘Nou eh… niet nu, maar ooit.’
‘Die auto van M? Dat enorme bakbeest?’
‘Mwa, veel groter dan de Chevy is-ie niet hoor. ’
‘Hou op. Met de Chevy kan ik hier in de straat al amper parkeren.’
‘Ik heb nog nooit gehoord dat B. moeite heeft met parkeren.’
‘M. en B. wonen in een vrijstaand huis met een oprijlaan, die hoeven niet in Amsterdam te parkeren op plekken waar amper een kinderfiets in past.’
‘Hm.’
‘Ik wil trouwens helemaal niet zo’n SUF of TUF, of hoe al die dingen heten waarin de Estelle Gullits hier door de Cornelis Schuytstraat heen cruisen.’
Mpfr. Vrouwen.
Wordt morgen vervolgd. Deze column stond eerder in RED
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Jezus 14 april 2007 - 16:14 De winnaar van de april-editie van 5 Minutes of Fame van Nightwriters en Nieuwe Revu was Kaat Roozal. Ze las het gisteren voor in Panama. Hier haar verhaal, getiteld Jezus.
Mijn huis groeit dicht met overbodige dingen. Hup, weg met die rotzooi! Ook het Christushoofd moet eraan geloven. Een gipsen afbeelding van het hoofd van Jezus. Levensgroot, inclusief doornenkroon en gekwelde blik, vastgeklonken op een lelijk houten kruis. De punt van zijn neus is afgebroken, van zijn baard ontbreekt de rechterhelft, ook zijn kroon is flink gehavend. Zolang ik me kan herinneren lag het beeld bij mijn ouders op zolder. In mijn jeugd was het nog heel. Tijdens het opruimen van het ouderlijk huis is Jezus op onverklaarbare wijze in mijn auto terechtgekomen, en daarna dus in mijn kast. Niet in de schuur, dat leek me een soort van heiligschennis. Het beeld is kapot, het is lelijk, ik ben allang niet meer katholiek: hup in de kliko met Jezus. Als ik de klep sluit, kijkt hij me gekweld aan. Tja, nee, dat kan toch niet. Jezus in de kliko.
Ik haal hem eruit en leg hem op de kast in de kamer. Daar ligt hij me de volgende dag nog aan te kijken met zijn intens droeve blik en zijn gehavende neus. En nu? Hij moet weg, maar hoe werk je een heilige op een nette manier weg? Ik herinner me een Jozefbeeld dat ik als kind aan gruzelementen heb gegooid om stoepkrijt te hebben. De tikken die ik toen van mijn moeder kreeg waren zo traumatiserend dat ik het nu, decennia later, niet in mijn hoofd haal om het beeld kapot te gooien. Ik denk een oplossing te zien als ik ’s avonds de honden uitlaat. Op de hoek van de straat ligt een berg grofvuil. Morgen komt de vuilniswagen. Ik leg Jezus zacht op een deken die er al ligt en hoop stiekem dat er een morgenster langskomt die het beeld een nieuw leven wil geven. Dat gaat vast gebeuren. ’s Nachts word ik wakker van een enge droom. Ik herinner me hem niet precies maar op het randje van mijn geheugen hangt een beeld over hel en verdoemenis. Ik ga mijn bed uit en kleed me aan. De honden kijken me vreemd aan als ik ze om vier uur ’s nachts uitlaat. We halen Jezus weer op en leggen hem terug op de kast. De enige optie die ik nu nog bedenk, is dat ik hem vergeet als ik ooit verhuis.
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
A.F.Th baadt in discolicht 13 april 2007 - 18:36 NRC en NRC Next recenseerden Nightwriters. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Tommy, Anne, A.F.Th. en de rest 13 april 2007 - 09:50 ''In het laatste jaar werd zijn roman drie keer uitgesteld, viel hij veertig kilo af en schrapte hij 400 pagina’s uit zijn manuscript: desondanks is Het Schervengericht toch nog dikker geworden dan de Gouden Gids van Amsterdam, dames en heren: hier is de Mozart van de Nederlandse literatuur: AFTh van der Heijden!''
''Ze noemde een internist in een column ‘een emotioneel gestoorde neanderthaler’ en verleidde Youp van ’t Hek tot de uitspraak: ‘Sinds ik Anne Hermans lees durf ik niet meer ziek te worden.’ Daarom leek het haar, nu ze zelf afgestudeerd medicus is, beter om eerst maar even een paar jaar in het buitenland gaat werken. Maar eerst is ze hier in Panama, de schrijfster die de benaming doktersroman een heel nieuwe lading gaf, dames en heren: Anne Hermans!''
"Hij laat de personages in zijn roman een vliegtuig bouwen om een vrouw naakt te zien zonnen in haar tuin, bedenkt zinnen als: Jij bent van de vrouwen, ik van de dingen waar benzine in moet' en 'Als mijn hond zo rook, schoot ik ‘m dood'. Kluun noemt hem de beste schrijver van de 21e eeuw, vanavond is hij hier in Panama, dames en heren, helemaal vanuit het exotische Weesp: Tommy Wieringa."
Een avond met literaire verhandelingen over stervende foetussen, hoogbejaarde cruiseschipbewoonsters en ondergekakte thuiszorgpatiënten - wat kan een mens nog meer van het leven verwachten. Voeg daar een optreden van de zevenkoppige salsaformatie Trio Los Dos én een levendige discussie tussen de drie schrijvers op het podium, met als onderwerp de toelaatbaarheid van het hebben van erotische gevoelens van een man van middelbare leeftijd voor een meisje van 13 uiteraard, bezien vanuit een literair perspectief: Lolita (13) ('maar bijna 14,' aldus Tommy Wieringa) ('En tegen de tijd dat ze erachter zouden komen zou ze al wel 15 zijn,' vulde A.F.Th aan), van Nabokov ('Nabókov,' corrigeerde A.F.Th streng).
Uiteraard horen we graag uw mening over Tommy, Anne, A.F.Th., Trio Los Dos, presentator Frenk van der Linden, schooljuf Sarah M. en de 5 Minutes of Fame van Kaat Roosal. Roept u maar. (De voorverkoop voor de laatste Nightwriters van dit seizoen, 10 mei, is begonnen. Saskia Noort, Ronald Giphart, Christoph Vekeman en een beetje Kluun) |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Een nieuw speeltje 12 april 2007 - 10:02 Gisteren een feestje in mijn mailbox. Tommy Wieringa stuurde me negen columns en verhalen van zijn hand, verhalen waaruit hij een keze moet maken om voor te lezen tijdens de komende Nightwriters, a.s donderdag. Is Herman Brusselmans de grappigste schrijver van de Lage Landen, Tommy Wieringa is op dit moment de beste.
In een van zijn columns beschrijft hij hoe hij een woord las dat hem met blijdschap vervulde, omdat het zijn 'wereld weer een woord rijker maakte.' Het woord doet er even niet toe -ik ga niet het gras voor Heer Wieringa's voeten wegmaaien - maar ik moest ineens denken aan een column die ik anderhalf jaar geleden schreef, over een Nieuw Woord. Vandaag een herpublicatie van de desbetreffende column.
Vanochtend hoorde ik het woord wederom, uiteraard op de Beste Radiozender van de Lage Landen. Studio Brussel, de Kluun hoorde vanochtend een Vlaamse minister een prachtige uitdrukking bezigen. Bij hoogdringendheid. Ik durf er mijn fietszadel om te verwedden dat ik dat woord noch op school heb geleerd, noch ooit door een Nederlander heb horen gebruiken.
Toch begreep ik (zo slim ben ik dan ook wel weer, onderschat me niet) meteen wat de man met 'hoogdringendheid' bedoelde. Dat kon niets anders betekenen dan urgentie. En 'bij hoogdringendheid' zou dan vast wel iets als 'met voorrang vanwege grote spoed' zijn, zo leert de logica. De Dikke erbij gepakt. Jawel. Hoogdringendheid bestaat en het betekent inderdaad urgentie. Ik werd er blij van. Woorden waarvan je nog nooit gehoord hebt en waarvan je toch meteen de betekenis van snapt, dat zijn Mooie en Nuttige woorden. Vanaf nu zult u mij, blij als ik ben met een nieuw woord, bij hoogdringendheid zien gebruiken als ik bedoel dat iets rap, gauw, vlot, vlug, snel, urgent, moet. Misschien ga ik mijn columns zelfs wel zo schrijven dat er altijd wel iets in gebeurt dat rap, snel, vlug, urgent is. Heerlijk, een nieuw taalspeeltje. PS: Toch nog even gegoogeld. Hoogdringendheid: 129.900 hits, zonder uitzondering van .be websites. Geen enkele .nl. Zullen we het voortaan maar over Algemeen Beschaafd Vlaams i.p.v. ABN hebben? |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
5 x 2 kaarten voor 11 april 2007 - 14:06 Na ampel beraad heeft de jury (ik) besloten de volgende mensen 2 gratis Nightwriters-kaarten te geven:. Fee (10 april - 11:53), vanwege haar pus. ''...Toen de pus maar gepakt naar mijn werk Pfffffffff net aangekomen, wat een ochtend....'' Guido (10 april - 13:34), omdat hij "...anders "Wir sind die beste von Bremen, und die beste von Alkmaar en ander geleuter" moet aanhoren.'' (Guido, doe ff je emailadres, da's wel zo gemakkelijk.) Germaine (10 april - 21:50), want ze wil de kaarten ''... kado geven aan mijn vriendin die eind van deze maand voorgoed naar Australie vertrekt!...'' Joke (10 april - 22:52), omdat ''...behalve Tessa iedereen is gezakt voor het onderdeel ''begrijpend lezen''! U krijgt vandaag een email in uw bus met het hoe, wat en wanneer en hoezo. En voor de 2.368 anderen die hier gisteren kwamen en weer naast de night vissen: er zijn nog steeds kaarten in de voorverkoop verkrijgbaar, wellicht zelfs morgenavond aan de deur, maar dan zou ik voor alle zekerheid wel eerst even Panama bellen voor u in de Intercity vanaf Groningen of Maastricht stapt. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
That's entertainment 11 april 2007 - 09:43  Dat Joris Luyendijk een journalist is waar je, om in voetbaltermen te spreken, voor naar het stadion gaat, dat wisten we al van Het zijn net mensen, zijn fascinerende non-fictie pageturner van vorig jaar. In dat boek haalt hij de wijze waarop de media ons van nieuws vanuit het Midden Oosten voorzien, genadeloos onderuit.
Afgelopen zondag bij VPRO's Tegenlicht de tv-versie van zijn verhaal. De kunst van Luyendijk is dat hij een Dummy-guide-aanpak heeft: een moeilijk verhaal vertellen, zonder het te oversimplificeren, en dat met een taalgebruik dat je bij NOVA en Netwerk nooit hoort.
"De meeste mensen in het westen zien dan toch een gek met een theedoek" (Arafat), ''We blijven hem presenteren als een aap in een jurk, maar hij is degene die het internet en satelliet-tv gebruikt als geen ander'' (Bin Laden)", ''dat gehannes met zo'n lijk" (een rouwende menigte Palestijnen), "de mogelijkheden tot identificatie met zo'n vrouw zijn vrijwel nul" (een rouwende Palestijnse vrouw) en vooral zijn samenvatting van het journalistiek dilemma van de gemiddelde buitenland-correspondent: ''De nieuwsstroom, daar moet je op mee peddelen, maar als je dan ineens zegt: we gaan niet peddelen; we gaan vandaag een pannenkoek bakken''.
Om The Jam te wramplen: ''Now, that's entertainment''*
Kluun-archief: De zomer van Luyendijk
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Klunen op You Tube 10 april 2007 - 15:26 Kwam men met het intikken van 'gek kapsel' via de 'Ik doe een gok'-button van Google vroeger bij onze minister president terecht: een lezer attendeerde me erop dat Kluun nu op onverwachte wijze op YouTube is te vinden. Tik Kluun in op www.youtube.com en zie welk filmpje er bovenaan verschijnt. Ach, het is een lekkere plaat en had erger kunnen zijn. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
5 x 2 kaarten voor Nightwriters 10 april 2007 - 09:37 Ja, we doen het weer deze week: 5 x 2 gratis kaarten voor Nightwriters. En wát voor een Nightwriters: Tommy Wieringa, A.F.Th van der Heijden, Anne Hermans (die aardige dame van het spraakmakende boek Co-assistent) en Kluun leest ook nog wat voor, donderdag 12 april in Panama in Amsterdam. Daarbij komt Eric van den Elsen, in het dagelijks leven fotograaf (o.a. van alle foto''s van de Nightwriters) van een prachtig boek met foto's van, over en in Cuba. Hij komt vertellen over Cuba én met zijn zevenkoppige salsaband treedt hij op. Er zijn nog enkele tientallen kaarten, maar we geven er ook weer een paar weg: doet u even een inspirerende reden waarom iedereen deze week naar Tommy Wieringa, of A.F.Th., of Anne, of Eric moet komen, en misschien zit u er gratis. Inzenden tot woensdagochtend 10u, voorverkoop zo lang de voorraad strekt.
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Tanken 9 april 2007 - 10:04 (Na de hartverwarmende reacties op mijn column over Lelijke Linda, vorige week maandag, ben ik geïnspireerd geraakt. Vandaag een gouwe ouwe in hetzelfde genre. Onderstaand verhaal stond eerder, november 2005, op www.kluun.nl.)
Kluun stond gisteren bij een benzinestation. Dat overkomt je wel vaker als je een Chevrolet hebt die één op emmertje* loopt. Naast me stond een dame te tanken die, laat ik het voorzichtig zeggen, niet Gods gift aan de modellenwereld was.
Het meisje dat bij haar in de auto zat, was van een ander kaliber, zag mijn geoefend oog. Nekdraaiertje.
Achter me kwam een VW Golf aanrijden. Twintigers op weg naar nachtelijk Amsterdam. De mannen hadden er zin in. Vanuit de Golf steeg een decibellenmix van hiphop, lachsalvo's en gierende hormonen op. De hormonen spotten de auto naast me. Getoeter, gejoel en gezwaai. De tankende dame keek om, lachte en zwaaide terug.
'Nee, jij niet, kut,' schreeuwde één van de hormonen, 'we hebben het tegen dat lekkere wijf bij je in de auto.'
Kluun keek geschrokken naar de dame. Die herstelde zich snel. 'Dat weet ik, jongens,' riep ze in poeslief Amsterdams, 'maar ik zwaai voor haar, want zij heeft geen armpjes.'
*wrample: Tommy Wieringa, uit Joe Speedboot.
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
So schön haben wir es in Jahren nicht gesehen 6 april 2007 - 08:20  Kluun is gisteren naar de beste film van het jaar geweest (en dan rekenen we The Queen, The Departed en Debbie does Dallas deel XXIII allemaal mee).
Op elk festival waar hij werd vertoond won hij de publieksprijs. Hij werd verkozen tot beste Duitse film, beste Europese film én tot beste buitenlandse film bij de laatste Oscaruitreiking. We hebben het hier over Das Leben der Anderen.
Hij draait al weer een paar weken in Nederland en er zijn al meer dan 100.000 bezoekers geweest, maar mocht u daar niet tot behoren, hier is het verhaal.
Das Leben des Anderen speelt in het Oost Duitsland van 1984. De gevoelloze Stasi-agent Wiesler alias HGW XX/7 (gespeeld door Ulrich Mühe, een Duitse versie van Kevin Spacey) moet 24 uur per dag schrijver Georg Dreymann (gespeeld door Sebastian Koch, een Duitse versie van Jeroen Krabbé, maar laat dat u niet weerhouden de film te gaan zien) afluisteren. Tot in de slaapkamer toe. Gaandeweg raakt de agent steeds meer onder de indruk van de kunstenaar, zijn integriteit, zijn talent en zijn gedrevenheid. En voor de rest bekijkt u het zelf maar.
Das Leben des Anderen is vervreemdend, misselijkmakend, angstaanjagend, beklemmend, spannend en - uiteindelijk - vol liefde voor de goedheid in de mens.
De film eindigt met een ontroerende still van het gezicht van Stasi-agent HGW XX/7. Een minuut later zat Kluun nog roerloos naar het scherm te staren, 'Oh, wat mooi!' prevelend tegen Naat.
Das Leben der Anderen. Wunderbar. Fabelhaft. Grossartig. Geht das sehen. Geht
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
De favoriete boeken van... 5 april 2007 - 10:34
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
5 april 2007 - 10:21 Stuff zijt gij en tot stuff zult gij wederkeren.
(met dank aan Piet) |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Kluuntje in London (deel II en slot) 5 april 2007 - 09:32 (vervolg van gisteren) Maandagmiddag 18u, terras van Walkabout Inn - Met een halve liter lauw en schuimloos bier zit ik met mijn harsens in de voorjaarszon op het terras van de Walkabout Inn. Rebecca is afgeschud. De pub bevindt zich naast de ingang van Angel Tube Station. Niets leuker dan zittend op een terras kijken naar corpulente mannen in pak en vrouwen op pumps, die rennend hun trein, bus of metro proberen te halen. Maandagavond 19u, bar van The Zetter Hotel - Laura Susijn, mijn agente, weet te melden dat ook Rusland rond is. We zitten op 24 landen. dat lijkt veel, maar Anne Frank is in meer dan 40 landen vertaald en dat zonder één interview. Nog meer goed nieuws: na Duitsland, Frankrijk en Tsjechië zijn ook de rechten van De Weduwnaar weer aan een land verkocht. PanMacMillan brengt The Widower volgend jaar uit in UK, Ierland en Australië. Hurray, hurray, it's a holiholiday. We gaan aan de champagne. Maandagavond, 20u, The Clerkenwell - Ik word door Rebecca en Laura voorgesteld aan vijf andere mensen van mijn uitgeverij. Binnen twee minuten ben ik van vier ervan de naam al weer vergeten. Jeremy, Mijn editor, de Engelse Joost Nijsen zeg maar, blijkt een lollige man. Als u me ooit op straat tegenkomt, vraagt u me dan om zijn verhaal over een herdenking van 9/11 te vertellen. Maandagavond, 22u, The Clerkenwell Dining Room - Ik raak langzaam aangeschoten. Rebecca herinnert me eraan dat we zo meteen nog een live interview hebben voor BBC Radio Five. The Anita Hanand Show. Ach, who cares. Luisteren toch maar een paar miljoen mensen naar. Maandagavond, 23.55u, BBC Studio's, net buiten Londen, 6th floor - De studio van de BBC is zo net zo deprimerend als een gemiddeld gebouw aan de Wibautstraat. Het interview is nog erger. Anita Hanand en ik klikken niet. 'Are you a wicked person, cheating on your wife, whilst she had cancer?' is haar openingsvraag, live on air. Het komt niet meer goed. Mijn gevatheid en bluf laten me in de steek. Ik had die vierde Chablis in The Clerkenwell niet moeten nemen. Rebecca zegt beleefd dat het interview mensen in ieder geval razendbenieuwd heeft gemaakt naar het boek. Ja, denk ik, zo werd The Happy Hooker ook een succes. Dinsdagochtend, 08.40u, taxi - Een gesprek met taxichauffeur Charles (57). Hij vraagt wat ik ga doen bij de BBC, waar het boek over gaat, of het autobiografisch is en waarom mensen er toch altijd pas achter komen wat liefde is als het bijna te laat is. Kom daar maar eens om bij een Amsterdamse taxichaffeur. Dinsdagochtend, 09.30u, BBC Broadcasting House - Ik krijg van Rebecca een exemplaar van The Times. Heftig interview. Diep, goed, respectvol, intrigerend, niets ontziend. Het blad maakt een analyse van de reacties van het literaire establishement in Nederland op het succes van Kluun en concludeert grinnikend dat recensenten en journalisten er door ''obsessed'' zijn. Dinsdagochtend, 09.45u- BBC Broadcasting House - Ik neem plaats op mijn vaste stek van gisterenmiddag, in het hok van één bij twee. Achtereenvolgens melden zich BBC Radio Manchester, BBC Radio Bristol, BBC Radio Gloucestershire (en als u vroeger op school heeft opgelet, dan weet u dat we dit uitspreken als Kloestersjur), BBC Radio Wales en BBC Radio Newcastle. 5 x 20 minuten in het Engels praten over cancer, infidelity, breastamputation, monophobia, euthaniasia, XTC en having an affair. Ik wil naar huis. Dinsdagmiddag 15u, Heathrow Airport - Met mijn laptop op mijn schoot neem ik kennis van de bloedserieuze reacties van een aantal mijn vrouwelijke lezers op mijn column over Lelijke Linda. Omstanders vragen zich af wat ik aan het lezen ben, gezien mijn LOL. Dinsdagavond, 19.30u - thuis. Smelt. Mijn kinderen zijn nog wakker en staan wild te zwaaien en kushandjes te geven in de deuropening als ik uit de taxi stap. Love Life is geen boek maar een gevoel. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Kluuntje in Londen 4 april 2007 - 15:09 Van onze speciale verslaggever ter plekke, Mr. Ray Kluun. Zondagmiddag, 17 uur, Schiphol - Een sms van mijn onvoorstelbaar erudiete uitgever Joost Nijsen. Goede performance in Sunday Express. Foto jou en Naat leuk. Jullie zien er zelf heel Engels uit. Dat moet een succes worden. En bedankt, Joost. Zondagmiddag, 17.15 uur Schiphol - Zelf ook maar even een Sunday Express gescoord. Naast foto van mr. & mrs. Ray Kluun hebben ze een foto van de Wallen bij het artikel geplaatst. Engelse humor. Zondagavond, 21uur, Zetter Hotel, Londen - Ze maken er geen half werk van, hier in Londen. Rebecca, de PR-dame vn mijn uitgever, PanMacmillan, heeft negen radio-interviews, een dagblad- en een TV-interview gepland in twee dagen, zie ik op mijn schema. Dit lijkt verdomme wel werk. Maandagochend, 9.30 uur, taxi - SKY is de rechtmatige eigenaar van Channel Five, zo vertelt Rebecca, als we het mediapark van SKY op rijden. Ik zit in The Morningshow. Huisvrouwen, studenten en werkelozen zijn de doelgroep. Ideaal. Maandagochtend, 11.30u, buiten bij SKY Studio's - Drie kwartier gereden, drie kwartier gewachten, drie minuten geïnterviewd en klaar is Kluun. Ik voel me een hoer. Maandagmiddag, 14.30u, BBC Broadcasting House, central London - Het hok waar ik zit is één bij twee meter en geluiddicht. Er staat een paneel met knoppen, een microfoon en een koptelefoon. Rebecca blijft in de ruimte ernaast, ik mag plaatsnemen en wachten tot ik iemand iets in mijn koptelefoon hoor boeren. Dat gebeurt, na dik tien minuten. 'Hello, is this Réé Kloen?' 'Kluun.' 'Excuse me, Réé?' Klúú. Uúú, like in Rúúúúd ven Nistelrooy,'' antwoord ik. Maandagmiddag, 17u, BBC Broadcasting House, central London - De eerste twee radio-interviews, met BBC Radio Humberside en BBC Radio Jersey vinden plaats vanuit het faciliterende BBC-gebouw in central London. Het zijn regionale BBC zenders, waar per stuk meer mensen naar luisteren dan naar Ruud de Wild, Gordon en Coen en Sander tezamen. Toffe zenders, aan de muziek die ze tussendoor draaien (Pretenders, Beatles, Robbie, Snow Patrol en een nieuwe, hotte - al was het alleen maar voor de naam -band in Engeland: The Good, The Bad and The Queen. Lekkere muziek). (wordt morgen vervolgd) |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Welgemeende excuses 4 april 2007 - 09:33 Aan alle vrouwen die ik in mijn column van maandag beledigd schijn te hebben: sorry, ik zal het nooit meer doen, dames. Deze is speciaal voor jullie, als bonjedempertje. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Samba! 4 april 2007 - 09:23 Hoewel Ajax afgelopen zomer al uitgeschakeld werd voor de Champions League goed en wel begonnen was, en we ook de Mickey Mouse Cup al lang weer door de achterdeur hebben moeten verlaten, zou het toch heel Amsterdams zijn om vandaag flauwe grappen over de 0-3 van gisteren te gaan lopen maken. Dat doen we (nog) niet. Laat ons eerst maar eens wachten tot we die achterstand van Daarom vandaag iets waar we allemaal van kunnen smullen. De samba van Roma's Mancini, de 21e eeuwse reïncarnatie van Tcheu La Ling: Kijk en geniet. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Vlieg maar 2 april 2007 - 10:03 Ze heette, geloof ik, Linda. Linda - ja, laten we het maar op Linda houden - kwam wel eens in het studentenhuis waar mijn toenmalige vriendin woonde. Linda was net zo lelijk was als ze groot was, en Linda was meer dan 1m90. Nou is lelijk zijn sowieso geen feest, maar als je een kop boven iedereen uitsteekt, is het dus echt enorm kut. Linda was zo afstotelijk, dat ik wel door de grond kon zakken toen ze me, waar enkele vrienden bij waren, in een kroeg in Breda aansprak alsof ze me al jaren kende. Of ik wist wat Ajax had gedaan of zo. Dat wist ik uiteraard (als footballaholic had ik had haar desgewenst de uitslagen van de Europacup-wedstrijden van Ajax van de laatste tien siezoenen kunnen vertellen, inclusief de doelpuntenmakers en toeschouwersaantallen), maar zei ik natuurlijk niet, voor je het weet wordt je in de ogen van zo'n kind een wandelende, wekelijks te raadplegen teletekstpagina en dan sta je iedere week voor lul bij je vrienden. Een mens moet aan zijn reputatie denken (ofwel, zoals de grote filosoof Theo Maassen stelt: 'karakter is belangrijk, maor ge mot d'r ôk mee over straot kunne.'). Ik kom op Linda (figuurlijk dan, hè, hou me ten goede) vanwege het verhaal van Bamistamper, jl. vrijdag, over het vleermuisje met het afgebeten vleugeltje. Lange Linda was gek van dieren. Je moet iets, als je te lelijk bent voor de mannen. Afijn. Op een goede dag had Linda een gewond vogeltje gevonden, ergens op straat. Linda verzorgde het vogeltje als ware het haar eigen kind, zo ging het verhaal. Toen vogel, na weken en weken op Intensive care in Linda's studentenkamer te hebben gelegen, gereed leek om de wijde wereld in te trekken, pakte Linda hem vol tederheid en liefde op, hield hem voorzichtig in haar handpalmen en strekte haar armen. Met een onderhandse volleybal-achtige beweging, om het beestje een handje te helpen op zijn eerste vlucht in weken, werd hij het luchtruim in geholpen, waarbij Linda, zo wil de overlevering, de historische woorden 'Vlieg maar...' sprak. Het volgende moment kwam vogel, gelanceerd door de volleybal-armbeweging van de 1m90 lange Linda, met een enorme smak in aanraking met het plafond, om vervolgens, Linda in totale verbijstering achterlatend, dood neer te vallen op de vloer.
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
Archief
oude weblog |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Zoeken |
||||||||||||||||||||
 |
 |
|
.jpg)
