|
I can hear music 30 juni 2007 - 16:18 BOL.COM interviewde Kluun over zijn muzieksmaak. |
||||||||||||||||||||
 |
||||||||||||||||||||
|
Neus horen 28 juni 2007 - 09:49
Roos(3) in Artis. 'Papa, kunnen neushoorns echt met hun neus horen?' Andere verhalen over mijn dochters almaar groeiende kennis van het dierenrijk: Plantsoenendienst en opgroeien in de stad.
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Schoenfetisj (slot) 27 juni 2007 - 10:19
Zal ik u eens iets zeggen, dames: ik begrijp u. Ik begrijp uw passie, uw schoenfetisj, ik ben uit hetzelfde leer gesneden als u.
Ook ik kan in mijn kast zeker vijf, zes paar schoenen aanwijzen waarop ik niet veel meer heb gelopen dan het rondje in die winkel waar ik ze niet kon laten staan.
Ik heb de afgelopen winter binnen een week een tweede paar groene puntschoenen gekocht omdat ik het eerste paar zo on-voor-stel-baar cool vond, dat ik besloot dat een reservepaar nooit kwaad kon.
En dan mijn sneakers-verzameling. Ik heb zilveren, zwarte, bordeauxrode, bruine, witte met groene strepen, witte met blauwe/rode strepen, witte met een gouden swoosh en drie paar witte zonder strepen, swooshes of andere versierselen.
Vorig jaar heb ik een extra donatie op het bankrekeningnummer van het Wereld Natuur Fonds gestort om mijn schuldgevoel af te kopen na de aanschaf van mijn derde paar slangenleren laarzen (maar dat is dan ook echt de énige overeenkomst met Stijn uit Komt Een Vrouw Bij De Dokter).
En ik loop al tien jaar lang stad en land af op zoek naar een paar zwembadblauwe seventies puntlaarzen of schoenen, die ik ooit een gozer op straat zag dragen en de blunder maakte hem niet te vragen waar hij ze gekocht had. Of ze, desnoods onder dreiging van fysiek geweld, gewoon af te pakken.
Ooit, zo vertelt mijn moeder, ontdekte ze aan het voeteneinde van het kinderbedje waarin ik sliep twee vreemde bobbels. Toen ze de dekens omhoogtilde, bleek ik (5) met mijn nieuw verkregen rode regenlaarsjes in bed te zijn gestapt. Zo verguld was ik er mee.
Daarom heb ik er geen enkel probleem mee als vrouwen af en toe ook hun schoenen aanhouden in bed.
Zolang het maar hoge hakken betreft.
(Dit artikel stond eerder in RED)
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Kluun en Maarten 26 juni 2007 - 15:33
Kluun & Maarten Spanjer staan op de Parade in Rotterdam. Over kappers, kroegen, kinderen, avondvierdaagses, solliciteren, Harry Mulisch, Jeroen Krabbe, maar vooral over elkaars vermeende bekendheid (Kluun) en vergane glorie (Spanjer). Daarin sparen ze elkaar niet. A.s woensdag, donderdag en vrijdagavond om 20.00u, 21.00u en 22.00u in de zaal van het NAI op het Paradeterrein.
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Wij geloven 26 juni 2007 - 09:41 'Maar niet in eigen schuld, dikke bult,' staat er te lezen op de kledingcontainer, midden in het luxereservaat van Amsterdam-Zuid, tegenover de Jacob Obrechtkerk. Weinig reclameslogans zijn zo op waarheid gebaseerd als deze. Majoor Bosshardt geloofde in God en liet zich inspireren door de daden van Jezus. Duizenden Leger des Heils-collega's in vele landen doen hetzelfde. Vorig jaar liep Kluun een dag mee bij de Voedselbank van Regina MacNack in Amsterdam Zuid-oost. Een voedselbank die gebaseerd was op het geloof. In de ochtend werd er door de tientallen vrijwiliigers in het gebouwtje gebeden. Een vast ritueel. Christenen en moslims, samen. Daarna werden honderden mensen van eten voorzien, iedere dag weer. In naam van God. We leven in een tijd waarin opiniemakers en -leiders alles wat met geloof te maken heeft als achterhaald wordt afgedaan. Gelovige mensen, of het nu Moslims, Christenen of het groter en groter wordende deel van de bevolking dat niet tot een religie behoort, maar wel gelooft in een spirituele bron, worden met de grootst mogelijke intellectuele arrogantie neergezet als naïef, onnadenkend en bijgelovig. Het geloof zelf wordt als bron van veel kwaad op de wereld gezien. Het Leger des Heils is een symbool voor alles waar God, of hoe u hem/het/haar ook wilt noemen, écht voor staat: naastenliefde, naastenhulp, acceptatie van mensen zoals ze zijn, niet veroordelen maar helpen. Majoor Bosshardt was God zoals God bedoeld is. Kluun PS: Zaterdag is de begrafenis, voorafgegaan door een rouwstoet langs alle plaatsen waar Majoor Bosshardt heeft gewoond en gewerkt. Als er ooit iemand een massaal eerbetoon heeft verdiend, is het deze eeuwig bescheiden vrouw. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Driewerf hoezee 25 juni 2007 - 16:47 Sorry Giel, sorry Jeroen, maar dit doet ons toch enorm deugd. Het Beste Radiostation van de Lage Landen. Oordeel zelf. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Schoenfetisj (deel I) 25 juni 2007 - 10:17
Een van de peilloze raadselen waarvoor Huize Kluun mij stelt is de schoenenkast. Als Geert Wilders vindt dat Nederland vol zit, dan moet hij voor de gein eens naar die schoenenkast komen kijken. Dát is vol. Het zou me niets verbazen als hij binnenkort uit protest zijn inhoud begint uit te kotsen.
Ik schat dat er tussen de vijftig en vijfenzeventig paar in staan. Laarzen, slippers, gympen, instappers. Wit, bruin, zwart, groen, zilver. Suède, leer, hoog, laag, open, dicht, punt, bol, hak, plat - you name it en het zit in de collectie. De Ark van Noah is er niks bij.
.
En dan toch doodleuk de volgende zaterdag met een nieuw paar thuiskomen, met droge ogen bewerend dat ‘deze toch echt heel anders zijn
En dan heb ik het alleen nog maar over míjn schoenenmanie.
(wordt vervolgd)
En ja, ook deze column stond eerder in RED.
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Tienergeluk 22 juni 2007 - 09:39
Kluun komt uit een tijd dat gasten en meiden van een jaar of 17, 18 nog tieners genoemd werden, diep in de vorige eeuw. Tegenwoordig heten ze niet meer zo, geloof ik, maar ik heb er ook niet meer zoveel verstand van. Mijn vrienden- en kennissenkring wordt gekenmerkt door een overschot aan dertigers en veertigers, hier en daar nog een verdwaalde twintiger en als mijn onvoorstelbaar erudiete uitgever Joost Nijsen volgend jaar vijftig wordt, ken ik ook in die leeftijdsklasse iemand, maar tieners, ho maar. Om mij heen heerst een heus tienervacuum. Vergeeft u me dus mijn ouderwetsch taalgebruik. Gisterenmiddag zag ik het jaarlijkse symbool van tienergeluk ineens weer in het straatbeeld. Roodwitblauwe vlaggen met boekentassen, trots wapperend in de wind.
Ik werd er acuut blij van en waande me plotseling weer in de zomer van 1982. Ik dacht aan mijn vader en moeder die voor mij die vlag buiten hingen. Aan de eindexamenfeesten in Tilburg, Loon op Zand en (als de ouders ;écht geld hadden) in Oisterwijk. Dansen op Spider Murphy Gang, Love Unlimited, Madness, The Specials, Funky Town en daarna kotsen in de tuin van de buren, behalve als het een feest in Oisterwijk was, dan was de eigen tuin meestal groot genoeg dat je ergens in een hoekje ongemerkt een Klepzeikertje ten beste kon geven.
Bij de bloemenstal op de hoek glimlachte ik gisteren naar de trotse moeder die bloemen voor haar zoon kocht. 'Mijn zoon heeft vanmiddag gehoord dat hij geslaagd is...'
Ik kijk uit naar de dag dat mijn dochters tieners zijn en ik ook zo trots als een aap bij die bloemenstal sta.
Tieners van Nederland: deze is voor jullie, van opa Kluun. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Foppe en Roel winnen 21 juni 2007 - 09:59 Van onze speciale verslaggever Tot aan de tachtigste minuut, stand 0-1 voor Jong Engeland, kon ik kijken en toen riep de plicht. Kluun diende zich te vervoegen bij de Melkweg, waar gisteren de Maand van het Spannende Boek werd afgesloten met The Power of Plots. Ik mocht Saskia Noort doorzagen. Niet zoals zij dat zelf in haar boeken pleegt te doen, met een ijzerschaar - of zaag, maar gewoon met vragen. Amper binnen in de Melkweg hoorde ik dat de toon van de avond reeds gezet was: Peter R. de V.. had op de rode loper een karatetrap in zijn lendenen ontvangen van niemand minder dan Beter kan een Avond van het Spannende Boek natuurlijk niet beginnen. In de kleedkamers nog meer goed nieuws. Vriend R. sms-te dat Rigters in de laatste minuut 1-1 had gemaakt en acteur Frank Lammers meldde dat hij niet onwelwillend stond tegenover een rol als Thomas in de verfilming KEVBDD. Niet dat de figuur Thomas hem iets zei, want het boek had hij nog niet gelezen. De avond voltrok zich zoals dit soort avonden zich voltrekken: schrijvers gieten zich backstage vol met gratis drank (uw verslaggever liet zich niet onbetuigd) en strompelen af en toe even het podium op om elkaar te interviewen, prijzen uit te reiken of aan een quiz mee te doen. Na de derde Bloody Mary - ja, het CPNB denkt conceptueel - kreeg ik een lange sms van vriend R. dat een Engelse jongen hem niet en Zuiverloon hem er wel in had gejast. Hoezee! Onderwijl was De Gouden Strop voor het beste spannende boek uitgereikt aan Roel Janssen voor zijn boek De Tiende Vrouw, een interpretatie van de verwikkelingen in het hoofdstedelijke criminele circuit. Het boek begint waar Endstra beter had kunnen ophouden. Vlak voor hoofdpersoon Eric Pincoff wordt omgelegd, vlucht hij. Nou heeft Kluun zelf de ballen verstand van thrillers, maar volgens de koningin en de prinses van de verkoopcijfers in dit genre, Saskia Noort en Esther Verhoeff, viel er goed te leven met de keuze van de jury voor Roel Janssen. Eind goed, al goed. In het Abe Lenstra-stadion en in de Melkweg liepen Roel Janssen en Foppe de Haan, beiden niet meer de jongsten, gisterenavond te glunderen als jonge honden. Winnen blijft leuk. -> Zie ook: Kluun interviewt Foppe de Haan
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Uitzichtloos (Slot) 20 juni 2007 - 10:12 (vervolg van gisteren)
Welnu: Mijn vrouw was achter het best bewaarde geheim van Rotterdam gekomen: op de Euromast, op honderd meter hoogte, zijn hotelkamers! (nu ja, het zijn eigenlijk suites, maar dan krijg ik gelijk weer al die types over me heen die vinden dat het belachelijk is dat je geld uitgeeft aan dit soort onzin). En dus had de schat bedacht dat het wel aardig was om mij (en zichzelf, zo is ze dan ook wel weer) voor mijn verjaardag zo'n nachtje Euromast cadeau te doen. De Euromast, waar mijn vrouw en ik speciale herinneringen aan hebben. Hoe en wat, dat hou ik lekker voor me. (ik laat u graag in de waan dat u alles van me weet, há!).
'De kamers hebben gespiegeld glas,' wist de jongen die ons begeleidde naar de suite, te vertellen. Vrij vertaald: u kunt rustig van elkaar genieten, terwijl er op drie meter afstand voor uw raam hordes nietsvermoedende Japanners met fototoestel rondlopen. Uiteraard hebben we dit vooraf even getest - je weet nooit waar die foto's weer opduiken, mijn boek komt dit najaar namelijk ook uit in Japan - maar ook toen ik aan de buitenkant mijn neus zowat plat drukte tegen het raam (een hele prestatie, gezien mijn neus), kon ik nog steeds niets ontwaren van de binnenkant van de hotelkamer. Een geruststellende gedachte.
De gordijnen bleven dus open die nacht, met het vooruitzicht 's ochtends wakker te worden en Rotterdam aan onze voeten te zien liggen.
Die ochtend werd ik wakker, rond half acht. Buiten hing een mist die het nog net mogelijk maakte de reling van de Euromast te zien vanuit ons bed.
Gelukkig was het uitzicht binnen meer dan de moeite waard.
 -----------------------------------------------------------------
Deze column stond in het juninummer van RED.
Zie de website van de Euromast (nee, ik heb er geen aandelen in)
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Uitzichtloos (deel I) 19 juni 2007 - 09:34
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
De avond van het spannende boek 18 juni 2007 - 09:55
Dood en verderf in de Melkweg in Amsterdam: a.s. woensdag is daar Power of Plots - De Avond van het spannende boek. Met o.a. Peter R. de Vries, Thomas Ross, Esther Verhoef, Leon Verdonschot en The New Cool Collective en de Uitreiking van de Gouden Strop. Verder interviewt Kluun Saskia Noort, schrijfster van het geschenkboek dat u in deze Maand van het Spannende Boek krijgt. Kluun mag 2 x 2 kaarten weggeven. Dat doen we aan degene die, om in de sfeer van de avond te blijven, het origineelste antwoord geeft op de vraag wie Willem Holleeder als eerste laat of gaat opknappen als hij weer in vrijheid is. Meer info: Avond van het spannende boek. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Vreemde jongens, die Zweden 15 juni 2007 - 09:12
In augustus komt KEVBDD in Zweden uit. Een promotietour van twee dagen is reeds gepland. Of ik deze week al door een Zweeds magazine telefonisch geïnterviewd wilden worden, vroeg mijn uitgever. Wijs geworden met de manier waarop de Engelse tabloidpers werkte, wilde ik eerste weten wat dat dan wel voor magazine is. ''Hier is de URL,' zei mijn uitgever. www.amelia.se. Het zal wel aan mijn zieke geest liggen, maar mijn oog bleef direct hangen bij de titel van het artikel over bikini's. Vreemd taaltje, dat Zweeds.
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Film in Nederland 14 juni 2007 - 16:34 Laatstelijk was Kluun in het nieuws omdat hij vond dat het er in Nederland allemaal zo kneuterig aan toe ging met films. Jaren zoeken naar een geschikte regisseur en jaren schrijven aan een scenario waar iedereen blij van wordt. Daarna komt het ergste: de financiering. Voor een Nederlandse film waar veel op lokatie moet worden gefilmd en vaak ook nog opnames in een andere land moeten worden gemaakt, zijn budgetten van tussen de 2 en 5 miljoen euro nodig. Dat is met een Nederlandse film amper terug te verdienen. Alleen bij een paar honderdduizend bezoekers lukt dat. Een topregisseur als Eddy Terstall (Simon, Hufters en hofdames) moet in Nederland bedelen bij het Filmfonds of hij alsjeblieft een volgende film mag maken. Moet smeken bij montagestudio's of hij in de verloren uren daar tegen een matstarief zijn film mag monteren. Moet de EK1988-scene in Simon (Cees Geel in Oranje outfit, juichend tussen zijn vrienden) klein filmen, omdat het budget ontbreekt om een straat uren af te zetten en een paar honderd figuranten op te trommelen. Ook voor verfilmingen van bestsellers als De Tweeling, Verborgen gebreken, Ik omhels je met duizend armen en Phileine zegt Sorry, moesten de producenten maar hopen maar dat het de beslissers bij Het Filmfonds beliefde hun film te accorderen. Terug naar de kust en De gelukkige huisvrouw? Idem. Laatstelijk opperde ik publiekelijk dat het misschien geen gek idee was om de concrete interesse van Engelse en Duitse producenten (waar KEVBDD ook uit is) om het boek te verfilmen, te benutten en er een Europese film van te maken. 'Herschrijf het scenario maar naar Londen of Berlijn, want het gegeven is universeel', zei ik. Au. Dat mocht niet. Volgens sommige media 'zag Kluun dollartekens'. Wat ze vergeten te vermelden: schrijvers zien vrijwel nooit extra geld nadat de rechten eenmaal zijn verkocht, ook niet als de film wél door honderdduizenden bezoekers wordt bezocht. Pas bij substantiële nettowinsten zijn er mogelijkheden dat ook de schrijver meedeelt. Dat is vrijwel nooit het geval. Ik wil gewoon dat de film er kómt en wel met het budget dat nodig is om, als de regisseur dat wil, eventueel in Amsterdam, Breda én Miami te filmen. (O ja, én met Theo Maassen als Stijn. En Frank Lammers als Thomas. Verder heb ik geen wensen. Nu ja, als Hadewijch Minis er maar in zit.) Ondertussen staan grote producenten als Endemol, Motel Films, IdTV producenten weer bij het Filmfonds in de rij om te bedelen om subsidie voor nieuwe films. Dit jaar zelfs letterlijk. Alsof ze kaartjes voor een U2-concert willen bemachtigen. Mijn producent, De Luwte, heeft mij en mijn uitgever gerustgesteld: voor mei 2008, voor de optie van KEVBDD afloopt, wordt er begonnen met de opnames en eind 2008, begin 2009 komt de film in de Nederlandse bioscoop. Kluun gaat straks maar eens een paraplu brengen. Zie ook: Het Parool: Producenten op stoep fonds RTL Boulevard: Kluun moe van wachten op film |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Douane 13 juni 2007 - 11:20 'Goedemiddag, heren, waar kwam uw vlucht vandaan?' 'Istanbul.' 'Ah. En, hebben we daar nog kleding gekocht?' 'Helemaal niks.' 'Kom kom, jongens...' 'Echt niet.' 'Hm. drank dan?' 'Dat wel! Heel veel ook.' 'Aha! Laat maar eens z-...' 'Maar die hebben we allemaal meteen opgedronken.' 'Zucht... Loop maar snel door, mafkezen.'
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
En waar ze wonen moest ik weten, maar ik verloor hun laatste brief* (slot) 13 juni 2007 - 09:59 VGPUKV** nr. 7: Hans Ludema: Periode: Militaire Dienst, 1982/1983, Harderwijk. Leeftijd nu: Iets boven de veertig. Woonplaats destijds: Een of ander gat in Friesland Uiterlijk destijds: Fries. Hoog Kameleon-gehalte. Karakter: Fries. Anekdote: Eh... geen. Voor het laatst gezien: Ouwe Stompenfuif 82-4 in Harderwijk. VGPUKV** nr. 8: Jolanda Jacobs. Periode: 4-6 VWO, Theresialyceum, Tilburg, 1980-1982. Leeftijd nu: 43? Woonplaats destijds: Gilze. Uiterlijk destijds: Hoogblond, halflang haar. Opvallend reukorgaan, maar niet hinderlijk. Karakter: Nooit de kans gekregen het echt te exploren. Anekdote: Kluuns eerste verliefdheid, onbeantwoord vanwege afzichtelijk uiterlijk (lasbril en puisten). Quote Jolanda: 'Maar we kunnen toch vrienden blijven?' 'Kluun: 'Vrienden heb ik al genoeg.' Anekdote II: Na een Klepzeiker-achtige proestbui waarbij een slok hete chololademelk zich van Kluuns mond naar Jolanda's witte ribbroek (die waren toen in) verplaatste, waren Kluuns kansen definitief verkeken. Voor het laatst gezien: Halverwege jaren tachtig, reunie. Informatie: Klik hieronder. Dat waren de laatsten. Bart Cusveller (nr. 3) is gevonden, Mike Kleinzoon (nr 2) zijn we op het spoor, van Michael van der Heijden (nr 1) en William van den Dungen (nr. 4) is de woon- of verplijfsplaats nog altijd onbekend. (* Wrample Ramses Shaffy, uit Laat me <- klikken! echt! mooi!)
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Istanbul en Castricum 12 juni 2007 - 09:37
Vijftien jaar geleden was ik er al eens, als toerist, samen met mijn vrouw. En dus ga je dan naar de Aya Sofia, Topkapi, de Blauwe Moskee, de Geert Mak-Brug en dat soort Berlitz-werk. (om eerlijk te zijn: ik was het allemaal al weer vergeten, maar een beetje googlen op Istanbul + toerist doet wonderen). Deze keer was ik er met vrienden C. en vooral E. Niet dat C. minder is dan E., maar E. is Turks, en net zo kind aan huis in Istanbul als Stijn in De Pilsvogel. In Istanbul opent E. deuren die voor anderen gesloten blijven. Met een boot Gelukkig hadden Naat en de kinderen het ook leuk gehad in Castricum aan Zee, dit weekend.
12 juni - 09:37 Street spirit (Fade out) Ik hoorde hem zaterdagnacht,rond een uur of half drie (het kan ook half vier zijn geweest, je weet het op een gegeven moment niet meer, hè), in Club Anjelique (ja, dat klinkt verdacht - ik weet het, maar ik heb de naam ook niet bedacht). Een van de meeste opvallende en onverwachte remixen die ik ken. Hij schijnt al uit 2001 te dateren, maar Kluun kende hem niet. Street Spirit (Fade Out) van Radiohead, de laatste song op The Bends, misschien wel de mooiste van dat album, in een, zo liet ik me vertellen, Paul Oakenfold-remix. En verdomd, het klopt. Op iTunes is-ie niet te krijgen. De eerlijke vinder die hem mij per m4a, mp3 of op welke andere wijze dan ook doet toekomen, zal ik gedenken in mijn gebeden.
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
De zomerhit van 2007 12 juni 2007 - 09:04 Na een guerillastrijd van maanden, tezamen met Jeroen van Inkel van Q-Music, is het dan eindelijk zo ver. Het beste nieuws sinds de dag dat Lothar Mattheus aankondigde dat hij stopte met voetballen: de mafste, opvallendste vrolijkste blije appelbolsong van de laatste jaren, met een bijbehorende clip van een blijheid die je normaal gesproken alleen op EO Jongerendagen aantreft, komt uit op single. Na Dolce Vita (ja, daar is-ie schaamteloos van gejat), Vamos a la Playa, de Lambada, de Macarena, Club Tropicana en andere deuntjes die pas uit ons hoofd verdwenen tegen de tijd dat de bladeren weer van de bomen vielen, zal We're from Barcelona na deze zomer voorgoed verankerd in de Top 50 van de Groten van het Zomersche Lied. http://www.imfrombarcelona.com/. Nu uit op single. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
En ....eh ............... 11 juni 2007 - 20:32 Eh.............................................................. ................. ................................. en .............................................................. ................ .............. ....................echt?................ ....................... ............. ........hoeveel? ............................................ .................. ........ .........................joh! .............. ........... ..........................en tóch................................. ............. .................. gaaaap............................. ........... dat zeg je nou wel, maar...................................................... ach, jee...... ................................................. gaaaap................................................................. .......... enz. (morgen (misschien) (als ik zin heb) (al scheelt dit, nu ik erover nadenk) een hoop werk) een nóg scherper verhaal) |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
En waar ze wonen moest ik weten, maar ik verloor hun laatste brief*(deel 3 8 juni 2007 - 09:52 VGPUKV** nr. 5: Ronald Busio: Periode: Theresialyceum, Tilburg, begin jaren tachtig. Leeftijd nu: gevoelstemperatuur vijftig, zal ergens rond de 44 liggen. Woonplaats destijds: Tilburg-west Uiterlijk destijds: enige scholier met een baard. Karakter: Een vreemde jongen, en dat is-ie. Anekdote: Werd in 1982 gehuldigd als Opperhoofd, vanwege tienjarig (!) jubileum als scholier. Busio had geen haast, of zoals hij zelf zei tegen Het Brabants Nieuwsblad: 'ik had geen haast.' Voor het laatst gezien: Op de kermis in Tilburg midden jaren tachtig. VGPUKV** nr. 6: Peter van Lieshout. Periode: 1987-1989, Neckermann in St. Jansteen (en dat ligt in Zeeuws Vlaanderen). Leeftijd nu: Achter in de dertig. Woonplaats destijds: St. Jansteen en daarna Amsterdam Uiterlijk destijds: Een lichaam met een buikje van het goede leven en sinds Phillip Morris nooit meer gesignaleerd zonder een peuk in zijn hoofd. Karakter: Bal. Anekdote: Noemde in tijden van dronkenschap iedere Surinamer Shaka Zulu en kwam er doorgaans mee weg. Voor het laatst gezien: Eind jaren '80, tijdens een genadeloze stapavond in Amsterdam. Indien u inlichtingen heeft over een van deze VGPUKV's, neemt u dan geen contact op met de politie in uw woonplaats, maar laat ze zichzelf aangeven bij Praat Mee op www.Kluun.nl. Indien u inlichtingen heeft over de woon- of verblijfplaats een van deze of andere VGPUKV's (Michael van der Heijden, Mike Kleinzoon -die we op het spoor lijken te zijn via VV Pancratius- en William van den Dungen) of indien u een van deze personen de laatste twintig jaar heeft gezien, neem dan geen contact op met de politie in uw woonplaats, maar meldt u zich, desnoods anoniem, hieronder. (* Wrample Ramses Shaffy, uit Laat me <- klikken! echt! mooi!)
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Zestienduizend dagen lang (Slot) 7 juni 2007 - 09:40 (vervolg van gisteren)
Het is des te naïever omdat mannen en vrouwen, zonder dat ze het elkaar hebben verteld, een andere agenda hebben voor die zestienduizend komende dagen.
U beiden vast niet hoor, maar anderen, hè.
Komt-ie: de vrouw gaat de komende zestienduizend dagen benutten om haar aanstaande te kneden naar het ideaalbeeld wat zij voor hem voor ogen heeft.
De man gaat de komende zestienduizend dagen zitten hopen dat zijn vrouw dezelfde blijft waar hij op dag één mee getrouwd was.
Zij hoopt dat hij straks zelf ook gaat inzien dat hij te oud wordt voor die wekelijkse stapavond met zijn vrienden, dat hij minder overuren gaat maken als de kinderen er straks zijn, dat hij dat voetballen op zondagochtend om half elf zelf ook wel beu wordt en dat hij die sokken na een paar keer ruzie gewoon ín de wasmand gooit, zoals ieder ander mens.
Hij, op zijn beurt, hoopt dat haar taille net zo lekker blijft als op die dag in die witte trouwjurk, dat ze straks, als moeder, nog steeds vijf keer in de week zin heeft en dat ze altijd zo blijft lachen om zijn onhebbelijkheid om zijn sokken van een afstand over zijn rug in de wasmand te gooien (‘Oh, dat scheelde niks, zag je dat?’).
Bah, Kluun, wat een cynisch verhaal, maar je bent zelf toch ook getrouwd?
Zeker. Voor de tweede keer zelfs. De eerste keer met Juut, tot de dood ons scheidde, helaas veel sneller dan de geplande zestienduizend dagen. Naat en ik zitten nu op
We hebben elkaar bij ons jawoord niets beloofd.
Of eigenlijk wel. Een inspanningsverplichting.
We beloofden elkaar dat we er alles aan zouden doen om de ander te blijven accepteren zoals die is en om te proberen elkaar niet te veranderen, hoe moeilijk we dat soms ook vinden.
Daarnaast begrijpen we allebei dat tijd dingen verandert die we niet hadden voorzien, hoe moeilijk we dat soms ook vinden.
We gaan vol vertrouwen de komende vijftienduizend
Maar we beloven niks.
----------------------------------------------------------------------------
Dit verhaal stond eerder in WIT, een trouwmagazine.)
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
My generation 6 juni 2007 - 11:52
Alf, de zanger is 90, en samen zijn de veertig bandleden 3.000 jaar oud. Ze namen hun eerste single op in de Abbey Road Studios. We hebben het over The Zimmers. Lees hier alles over de achtergrond van dit initiatief van documentairemaker Tim Samuels en klik hier voor de video van My Generation in de uitvoering van The Zimmers. I hope I die before I get old... O, ja, ze zitten ook op My Space. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Zestienduizend dagen lang (deel I) 6 juni 2007 - 10:22  Men neme een bruidstaart, men hure een zaaltje, men kope een witte jurk en twee trouwringen, men nodige vrienden, buren, familie en schoonfamilie uit (opletten dat Robin en Janet niet naast elkaar zitten, zo kort na hun scheiding) (en dat Ome Jaap een beetje in de gaten wordt gehouden als hij aan de cognac gaat, dat ging op de bruiloft van Robin en Janet ook flink mis, met dat buurmeisje) en voila, we zijn getrouwd.
Kost wat, maar dan hebbie ook wat.
Maar dan.
Laten we ervan uitgaan dat een gemiddeld bruidspaar nog zo’n dag of zestienduizend met elkaar moeten doorbrengen tot de dood ons scheidt. Best lang.
Hoe gaan we dat varkentje wassen? Hoe gaan we ervoor zorgen dat we niet in dezelfde val trappen als Robin en Janet, die het krap duizend van de geplande zestienduizend dagen volhielden. Duizend dagen die weliswaar genoeg waren om samen een kind te maken, een huis te kopen in die nieuwe villawijk en voor aanstaand voorjaar een vakantie te boeken naar Zuid Afrika (‘Moeten we een annuleringsverzekering nemen, denk jij?’ ‘Kost dat?’ ‘5% van de reissom.’ ‘Zonde van het geld, toch?’ ‘Ja, eh… dat vind ik eh… ook.’), maar toch, ze hadden er meer van verwacht.
Ik weet het, u zit er niet op te wachten, zo vlak voor u het jawoord gaat geven, maar ik denk dat het schier onmenselijk is om elkaar iets te beloven waarvan je als mens de reikwijdte niet kan bevatten. Er kan in zestienduizend dagen best het een en ander gebeuren in een mensenleven, nietwaar? Laat staan in het leven van twee mensen.
De belofte die we op de eerste van deze zestienduizend dagen doen, gaat daar volledig aan voorbij. Tuurlijk, een mens moet optimistisch zijn, en ik weet het, liefde is een werkwoord, maar een tikkie naïef is het allemaal wel, dat jawoord.
Wordt morgen vervolgd.
(Dit verhaal stond eerder in WIT, een magazine voor mensen die van zins zijn te trouwen)
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
De Eetclub meets La Bastille 5 juni 2007 - 10:11 Al zappend kwamen mijn vrouw en ik gisterenavond terecht in een programma op RTL5. We zagen vrouwen die zo waren weggelopen uit de Eetclub van Saskia Noort en we zagen vrouwen die deden vermoeden dat de castingdirector de halve Bastille had leeggeplukt. Dames in de dop heette het en dit was alweer de tweede aflevering . Het idee van het programma bleek dat de Bastille-types een spoedcursus kregen om (ik quote de website): 'van een del tot een dame te worden' en de mechaniek was dezelfde die we kennen van Idols, en Dancing/Skating/Fucking of Cooking with the Stars: aan het einde van elke aflevering valt er eentje af. Wij hebben ons rot gelachen gisteren. Een Gooise dame die tijdens een High Tea-party verbijsterd naar de tattoo's op de marktwaar van een van een van de Dames in de dop-dames keek, jam als dzzzzjèm uitsprak en oreerde hoe belangrijk het was om het lepeltje uit de kop te nemen en op een schoteltje te leggen voor je de thee dronk (''maar er zit helemaal geen lepeltje in, mevrouw...' 'nee, maar áls er een lepeltje zou hebben ingezeten'). Een groep jonkheren (lees corpsballen) die stelden dat 'ze zulke meisjes niet aan hun moeder zouden durven voorstellen' maar zodra de shootertjes hun werk deden een blik in hun ogen kregen die verraadde dat ze wilden dat die kutcamera nou zo snel mogelijk zou oprotten. Een commentaarstem die het proeven van kaviaar en kreeft door de Dames in de dop begeleidde met de opmerking dat 'deze meisjes normaal gesproken alleen kroketten en frikandellen zien.' Een voorzitter van de jury, Meneer Wennekes die de dames vermanend toesprak en zei ernstig teleurgesteld te zijn in hun gedrag, dit alles met een gezicht waar Arjan Peters nog een zuur puntje aan zou kunnen zuigen. Voor als u het gemist heeft: Kirby vloog er gisteren uit. Zij had wel de opmerking van de avond: 'De vrouwen die bij de High Tea zaten, die zie ik echt niet als voorbeeld, zo zou ik echt nooit willen worden, dan ben je complete eigen ik, je eigen karakter, je eigen persoonlijkheid kwijt.' Ook haar commentaar op de website van Dames in de dop is niet te versmaden. ''De heer Wennekes was bijvoorbeeld gechoqueerd over de hoeveelheid wijn die ik dronk. Maar ik neem slokken, zij nippen aan het glas. Tja, dan lig je zo 5 glazen voor!''' Kirby vertelde na de verwijdering uit het programma meteen de kroeg in te gaan. Naat en ik wisten zeker dat ze er meer lol zou hebben dan ze ooit op een High Tea zou hebben gehad. -->>http://www.rtl.nl/reality/damesindedop/ De uitzending en de promo's zijn op internet terug te zien.
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
En waar ze wonen, moest ik weten, maar ik verloor hun laatste brief*... 4 juni 2007 - 09:48 VGPUKV* nr. 3: Bart Cusveller: Periode: vierde t/m zesde jaar Theresialyceum, Tilburg, 1980-1982. Leeftijd nu: rond de veertig. Woonplaats destijds: Goirle Uiterlijk destijds: Beetje stripfiguur a la Eppo. Lange neus, bolle ogen, lollig kapsel, grote voeten. Karakter: humor in het kwadraat, sociale jongen, keitoffe gast. Anekdote: krijg nog geld van 'm, want heb begin jaren '80 een hele carnaval voor 'm betaald toen-ie krap bij kas zat. Kan desgewenst in natura worden terugbetaald middels een avond stappen in stad naar keuze. Voor het laatst gezien: Tweede helft jaren '80, op een verjaardagsfeestje in Tilburg. Studeerde toen filosofie en probeerde Kluun het nut daarvan uit te leggen, hetgeen in die tijd moeilijker was dan een koe leren touwklimmen. * Verloren gewaand persoon uit Kluuns verleden. VGPUKV nr. 4: William van den Dungen. Periode: Camping Ter Spegelt, Eersel (NB), 1973-1978. Leeftijd nu: Veertig. Woonplaats destijds: Eindhoven. Uiterlijk destijds: Witblond haar. Sportman in de dop. Karakter: Voetballer. Niet slecht, maar ambitie oversteeg talent. Anekdote: op jonge leeftijd al populair bij meisjes op camping (in tegenstelling tot door lasbril en puisten geteisterde Kluun), waarvoor hij in aanvang vrijwel immuun was (voetballer), hetgeen snel veranderde (puber). Voor het laatst gezien: eind jaren zeventig. De gouden tip inzake de zoektocht naar VGPUKV 1, Michael van der Heijden is nog niet binnengekomen. De Michael van der Heijdens op Hyves waren het in ieder geval niet. Die waren nog niet geboren toen ik mijn Michael van der Heijden als vriend had, op basisschool De Haselt in Tilburg. Het geval Michel (Mike) Kleinzoon (VGPUKV 2), oud dienstmaat van Kluun in 1982 in Harderwijk, leverde wel een bruikbare tip op. Er is een voetbalcoach bij vv Pancratius met die naam en Kleinzoon kon vroeger voetballen dat de stukken ervan afvlogen, dus dit spoor kan ergens toe leiden. Indien u contacten heeft bij Pancratius, schroom niet om die aan te spreken in deze belanghebbende kwestie. (* Wrample Ramses Shaffy, uit Laat me <- klikken! echt! mooi!) |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
En waar ze wonen, moest ik weten, maar ik verloor hun laatste brief*... 1 juni 2007 - 10:03
Ik probeerde het tweeëneenhalf jaar geleden al eens, toen er op deze site dagelijks een paar honderd bezoekers kwamen. Ervan uitgaande dat dat vast allemaal populaire, aardige types waren, gezegend zijn met een brede vriendenkring, had ik een plan. Laten we eens kijken, dacht ik, of dat hele internetgedoe nou eigenlijk wel zo goed werkt als iedereen altijd zegt. Dat iedereen elkaar helpt, dat je met één of twee tussenstations altijd de juiste informatie krijgt. en dus startte ik een interactieve contactadvertentie. Bijster succesvol was het niet. Er meldden zich wel enkele mensen die enthousiast vertelden dat ze mij kenden uit het verleden, maar het merendeel van hen viel onder de categorie How To Avoid. Vandaag de dag komen er zo'n dikke tweeduizend mensen op www.kluun.nl, en volgens de wetten der statistiek, de Wet van de Grote Getallen en de Wet van Bartje is de trefkans om succes te hebben daarmee met de factor 5 vergroot. Daarom de komende weken nogmaals een poging. Een speurtocht naar Verloren Gewaande Personen Uit Kluuns Verleden (VGPUKV's). Vandaag de eerste twee. Herinnert u zich deze nog-nog-nog... VGPUKV nr. 1: Michael van der Heijden. Periode: Basisschool De Hasselt, Tilburg, 1970-1976. Leeftijd nu: rond de veertig. Woonplaats destijds: Michael woonde in een commune (we praten jaren zeventig, weet u nog) in de Goirkestraat in Tilburg. Uiterlijk destijds: slungel met John Lennon-brilletje en halflang sluik (of, zoals men in Tilburg pleegt te zeggen: melkboerenhonden-)haar. Karakter: Toffe, wat verlegen, peer. Anekdote: had te allen tijde een mascotte bij zich, genaamd Meneer VGPUKV nr. 2: Michel ('Mike') Kleinzoon. Periode: Dienst, WGF-kazerne Harderwijk, 1982-1983. Leeftijd nu: iets ouder dan veertig. Woonplaats destijds: Amsterdam Gein. Uiterlijk destijds: Sportschoolbreed, Amsterdamse jaren tachtiglok, type DuranDuran, zie foto), met matje in de nek. Karakter: (enorm) grote muil, klein hartje. Anekdote: wilde na zware inname van alcohol op het Ouwe Stompenfeest 82-4 kaalgeschoren worden. Bleek achteraf geen goed plan, aangezien Kerwin Duinmeyer net die week was vermoord door een skinhead. Werd onprettige thuisreis langs de metrostations inde Bijlmer. Voor het laatst gezien: midden jaren tachtig. ('Mike, we bellen, he!' 'Ja, we bellen!') Indien u inlichtingen heeft over de woon- of verblijfplaats een van deze VGPUKV's of een van deze personen de laatste twintig jaar heeft gezien, neem dan geen contact op met de politie in uw woonplaats, maar meldt u zich, indien gewenst anoniem, hieronder. (* Wrample Ramses Shaffy, uit Laat me <- klikken! echt! mooi!) (met dank aan Dennis) |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
Archief
oude weblog |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Zoeken |
||||||||||||||||||||
 |
 |
|
.jpg)
.jpg)
