Leeds United live
31 mei 2007 - 14:25
Twee jaar geleden, na het fenomenale concert van U2 in de ArenA, maakte Kluun zijn persoonlijke - boeiend, Kluun, boeiend... - Top 10 van Beste Concerten. Die zag er zo uit. Merk op dat hier veel ouwe lullenmuziek bijzit. Springsteen, The Stones, REM, U2 en Paul McCartney gaan al sinds diep in de vorige eeuw mee en Pearl Jam, Black Crowes, Fun Lovin Criminals, Suede, Robbie Williams en Prodigy zijn net zo nineties als de laatste Champions League-successen van Ajax.
Alleen Saybia en Basement Jaxx kunnen met een beetje goeie wil nog tot de bands van dit millenium worden gerekend.
Gisteren is er een concert mijn Live Top 10 binnengeslopen waar ik eindelijk weer eens met goed fatsoen mee voor de dag kan komen als ik word geïnterviewd door Revu of de Lowlands-gids over mijn muzieksmaak. Het zal de trouwe bezoeker van deze site niet zijn ontgaan dat Kluun helemaal leip is van Snow Patrol en Johan, noem het maar de categorie Mooie Liedjes.
Kaiser Chiefs uit Leeds maakt meer pakkende dan mooie liedjes. Meezingers die zo catchy zijn dat mijn driejarige dochter er net zo gek van is als van de CD van de musical van Nijntje.
Tuurlijk, als veertiger die zijn klassiekers kent weet ik ook wel dat de heren wel heeeeel goed naar The Jam, The Kinks en vooral Madness hebben geluisterd, maar ach, welke Engelse Britpopband sinds The Jam, The Kinks en Madness heeft dat niet gedaan? Kniesoor. Lekker is lekker.
Het verschil tussen Kaiser Chiefs en de rest van de hedendaagse jaren-tachtig bands is dat Kaiser Chiefs zich wél de pleuris werken op het podium.
De Kaiser Chiefs sprongen, zongen, schreeuwden Paradiso gisteren vanaf de eerste noot plat met liedjes en een uitstraling die nu al stadionfähig is.
Binnen een jaar of twee speelt Leeds United in de Amsterdam ArenA.
-> Hier nog wat Kaiser Chiefs@Paradiso on You Tube.
-> Op 17-19 aug staan de Kaiser Chiefs op Lowlands. Samen met Arcade Fire, The Killers, Basement Jaxx, The Good the bad and the queen, Saybia én Kluun & Saskia Noort. Tel uit je winst.
* Wrample Martin Bril
|
 |
Kluun verwelkomt de onthuftering (slot)
31 mei 2007 - 10:21
(vervolg van gisteren)
Kluun is voor een heropvoedingscursus en -campagne. Oprotten met die 'wat nou-'mentaliteit, die middelvingerverslaafdheid in het verkeer, die bottenhonderigheid. Sterker: ik heb meteen twee verzoeknummers:
1. Onmiddelijke intrekking van de vergunning van iedere taxichaffeur die klanten weigert die naar bestemmingen willen waarvan de ritprijs minder is dan pak-m-beet 10 euro kosten. (Opdracht aan burgemeester en wethouders: probeert u op zaterdagavond na tweeën eens een taxichauffeur op het Leidseplein te vinden die bereid is om u te vervoeren naar een straat in Oud Zuid, Centrum of Oud West. Science fiction).
2. Onmiddelijke intrekking van de vergunning van iedere kiosk-of winkeleigenaar buiten het Wallengebied die moedwillig argeloze ouders, kinderen en bejaarden confronteert met standaards vol ansichtkaarten van opengesperde kutten met brandende sigaretten, lollige lullen in de vorm van Amsterdammertjes en alle andere erotische feestelijkheden. De Bananenbar komt naar je toe deze zomer.
In ruil voor deze verzoeknummers bied ik aan om vanaf heden zonder morren elke bekeuring te betalen die ik krijg omdat ik door rood ben gelopen of gefietst of net effe dat stoepie met de fiets had gepakt.
En vooruit, laat ik de beroerdste niet zijn: ik beloof hierbij plechtig dat ik me zal proberen in te houden deze zomer en The Beach Boys niet op standje burengerucht zetten als ik met open ramen in de auto zit.
Als ik moet kiezen voor opgelegde braafheid of onze gierend uit de hand gelopen Amsterdamse hufterigheid, dan maar het eerste.
|
|
Kluun verwelkomt de onthuftering
30 mei 2007 - 17:21
Ik ben voor. Iedereen die wel eens in Sydney, Singapore, New York, Londen, Barcelona, Berlijn of welke andere wereldstad in de beschaafde wereld is geweest, weet dat het hoog tijd is dat wij met zijn allen onthufterd worden.
Amsterdammers snappen niks van die Antwerpenaren die gewoon keurig in een rij gaan staan wachten als je ook gewoon voor kunt dringen om ergens sneller binnen te komen. Amsterdammers vinden het nergens voor nodig om, wat in Oslo de gewoonste zaak van de wereld is, gewoon op te staan als er een oudere dame in een volle tram binnenkomt. Amsterdammers kijken neer op New Yorkse serveersters die ons een nice day toewensen en nog gewoon willen werken voor hun fooi. Amsterdammers zijn stomverbaasd als ze in Londen taxichaffeurs aantreffen die kunnen praten over boeken en politiek omdat we eraan gewend zijn dat onze taxichauffeurs kankeren op buitenlanders en fietsers (als men u tenminste bereid is mee te nemen van een taxistandplaats). Amsterdammers wantrouwen auto's in Berlijn, die wel gewoon stoppen voor een zebrapad. Amsterdammers blijven erover napraten als we in Sydney hebben meegemaakt dat voorbijgangers ons vragen of we de weg kunnen vinden als we op een kaart staan kijken. Amsterdammers lachen de Singaporezen uit om hun boetes voor het kauwgom spuwen op straat en vinden het doodnormaal dat de voetbalveldjes en picknickplaatsen in het Vondelpark onder de hondenstront liggen (want dat is immers toch na één regenbuitje weg, hè, meneer Holman?).
(Wordt morgen vervolgd)
|
|
Show me a garden that's bursting into tears.
30 mei 2007 - 15:50
In de serie Pinkpopklassiekers is er na De Sprong nu ook De Traan.
|
|
Rusland in Oud Zuid
29 mei 2007 - 10:13
Terwijl de rest van Nederland in de file stond voor meubels, auto's en andere luxe goederen, was Kluun het afgelopen etmaal druk doende om in luxereservaat Oud Zuid aan primaire levensbehoeften te komen om zijn kinderen te kunnen voeden.
Gisteren oostblokiaans lange rijen bij de Albert Heijn op het Museumplein, maar brood, ho maar. Omdat een goed vader zijn kinderen niet ondervoed naar school en crèche laat gaan, stond ik vanochtend voor dag en dauw op en trok ik door de straten van Oud Zuid om mijn bloedjes van kinderen een volle maag te bezorgen. De bakker nog dicht. Albert Heijn nog niet bevoorraad. Zelfs de bloembollen waren op. Met lege handen arriveerde ik thuis, waar mijn gezin hoopvol vanachter hun lege bordjes keek of papa erin geslaagd was voedsel te bemachtigen om hun lege magen te vullen. Met een triest gezicht moest ik bekennen dat papa had gefaald. Eva werd met een stuk peperkoek naar school gestuurd. .
Op school het bewijs dat God toch bestaat. De kinderen van de Tweede Daltonschool gaan vandaag uit lunchen.
|
|
Altijd lachen met Adriaan
29 mei 2007 - 09:50
De grappigste schrijver van dit moment is niet Herman Brusselmans, Yusef El Halal, Christophe Vekeman of Ronald Giphart, maar... Adriaan van Dis.
Jawel, niet Bassie, maar Adriaan zit vol kattekwaad. Voor wie het niet gezien heeft: kijk morgenavond (dinsdag), 23.05u op Nederland 1 naar de herhaling van de leukste Dit was het nieuws van dit seizoen, met de grote komiek Adriaan van Dis. Monsieur van Dis heeft reeds toegezegd om volgend seizoen acte de presence te komen geven bij Nightwriters. We kijken er naar uit.
|
|
Blijdorp
27 mei 2007 - 17:29
Een beete naïef was het ook wel: een aap naar Blijdorp halen die zijn leven lang gewend was aan de beveiligingen in de Zoo van Berlijn.
|
|
iPod en walkman
24 mei 2007 - 09:59
Roos begint te wennen aan het feit dat papa zijn oude verslaving weer heeft opgepakt en dientengevolge iedere ochtend zijn korte broek en hardloopschoenen aantrekt.
Dat die iPod een vast onderdeel van de outfit is, blijft vreemd. 'Papa, waarom doe jij oorbellen in als je gaat hardlopen?'
Mijn gedachten gingen terug naar India, 1997. Ik reisde destijds met mijn eerste vrouw per trein door het land, van Calcutta naar Bombay, een reis die langer lijkt te duren dan De Kleine Vriend van Donna Tartt. Anno 2007 wordt de helft van wat een computer laat doen wat-ie moet door Indiërs gemaakt, maar destijds waren zelfs maar weinig Indiërs bekend met het fenomeen walkman. Een man met oordoppen, die via een snoertje naar een plastic doosje leidden, dat was een grotere bezienswaardigheid voor hen dan koeien op straat voor ons.
Na de verwonderde blikken een tijdje grinnikend te hebben aanschouwd, pakte mijn vrouw de walkman en begon met een stalen gezicht tegen het doosje te praten. Sinds die dag schijnt in delen van India een bloeiende handel in geïmporteerde walkmans te bestaan. Ze worden als gehoorappaaraten verkocht. Of ze goed werken weet bijna niemand.
|
|
THX JHN (again)
23 mei 2007 - 09:49
Eind december visten we er nét naast. Het huiskamerconcert van JOHAN, de beste band van Nederland voor 3FM Serious Request. U weet wel: drie DJ's in het glazen huis, voor iets met landmijnen. Of tegen, dat is waarschijnlijker, nu ik er nog eens over nadenk. Hoe dan ook: de groep Kluun, bestaande uit zo'n dertig hardcore JOHAN-fans, bood, overbood, overoverbood... en kwam uiteindelijk vijftig euro tekort toen de veilingklok stopte, op € 6.200.
JOHAN mocht diezelfde avond naar Nijmegen, waar de gelukkige opperbieders (gelukkig ook Echte Fans -het was hun (een heel klein beetje) gegund) jubelend hun huiskamerJOHAN-fähig maakten terwijl wij onze wonden likten.
Wat wil het geval. Het geval wil dat de gasten van JOHAN dit voorjaar ook bij Nightwriters optraden en daar ontstond het plan om alsnog een concert in Huize Kluun te doen, waarbij we dezelfde bieders zouden uitnodigen waren dit jaar als degenen die in december bereid waren hun poeplap te trekken. Die belofte kon men nu inwilligen. Dit keer niet voor of tegen de landmijnen, maar voor een door de band te bepalen goed doel. Het werd het Antoni van Leeuwenhoek-ziekenhuis, voor een project om de kosten van allerlei recreatieve voorzieningen, die door de week wel beschikbaar zijn, maar vanwege geldgebrek in het weekend niet, te financieren.
Afgelopen zondag waren ze er. Jacco, Jeroen, Diets en Maarten en zesendertig dertigers en veertigers die zich als kleine kinderen stonden te vergapen aan de beste band van Nederland.
THX JHN!
(Maar toen, in Paradiso, was het ook leuk...)
JOHAN on iTunes: hiero.
JOHAN op BOL: hiero.
JOHAN's site: hiero.
|
|
Brommers kieken in Oslo
22 mei 2007 - 10:30
Kluun was laatst in Noorwegen. Ja, als schrijver maak je nog eens wat mee. Uiteraard heb ik me daar de pestpokke gewerkt en werd ik door mijn uitgever twee dagen lang van kranteninterview naar tv-optreden gesleurd (dat u niet denkt dat vertaald worden leuk is), maar in de avond heeft een mens ook een beetje ontspanning nodig, nietwaar?
het hotel waar men mij had ingestopt was luxe en duur en dus van het type waar in de hotelbar voor zo'n 300 jaar per tafel zat. een hotelversie van Café Welling, bij mij om de hoek en daarvoor hoef ik niet naat Oslo.
En dus togen we de binnenstad van Oslo in. Hapje eten, drankje drinken, beetje kijken naar de vrouwe, Naat sms-en hoeveel ik haar miste, een normale, eenzame, saaie avond in een vreemde, onbekende stad.
In een straat die door mijn uitgever was getipt als de plek waar op een doordeweekse donderdagavond nog wel eens wat mensen plegen te komen, stapte ik een kroeg binnen waar het druk leek. Er stonden zelfs mensen buiten. Wel wat jong, veel studentenachtige types, maar ach, je mag niet op leeftijd discrimineren, vind ik , en het was weer eens wat anders dan Café Welling.
Binnen viel het me op dat er steeds mensen in groepjes naar buiten gingen, om tien minuten later weer terug te komen.
Het duurde even (ik zal u voor zijn - oh, Kluun wat ben je toch dom) voor ik het door had: binnen mocht niet gerookt worden. De Noorse horeca is al jaren rookvrij.
Geen Noorse kip die er om scheen te malen. Plots drong het tot me door welk een andere mogelijkheden dit rookverbod bood aan de plaatselijke twintigers: een rookverbod is niet meer dan een equivalent van het Achterhoekse Brommers kieken.
|
|
Ik ben weer begonnen
21 mei 2007 - 10:33
Sinds vorige zomer had ik het niet meer gedaan, maar vorige week ben ik weer begonnen.
De afgelopen anderhalf, twee jaar voelde ik de behoefte eigenlijk alleen als ik op vakantie was. Eenmaal thuisgekomen verdween de die drang direct, voelde ik zelfs weerstand als ik er alleen maar aan dacht. Het gedoe, de tijd die het kost, dat gezweet, het douchen erna.
En je loopt voor lul, want het ziet er ook niet uit. Iedereen kijkt je aan en terecht. Dat rode hoofd, die zweetplekken, die belachelijke kleren.
Een paar jaar geleden deed ik het zowat iedere dag, soms meer dan een uur lang, of ik er nu tijd voor had of niet. Het is een van de meest onderschatte vormen van verslaving en mijn god, wat was ik verslaafd.
En nu dreigt me hetzelfde te gebeuren. Nog geen week nadat ik weer begonnen ben, kan ik al niet meer zonder. De afgelopen week heb ik het al vier keer gedaan. 's Avonds, 's middags en één keer zelfs 's ochtends, om vijf over half negen, meteen nadat ik Eva naar school had gebracht.
Hardlopen is verslavend.
|
|
De normaalste zaak van de wereld (deel V, slot)
18 mei 2007 - 10:18
Exit ikke, ikke, ikke. Nu pas voel ik wat liefde is. Tot in het diepste van mijn wezen. Dit gevoel is onvergelijkbaar met ‘het houden van’ dat ik voelde toen ik nog leefde. Dat, zo doceert opa me, leek wel op echte liefde, dat was het bij vlagen ook, maar vaker kwam het neer op afhankelijkheid, lust, verlatingsangst, gewoonte. Met het verlaten van mijn lichaam heb ik ook mijn ego achter me gelaten, en daarom is het nu, aan deze kant, ook pas mogelijk om de liefde zoals de liefde bedoeld is, te ervaren. De grootste natuurkracht in het universum, door de mensen na duizenden jaren nog altijd niet ontcijferd. Soms, heel soms was er een kunstenaar, een schilder, een muzikant, een filosoof, een leider, die het te pakken had, die het voelde, die het kon vastleggen. De ontdekking van de liefde. De onvoorwaardelijke, onbaatzuchtige, goddelijke liefde die hier de normaalste zaak van de wereld is. Ik voel geen haat meer, jegens niemand. Die doktoren, de Scheltema’s, de Woltersen, ach… Geen angst, geen pijn, geen verdriet, geen jaloezie, geen boosheid, geen frustratie. Alle stukjes vallen van de puzzel vallen op zijn plaats.
Nog eventjes, zegt opa en dan kan ik mijn liefde vanuit hier in praktijk gaan brengen, met alle middelen die me ter beschikking staan. Ik mag helpen, beschermen, versnellen, faciliteren, inspireren. Maar nooit dwingen, niet ingrijpen, niet sturen, niet regisseren, want de wil van mensen is heilig, zegt opa. Mensen leren nooit iets door wat ze verteld wordt, ze moeten het zelf uitvinden*. En daarom moet en mag iedereen doen wat hij wil. Ervaren, daar is het hele spel voor bedoeld. All the world's a stage, and all the men and women merely players.
Ik zal me inhouden. Maar de eerste die aan Stijn of Luna komt, krijgt een bliksemflits in zijn nek.
Zo. En nu eerst eens op mijn gemak naar mijn eigen begrafenis kijken.
Ook zonder ego blijft het leuk om te horen wat ze over je zeggen.
Zo ben ik dan ook wel weer.
* Wrample: Paulo Coelho, Veronica besluit te sterven (1998).
|
|
De normaalste zaak van de wereld (deel IV)
17 mei 2007 - 10:04
Ik ben nu vier dagen dood.
Nou ja, dagen, dagen… tijd lijkt ineens niet meer te bestaan. Volgens opa bestaat tijd sowieso niet, nergens in het heelal, ook niet op aarde. Tijd is een gedachte, een door mensen uitgevonden hulpmiddel om afspraken te maken, maar het blijft een illusie. Maar het is immers altijd nu, zegt opa. Ja, zo lust ik er nog wel een paar. ‘Het is ook altijd hier,’ zei ik nog, terwijl daar toch echt wel bestaat, niet dan? Nou dan.
Fout.
Je kunt tijd en ruimte namelijk best met elkaar vergelijken, zei opa. Toen mensen nog geen telefoon, tv, radio en internet hadden, kon niemand zich voorstellen en dat je tegelijkertijd ‘hier’ en ‘daar’ zou kunnen zijn. En zo is het ook met tijd, probeert opa me nu al dagen uit te leggen.
Tot nu toe vergeefs. Veel te abstract voor iemand met een A—pakket, zou Stijn zeggen. Nou ja, van elektriciteit heb ik ook nooit iets begrepen, maar om een stekker in een stopcontact te steken hoef je geen natuurkunde te hebben gestudeerd. Vraag niet hoe het kan, profiteer d’r van. En het is me al enkele malen gelukt, tegelijkertijd hier en daar zijn en dan intunen waar, bij wie en wanneer ik maar wil. Best lollig.
Het wordt me met de dag duidelijker dat een lichaam best een fijn instrument was om te kunnen genieten van eten, drinken en seks, maar dat het tegelijkertijd ook wel heel beperkend werkte. Je wordt er zo snel afhankelijk van. Het versterkt de illusie dat we van elkaar afgescheiden zijn. Ikke, ikke, ikke.
Aan de andere kant is het kloterige van dood zijn dat je enorm moet wennen aan wat je ineens allemaal kunt. Voelen, zien en horen zonder vingers, ogen en oren – je moet de techniek wel even te pakken krijgen. Net of je voor de eerste keer in een auto zit: het gaat meteen een stuk sneller dan lopen, je wordt er minder moe van, maar koppelen, schakelen, optrekken, remmen, sturen en dat allemaal tegelijk, pffff...
Maar het gaat steeds makkelijker. Links, rechts, boven, beneden, het is een kwestie van concentreren. Beam me up, Scotty. Naar voren en naar achteren valt nog niet mee. Geef ik vanochtend een keer te hard gas in zijn achteruit, zie ik mezelf geboren worden. Geen feest. Doodgaan doet een stuk minder pijn. Vind je het gek dat ik als baby zo jankte, het hele eerste jaar. Wat een ellende. Ik dacht dat ik wéér gek werd, toen ik die persweeën van mijn moeder herbeleefde. Die tunnel van licht na de dood is een feest vergeleken bij dat nauwe, donkere, vochtige geboortekanaal. Dat bloed, die viezigheid, bah. Nee, dan dat warme bad waarin ik hier terecht ben gekomen.
(Morgen het slot van dit verhaal)
|
|
De normaalste zaak van de wereld (deel III)
16 mei 2007 - 10:09
Eh, waar was ik?
O ja, waar ik eigenlijk ben. Als ik iedereen in de tuin kan zien, kan ik dus niet in de slaapkamer rondzweven, zou je denken. Trouwens, ik, ik, is er nog wel sprake van een ik? Ik zie mezelf niet meer, ik lijk wel vervlogen. Ik ben lichaamsloos. Blij toe.
Dat ik trouwens zo aan dat afgeleefde lijf gehecht was. Onvoorstelbaar. Nou begrijp ik waarom Stijn me de laatste dagen niet meer in de spiegel naar mezelf wilde laten kijken. Hij is gelukkig gestopt met huilen en ik zie hem denken hoe lang hij voor de vorm nog mijn hand moet strelen, in het bijzijn van dokter Bakker. Hij zit te peinzen wanneer hij eindelijk met goed fatsoen bij dat lijk weg kan, naar beneden, naar mama en de anderen. Wat lief, ik voel dat hij zich druk zit te maken om mam-….huh… hoe weet ik dat nu ineens? Verrek… het lijkt wel of ik bij Stijn kan eh… intunen… Ja! En bij mama ook, lijkt het wel. Het lijkt wel of ik heldervoelend ben… Ik voel, ik voel wat jij niet voelt. Geinig. Eens kijken of me dat bij mama ook lukt. Even afstemmen. Nee… nee… bijna… ja!
Ah, ze is bang dat ik op het laatste moment drempelvrees heb gekregen of zo, omdat het allemaal zo lang duurt. Nee hoor, mam, Stijn komt zo, het is allemaal goed gegaan, ik ben al aan gene zijde, het duurde alleen wat langer, dat drankje was niet afdoende, die dokter moest nog met een spuit in de weer en toen stopte het hele spul pas en daaro-…
Oh, Stijn!
Nou ja, zeg!
Jezus, wat gênant…
Zeg, wil ik dat allemaal wel weten?
Goed. Meneer vindt het dus eng om mijn lichaam te kussen. Nu al. Stijn, schaam je! Als ik ongesteld was, was je ook niet vies van me en nu ben ik koud dood, wat zeg ik, ik ben verdorie nog lekker warm en dan vind je mijn lijk al eng?!?
Hm.
Nou ja, ik kan er me ook wel in vinden, nu ik er zo op neerkijk. Nee, ondanks die glimlach op mijn gezicht ben ik geen aantrekkelijk lijk. Goed dat Anne en Maud het morgen een beetje gaan opmaken. Huh? Hoe weet ik dat nou weer… O ja… Brrr, wel wennen hoor. Doodvermoeiend. Dat moet ik wel gaan doseren, dat intunen, anders trek ik het niet, dat dood zijn. Dan wordt het nog werk. Het lijkt verdorie ook wel of alles door elkaar loopt. Een kakofonie aan gevoelens en gedachtes. Vier radiozenders door elkaar. Mama… ach God… ah, wat zielig… ah, niet huilen, mam… het gaat goed met me hoor, mam… mam!... hallo!... Shit… waarom kan ik zelf nou niks duidelijk maken? Dat kan toch niet de bedoeling zijn. Nee, dat moet anders kunnen, dat voel ik. Maar ik zou bij God niet weten hoe. Zeg opa, hoe kan ik communice-…
Wat zegt u? Dat praten en lopen ook niet ineens ging toen ik geboren werd. Juist. Alles op z’n tijd. Hm.
Ja, maar… Ja, ja, ik kom al. Waar gaan we heen? Kunnen we niet even bij Stijn en Luna en mama en de rest blijven? Oké, oké, ik zwijg al. Hé, daar is dat prachtige licht weer. Verrek, nu kan ik wel rechtstreeks naar kijken. Het went inderdaad snel, dat dood zijn, u had gelijk. Wat is het mooi, opa… het is net een droom. Het is allemaal prachtig… Alleen… alleen… snif… Luna… Opa? Mag ik even…
(wordt morgen vervolgd)
|
|
De normaalste zaak van de wereld (deel II)
15 mei 2007 - 10:07
Toch begint het langzaam te dagen. Drankje. Anijssmaak. Het gevoel van het warme bad, waar ik in gleed. De stem van dokter Bakker. ‘Kijk, nu is ze weg.’ Mijn eigen stem. Mijn afscheidsgrap. ‘Nee hoor, ik ben er nog.’ De stemmen van Stijn en dokter Bakker, steeds verder weg.
En toen ging het licht uit. Of eigenlijk aan.
Wat een licht, zeg, goeiemorgen.
Blinded by the light. Alsof ik in een bouwlamp keek. Maar dan warmer. Ik voelde geen moment de neiging om mijn blik af te wenden, integendeel. Intuïtief bleef ik kijken, tot ik, midden in dat felle, witte licht langzaam die paarse gestalte ontwaarde.
Opa.
Mijn lieve opa!
Opa! Opaaaa!!! Voor mijn gevoel schreeuwde ik het uit.
Niemand in de kamer die het hoorde.
Opa wel. Hij wenkte me. En hij knipoogde. Hij knipoogde! Opa’s eigen, exclusieve Carmen-knipoog! Ik was hem al bijna weer vergeten in die vijfentwintig jaar dat ik hem niet meer heb gezien. Ik schoot spontaan vol, mijn hart - huh, heb ik nog een hart dan?.. - liep over.
Opa ziet er goed uit. Beter als dan de laatste keer dat ik hem zag, op mijn twaalfde, in die rouwkamer. Dat verwrongen gezicht, die akelige glanzend zwarte kist, dat kille, witte satijn om hem heen. Dat beeld ben ik nooit kwijt geraakt. Zijn lijk in die kist, het is me altijd bij gebleven. Door lijken lijkt de dood afschuwelijk. Mensen zouden eens moeten weten. Het is een warm bad, zoveel heb ik nu, in die paar minuten, al ervaren. Kijk opa bijvoorbeeld nou toch eens staan. Ja, dít is opa zoals ik opa kende. Blij, tevreden, grappig, gelukkig. Zielsgelukkig.
God, wat voelt dit goed, zeg. Dood zijn is best of both worlds. Geen pijn meer, voor het eerst in maanden. Opa aan mijn zij, voor het eerst in vijfentwintig jaar. En alles daar beneden nog steeds kunnen bekijken. Nee, voorlopig is er weinig mis mee. De dood is zo gek nog niet. Lang leve de dood! Halleluja!
Kijk Stijn daar nou zitten. Zoals hij naar me kijkt, zijn hand die de mijne streelt. Ah… er biggelt een traan over zijn wangen. Au. Au!
Hallo zeg, het lijkt wel of het gevoel dat je van iemand houdt ineens veel harder doorkomt. Net ook al, toen ik opa zag. Alsof ik helemaal uit hart besta… Vreemd. Maar wel lekker.
Wat ik nog niet begrijp: waar ik nou eigenlijk precies uithang. Ik zie mijn lijk, ik zie opa, ik zie Stijn, maar ik kan ook de hele tuin overzien. Frenk, Maud, Thomas en Anne, mama en aaahhh… Luna… mijn kleine schatje… ze zit bij oma op haar schoot en trekt aan haar neus… kijk haar lachen… gelukkig… niet verdrietig zijn, hè schatje… goed zo… ik kan je nog steeds zien, hoor… alleen jij mij niet… maar het gaat goed met mama, hoor… slik…
(wordt morgen vervolgd)
|
|
De normaalste zaak van de wereld (deel I)
14 mei 2007 - 10:20
Light up, light up/As if you have a choice
Even if you cannot hear my voice/I'll be right beside you, dear
Snow Patrol, Run (Final Straw, 2004)
Dood zijn is best even wennen.
Het begint er al mee dat je niet weet dat je het bent.
Nou ja, ik had ook wel in de gaten dat er íets aan de hand was, ik ben Malle Eppie niet, maar toch, toen ik mezelf zo zag liggen op dat bed dacht ik dat ik gewoon droomde. Ik heb wel vaker gedroomd over mezelf in een bed. Al lag er in die dromen dan meestal iemand op me. Of onder me. Het is dat ik geen oren meer heb, anders zouden ze er postuum rood van worden.
Maar deze droom was anders. Ik lag nu wel heel stil, viel me op.
Ja, en dan komt langzaam toch het besef dat je dood bent, hè.
Gelukkig.
Eindelijk.
Nu ziet ik ook pas hoe rottig dat lijf er bij ligt. Mijn hemel, ik zie d’r niet uit. Die oogkassen, die ingevallen wangen, die armpjes, gatverdamme. Biafra in Oud-Zuid.
Wat ik nog steeds niet begrijp: hoe ben ik eigenlijk uit mijn lichaam gekomen? Ik kan er me weinig van herinneren, dat hele stuk ben ik kwijt.
Wat doet die spuit daar bijvoorbeeld, naast dokter Bakker? Heb ik dat ding nog in mijn lijf gehad? Alsof ik nog niet genoeg geprik in mijn lijf heb gehad de laatste jaren. Even luisteren waar die dokter het over heeft. Hij staat te bellen, zo te horen met een collega. Iets over controleren of de euthanasie technisch en juridisch is verlopen zoals het hoort. Lekker belangrijk. Ik ben al lang blij dat ik van dat verkankerde lichaam af ben.
(Vandaag zes jaar geleden, op 14 mei 2001, overleed mijn eerste vrouw, Judith. Judith stond model voor het personage Carmen in KEVBDD.
Deze week iedere dag een deel van een verhaal dat Kluun schreef voor BOEK, en - laat ik voor deze gelegenheid eens de flaptekst van de Movo Tapes van A.F.Th. wramplen - gezien het preluderende karakter ervan, als een proloog op De Weduwnaar kan worden gelezen. Of als een tweede epiloog op KEVBDD, zo u wilt. Hoe dan ook, het verhaal verscheen in zijn geheel in het mrt/april-nummer van BOEK.)
|
|
36 schrijvers x 6 woorden
11 mei 2007 - 09:45
Gisterenavond, op de laatste Nightwriters-avond van dit seizoen – niet panikeren, we gaan door in september! - in Club Panama in Amsterdam, werden de beste zes-woord-verhalen van de Nederlandse en Vlaamse schrijvers voorgelezen. Hieronder een bloemlezing:
De dood verhinderde Jack's laatste woorden.
Herman Brusselmans
Tweeënzeventig maagden gedood door vertraagd ontstekingsmechanisme.
A.F.Th. van der Heijden
‘Ja?... Wat?... Nee!... Alweer?... Jezus!... Lul.’
Herman Koch
Hij snikte ‘Hoer!’ En vilde voort.
Tom Lanoye
Te koop: Feyenoord-vlag, weinig mee gezwaaid.
Tommy Wieringa
Aangeboden: blindegeleidehond, tuigje licht beschadigd.
Hans Münstermann
We blijven hopen haar te vinden.
Kristien Hemmerechts
‘Dit blijft ons geheimpje,’ zei papa.
Kluun
Maarten Spanjer verplaatst naar kleine zaal.
Maarten Spanjer
Probeerde ziel te verkopen. Niemand wilde.
Renske de Greef
Moeder huilt. Vader omhelst de toiletpot.
Martin Bril
Eenmaal wakker zag ze overal bloed.
Marcel Möring
Gezocht: touw, gras, geit en glijmiddel.
Yusef el Halal
Sta stil: hoor de bommen vallen.
Adriaan van Dis
Niet nu! Ik ben al dood.
Joost Zwagerman
Lustmoordenaar: 'Ik kom alleen bij jou.'
Manon Uphoff
Ze kwamen nooit meer terug! Salam!
Kader Abdollah
'Zwijgen is goud.' 'Vertel mij wat.'
Christophe Vekeman
Groeien neuken baren opvoeden rusten sterven.
Ronald Giphart
Met zijn auto keihard langs flitspalen.
Saskia Noort
Ik heb vader naar boven gedaan.
Gerbrand Bakker
‘Vader, echt, de méns schiep God.’
Hugo Borst
Ze had een balansdag, qua mannen.
Susan Smit
Op de Nightwriters-site staan alle 36 zeswoord-verhalen van Nederlandse en Vlaamse auteurs.
|
|
Moke!
10 mei 2007 - 11:04
Het was kort en superstrak en - kijk uit, hier komt een afschuwelijk cliché - onnederlands goed gisteren in Paradiso.
Kort, omdat de band nog maar één album met tien songs, van in totaal 41.30 minuten schoon aan de haak, de speeltijd van een welhaast ouderwetsche langspeelplaat (kinderen, langspeelplaten waren grote zwarte schijven ter grootte van een pizza, maar dan nét iets minder krokant). Drie nieuwe songs erbij en toen hield het wel op.
Belangrijker was dat het superstrak en - vooruit, nog één keer en dan beloof ik het woord nooit meer te gebruiken - onnederlands goed was. Na twee keer naar Shorland, het album van 41.30 minuten, te hebben geluisterd, kreeg ik de liedjes al niet meer uit mijn hoofd. En na het optreden krijg ik de cd niet meer uit mijn wisselaar. (voor die mevrouw , die me net zo vreemd aankeek in de auto naast me op de A2, toen ik terugreed van Giel Beelen: ik was aan het meedrummen op Here comes the summer...)
Moke heeft goed geluisterd naar U2 en The Cult uit de jaren 80, en Oasis en The Verve uit de jaren 90, maar ach, er zijn slechtere bands om je door te laten beïnvloeden. Dat blijkt.
Op het podium van Paradiso stond een band waarvan je zou zweren dat ze uit Londen, Manchester of Leeds kwamen. Nou komt zanger Felix Maginn, die vroeger songs schreef voor Supersub, ook ergens vandaaro, dus dat helpt.
Wat ook helpt - en nu krijg ik vast weer al die zeikwijven over me heen die bij mijn column over Lelijke Linda fulmineerden dat het er niet toe doet of iemand lelijk of mooi is - is de uitstraling van de band. De Coup Callagher-kapsels, de gezonde arrogantie, de website, de zwarte outfitjes, het klopt allemaal als een zwerende marketingvinger. Gevolg: meisjes in Paradiso die je eerder bij Erick E dan bij een rockbandje zou verwachten.
Ja, Moke komt er wel. De komende weken treden ze nog op in Breda, Groningen, Utrecht, Tilburg en op Oerol. Volgend jaar in de Heineken Music Hall. Hopelijk met meer dan 41.30 minuten.
http://www.mokemusic.com/
Hier de video van Last Chance, hier het tourschema en hier kan je hem kopen of downloaden.
 
Shorland
Moke - Let op de recensies van andere kopers. Dat u niet denkt dat ik aandelen heb in de band.
|
|
Ouders in Oud Zuid (deel II, slot)
9 mei 2007 - 12:29
Deze week is het hoogtepunt van het jaar voor alle Oud Zuid-vaders en - moeders, de week waarin iedereen publiekelijk kan laten zien hoe begaan men is met hun kinderen. Het is avondvierdaagse in Amsterdam.
Zegt u eens eerlijk: van wie van u liepen de ouders vroeger, tijdens avondvierdaagses, mee? Niet één, niet twee, maar vier avonden? En dan niet twee of drie ouders om de hele kudde een beetje bij elkaar te houden, nee, pakweg alle ouders. Dertig kinderen, zevenentwintig ouders. Eén ouder per één komma één kind. Als het hier Rusland zou zijn heette dat geen ouderliefde maar verborgen werkloosheid.
Kluun had zich voorgenomen zich ook maar eens van zijn beste kant te laten zien dit jaar. Vorig jaar lukte het maar één avondje, maar dit jaar ging ik ervoor. Ik heb werkelijk een onvoorstelbare teringhekel aan wandelen, maar papa zou toch alle avonden meelopen. Voor zijn dochter en zijn imago.
Maandag. Wat een perfecte timing voor een weekje veinsvaderschap. Zes weken lang kurkdroog en op de maandag van de Avondvierdaagse pleurt de regen met bakken uit de hemel.
'Heb je er nog zin in?' vroeg ik Eva om half zes 's avonds, kijkend naar het grijze buiten. 'Ja-ha!' knikte ze fanatiek. 'Daar was ik al bang voor.'
Gewapend met poncho en regenpak trokken we de moesson in. Op de verzamelplek in het Amsterdamse Bos hadden zich reeds twintig kinderen en achttien ouders verzameld. De stoet trok het regenwoud in. Van je ras ras ras liep de kudde door de plas. Binnen een half uur waren de paden van het Amsterdamse veranderd in modderstromen die ik voor het laatst had gezien bij dat spotje van Giro 555 t.b.v. de slachtoffers van de overstroming in Bangladesh. Wadend door de modder herinnerde ik me dat dit soort ontberingen de reden waren waarom ik popfestivals zo'n jaar of tien geleden heb afgezworen.
'Het is altijd zo gezellig, die vierdaagse,' balkte een doorweekte moeder naast me. 'Nou!' bromde Kluun. Eva had ik al kilometers niet meer gezien - zij liep met vriendinnetjes te praten, zoals het kinderen betaamt
Thuisgekomen, uitgewrongen en opgedroogd vroeg ik Eva of ze het leuk had gevonden. Wederom knikte ze fanatiek. 'Ik vind het alleen wel jammer dat er zoveel papa's en mama's meelopen,' zei ze.
|
|
Britpop uit Amsterdam
9 mei 2007 - 10:07
De beste band van Nederland is en blijft natuurlijk JOHAN, maar de meest veelbelovende band van de lage landen heet Moke.
Rick de Leeuw (nr 47 in Kluuns Top 100 Aller Tijden) noemt het de beste cd die hij dit jaar heeft gehoord. Paul Weller beschreef de cd als "F*cking smashing tunes!!'' Ze stijgen dagelijks met sprongen in Kluun's iTunes Meest Afgespeeld-lijstje. Studio Sport gebruikte Last Chance de laatste weken als tune onder de beelden van de hoogetepunten van de Champions League-avond.
Moke. Morgenavond Vanavond staan ze in Paradiso en het is nog niet uitverkocht. Zeg niet dat ik het niet gezegd heb.
http://www.mokemusic.com/music.asp
(PS: vanmiddag het vervolg op Ouders in Oud Zuid)
|
|
5 x 2 gratis kaarten voor Nightwriters
8 mei 2007 - 17:00
De optredende schrijvers (Ronald Giphart, Saskia Noort, Kluun, Christoph Vekeman en - niet verder vertellen - Maarten Spanjer komt ook nog even langs) van de laatste Nightwriters van dit seizoen, a.s. donderdag in Panama, hebben gestemd.
Ziehier onze vijf voorkeuren, goed voor twee gratis kaarten per inzender.
max(7 mei - 16:33)
Cocaïne en wurgtouw. Extase. Witte lelies.
Toet (8 mei - 01:19)
Matig. Mijn eerste ontmaagding was lekkerder.
Toet (8 mei - 01:19) Inderdaad, van dezelfde auteur (en daarom mag Toet niet één, maar drie personen meenemen):
Vóór die ingreep was je mooier.
i.(7 mei - 12:56)
Yes!! maandag..... ik zie hem weer
Mir (7 mei - 16:53)
Lang gezocht: biologische vader zonder hart
Niet gewonnen? Donderdagochtend bij Giel Beelen op 3 Fm nog een laatste kans. Wel alvast een nieuw, beter, geiler, spannender, hilarischer Zeswoordverhaal bedenken.
Max en i. wordt verzocht zich per email te melden bij de Afdeling Prijsuitreiking van Nightwriters. De anderen krijgen bericht.
|
|
Ouders in Oud Zuid (deel I)
8 mei 2007 - 09:41
Amsterdamse kinderen zijn niet veel anders dan kinderen in de rest van het land (goed, mijn dochter van drie geloofde niet dat dat ding met al die wol in die wei echt een schaap was, maar dat krijg ik er ook nog wel in voor ze naar school gaat). Hun ouders wel.
De ouders in Oud Zuid hebben zichzelf een collectief postnataal schuldgevoel aangepraat. Even een beeld van die ouders: dat zijn geen IT-managers, Accountdirectors of directiesecretaresses , nee, de ouders in Oud Zuid zijn van cultureel verantwoorde bakfietspapa's en mama's met beroepen als gynaecoloog, psycholoog, acteur, filmproducent, beleidsmedewerker bij War Child, of, erger nog, schrijver.
Status in Oud Zuid is niet het rijden van een SUV, het hebben van een tuinman (niemand heeft een tuin), het dragen van Prada door mama en Diesel-jeans door de kinderen - nee, in Oud Zuid doen ouders dingen met en voor hun kinderen waarvan normale ouders met hun vinger op hun voorhoofd wijzen.
Zo zit Eva, mijn oudste dochter van negen, met haar groep 5 in een klaslokaal op tweehoog in een oud schoolgebouw. Iedere morgen dringen al die ouders de smalle, overbevolkte trap van dat schoolgebouw op, met kinderkroost, om hun negenjarige kinderen zelf de klas in te brengen, daar vervolgens met gefakte interesse in het rekenschriftje van hun kind te kijken of het zoveelste geknutselde masker, paard of macramee-geval te aanschouwen. Om vervolgens, gemaand door de juf die nu eindelijk wel eens wil beginnen met de les, weer met zijn allen langs diezelfde trappen naar beneden te gaan.
Mijn ouders mochten vroeger niet eens op het schoolplein komen. En de klas zagen ze alleen op ouderavond van binnen. In nauw overleg met mijn dochter zijn we dus ook met die flauwekul gestopt sinds de laatste vakantie. Papa en Eva nemen afscheid bij de voordeur van school, kuskuskusveelpleziergoedopletten, Eva rent de twee trappen naar haar klaslokaal op en papa springt weer op de fiets om thuis columns als deze voor u in te kloppen. Ieder zijn vak.
(wordt morgen vervolgd)
|
|
Zes woorden (ja, alweer)
7 mei 2007 - 15:37
Dat half Nederland bezig is met het schrijven aan iets dat ooit een roman moet worden (nou ja, moet, eigenlijk zit niemand er op te wachten, maar laat dat u niet weerhouden, dat deed ik ook niet, tot grote ergernis van enkele de meeste recensenten) , moge als bekend worden verondersteld, maar dat u en masse warm zou lopen, dat hadden we nooi-....
Natuurlijk hadden we dat wel verwacht. Ik schreef het vorige week al: Six word stories zijn de Sudoku van het geschreven woord.
Bij mij begint het meestal met een idee dat, nadat ik het opgeschreven heb, g#!*:( dan altijd acht, negen of nog meer woorden blijkt te bevatten. Bij geen enkele vorm van schrijverij kan het adagium schrijven is schrappen zo letterlijk opgevat worden als bij de Zeswoord-verhalen.
En er is een verschil, ons inziens, tussen een verhaal en een zin/dichtregel/geinige one liner/filosofische bespiegeling van zes woorden. Bij een verhaal van zes woorden moet de lezer het gevoel hebben dat er, ondanks dat het niet is beschreven in de zes betreffende woorden, iets aan die zes woorden vooraf is gegaan en dat er daarna nog iets gebeurt. Daar waar men bij een goede roman of literaire brief kan zeggen dat de schrijver iets tussen de regels door moet laten lezen is, moet er bij een goed zeswoord-verhaal juist iets voor en na de regel te lezen zijn. Neem Hemingway.
Daarom daag ik u nogmaals uit en we verloten daarbij 5 x 2 vrijkaarten voor de laatste Nightwriters van dit seizoen, a.s. donderdag in Panama(met Ronald Giphart, Saskia Noort, Maarten Spanjer, Christophe Vekeman, Kluun, Bastiaan Ragas en DJ Bart Thimbles).
Kortom: kijk nog eens kritisch naar uw inzending van vorige week. Als u, na het lezen van het bovenstaande, nog immer tevreden bent: copypaste hem nogmaals en zet hem hieronder. Of denk, schrijf en schrap nog even verder...
De prijswinnende zeswoordverhalen worden donderdag in Panama voorgelezen. U bent dan in goed gezelschap, want ook de zeswoordverhalen die de afgelopen weken zijn ingestuurd door A.F.Th., Tommy Wieringa, Kader Abdolah, Herman Brusselmans, Renske de Greef, Tom Lanoye, Martin Bril, Joost Zwagerman, Marcel Möring, Stefan Brijs en Susan Smit worden voorgelezen.
|
|
Zes woorden.
4 mei 2007 - 11:42
''Wat nou?'' ''Wat nou wat nou?''
''Dit is ons geheimpje,'' zei papa.
Negenentachtigste minuut: nul één, doelpunt Schweinsteiger.
Duitsers bezoeken massaal Noordzeestranden op Veluwe
Waterstanden: Amsterdam aan zee: plus zeven.
|
|
Sudoku voor schrijvers
3 mei 2007 - 10:16
For Sale: baby shoes, never worn. Ziehier de zes woorden die Ernest Hemingway (ja, dat was-ie, die man met die baard hierboven) zijn beste verhaal ooit vond. Zes woorden.
The Guardian daagde eerder dit jaar een aantal Engelse schrijvers uit om in navolging tot His Royal Hemingway hun eigen Six Word Story te schrijven. Helen Fielding, Michael Faber, DBC Pierre, Yann Matell en nog een heel zootje anderen gingen de uitdaging aan, met wisselend succes. Hier hun verhalen.
Nightwriters heeft Nederlandse en Vlaamse auteurs gevraagd hetzelfde te doen: een verhaal schrijven van zes woorden. Het is verslavend. Sudoku met woorden.
Op 10 mei, tijdens de laatste Nightwriters van dit seizoen* in club Panama in Amsterdam, worden alle verhalen van de schrijvers voorgelezen, en wie weet ook enkele onverwachte pareltjes van lezers van deze site.
* Ronald Giphart, Saskia Noort en Christoph Vekeman treden op, Bastiaan Ragas komt zingen en DJ Bart Thimbles draait aardige tunes. Er zijn nog kaarten.
Als u de geest krijgt en zich ook wilt wagen aan deze literaire Sudoku: houd u zich niet in.
|
|
Kuyt en kippenvel.
2 mei 2007 - 23:47
Hier is-ie. Vers van You Tube. Als u niet van voetbal houdt, even doorbijten tot na tijdens de penalties (of FF-en), en dan genieten van You never walk alone zoals dat alleen op Anfield Road kan worden gezongen.
Helaas houdt de Engelse commentator níet, zoals Frank Snoeks wel deed, zijn snavel tijdens Het Lied.
|
|
Hitchcock-voetbal
2 mei 2007 - 13:40
Die briljante vrije trap van Gerrard en dat perfecte schot van Agger. Die spijkerharde duels tussen Carragher en Drogba. Het wederzijdse respect. Dat moordende tempo. Die onaflatende strijdlust. Die fenomenale kopbal, die ontlading na zijn buitenspeldoelpunt en die winnende penalty van Dirk. De beelden van de psychologische oorlogsvoering van Benitez en Mourinho voor de penalties. Het lef van Zenden om met de kramp in zijn benen toch gewoon die eerste penalty te nemen en er in te jassen.
Maar vooral die sfeer op Anfield Road, dat gezang, die kolkende rode massa. Wat een genot.
De uitblinker aan Nederlandse zijde was commentator Frank Snoeks, die met gevoel voor het moment anderhalve minuut lang zijn mond hield tijdens het You Never Walk Alone*. Hulde!
De Volkskrant zag het anders. Met de gemiste penalty van Robben als kop vond de krant ''Het [doelpunt] zo ongeveer het enige hoogtepunt in de Britse titanenstrijd.''
Het is de week van het Hitchcock-voetbal. Waarin mannen** weer jongetjes worden en op zondagmiddag met rode oortjes anderhalf uur aan de radio gekluisterd zaten. Waarin de echte liefhebber gisteren genoot van iedere minuut.
En vanavond dan nog eens. De return van de beste wedstrijd van afgelopen seizoen. Mjammie in het kwadraat. Laat De Volkskrant maar lullen.
* Deze YNWA was niet van gisteren (volgens mij staat die nog niet op YouTube?), maar van een andere Liverpool - Chelsea. En voor de liefhebbers hier nog de originele van Gerry & The Pacemakers zelluf,
** m/v (Naat luisterde ook)
|
|
Blije Brabantse Burgers
1 mei 2007 - 15:30
Waar zijn de tijden van Lucky Ajax gebleven. Gewoon een hele middag slecht voetballen dan zo rond de 87e, 88e minuut even een onterechte penalty meekrijgen of een buitenspeldoelpunt scoren en dan inpakken en wegwezen.
Zoniet gisteren. De voortekenen waren, vanuit historisch perspectief bezien, uitstekend. Een schotje van Emanuelson dat van richting wordt veranderd en hoppekee het doel in zeilt en een keeper die een bal loslaat, hem voor de voeten van Huntelaar klaarlegt om hem te laten binnentikken. Het wachten was slechts op een bal die via de binnenkant van de cornervlag en de kruin van de keeper van de tegenpartij in het doel stuitert, ergens in de blessuretijd. Niks van dat alles gisteren in Tilburg. 0-2 en dat was het dan. 28 kilometer verderop lagen er wél vijf in. Wat een ellende. Pure horror.
Dat moeten ze bij Nova en Studio Sport ook hebben gedacht. Gisterenavond werd in allerijl een avondje Brabant bashing ingevoerd. Studio Sport zond het lulligste, onnieuwswaardige item aller tijden uit. Je zou er bijna van gaan hopen dat de voetbalrechten bij Talpa blijven. In een minutenlang durend item werden we werden getrakteerd op beelden van een dichte poort van een PSV-stadion, beelden van een lege parkeerplaats bij trainingscentrum de Herdgang, een interview met een restauranthouder die ons wist te vertellen dat Gomez en Alex gek zijn op zijn kippenpootjes en als apotheose van deze gedenkwaardige reportage nog openlijk in scene gezette beelden van koninginnedag vierende Brabanders die, omdat die mensen uit Hilversum anders helemaal voor de kat zijn kut naar het zuiden waren afgezakt, dan wel bereid waren even voor de camera te laten zien dat ze blij waren met het kampioenschap.
Als een regisseur van Omroep Brabant dit minutendurende non-news-item zou hebben gemaakt, zou hij op staande voet zijn ontslagen.
En toen Nova. Clairy Polak zei het, in haar openingszin van haar aankondiging van een item over Koninginnedag in Brabant: 'Mooi weer en blije brabantse burgers...' Blije Brabantse Burgers. Blije Brabantse Burgers! Alsof ze het godverdomme had over een inrichting met kinderen die ze niet allemaal op een rijtje hebben (maar-ze-zijn-toch-zo-gelukkig-en-altijd-vrolijk).
Blije Brabantse Burgers. Het scheelde niet veel of men had er nog Brave bij gezegd ook. Wilde NOVA een gooi doen naar de Polygoon-back tot the 50's-trofee? Happen Brabanders lulliger koek dan Friezen? Lopen ze dommer zak dan Groningers? Poepen ze belachelijker spijker dan Zeeuwen? Worden ze stommer dronken dan Amsterdammers?
Hilversum de gekste.
|
|
Archief
oude weblog
|
|
Zoeken
|
