|
Don't feed 28 september 2007 - 10:30 Laat me u deelgenoot maken van de mooiste tekst die Kluun afgelopen weekend in een club op een T-shirt van een Engels uitziende jongeman zag staan: Don’t feed the models.
|
||||||||||||||||||||
 |
||||||||||||||||||||
|
Here we go-ho... 28 september 2007 - 09:32 Vandaag weer een nieuw en een oud Springsteentje. Rocking all over the world. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Yeah yeah yeah... 27 september 2007 - 10:57 De nieuwe Bruce komt 1 oktober uit. Da's volgende week. Tot die tijd iedere dag een aardig Springsteentje van YouTube, om de tijd te doden. Hier wat leuks*. Het eerste officiële live-album van REM komt binnenkort ook uit. Zoekend op YouTube of er al songs van het nieuwe Springsteen-album te horen en zien waren, kwam ik ook deze tegen. Kippenvelbezorgend. Oogvervochtigend. Are we havin' fun? Dacht het wel. * (Met dank aan Jolanda). ->>> Zie ook: http://www.kluun.nl/artikel.php?i=177 |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Kluun en Orland... eh... Quinty Trustfull 27 september 2007 - 09:47 In de nieuwe Pink Ribbon (u weet wel, dat magazine waarvan de gehele (!!!) opbrengst gaat naar Stichting Pink Ribbon (u weet wel, die stichting die zich inzet voor de bewustwording van de risico's van en op borstkanker)) dit jaar een interview van Kluun met Quinty Trustfull. Hieronder een fragment. 10.30u. Nahijgend van mijn dagelijkse rondje hardlopen in het Vondelpark klik ik mijn Outlook-agenda op mijn pc open. Er staat me iets bij van een interview, om elf uur. Inderdaad. Quinty Trustfull, interview voor Pink Ribbon. Trustfull. Bekende naam. Misschien familie van Orlando Trustfull, de sierlijke middenvelder van Feyenoord en het Nederlands elftal in de jaren negentig. Nu ja, we merken het vanzelf. Eerst maar eens douchen.
10.45u. Ik kleed me aan. Oproep gemist, zie ik op mijn mobieltje. Miranda van Nightwriters Agency op de voice mail. Of ik al weet wat ik Quinty allemaal ga vragen voor het Pink Ribbon-interview. Huh? Wat ík Quinty ga vr-…? Koud onder de douche vandaan begin ik van de weeromstuit weer te zweten als een marathonloper. Quinty Trustfull komt mij niet interviewen. Ik moet Quinty Trustfull interviewen. Maar ik ken Quinty Trustfull helemaal niet! Help! Alarm! Google!
10.51u. Spoedcursus Quinty Trustfull op Google. 37.100 hits. Ik kom terecht op sites als vipspotting.nl, nederlandsesterren.nl, mokkels.nl en tvbabes.com en battelofthebabes.nl, sbs.nl en veronica.nl. Quinty Trustfull blijkt al veertien jaar tv-programma’s te presenteren. En ik lees dat mijn gaste van zo meteen – fuck, nog maar vijf minuten! - tot in de finale van Dancing on Ice is doorgedrongen, op de voet gevolgd door een paar miljoen kijkers. Het begint tot me door te dringen dat heel Nederland Quinty Trustfull kent. Behalve ik. Dit wordt een zware ochtend.
10.58u. De bel. Shit, ze is nog op tijd ook. Hebben tv-babes tegenwoordig geen sterallures meer? Die horen toch gewoon een kwartier te laat komt zonder zich te verexcuseren? Ik werp nog snel een laatste blik op http://nl.wikipedia.org/wiki/Quinty_Trustfull (‘Zij heeft programma's gepresenteerd als de Nationale Teleloterij, Veronica's Voetvolley, Hillywood, Baby TV en Wannahaves. Bij SBS presenteerde ze de programma's "De 25 Grootste..." en "Thuis in Nederland". Recenter presenteerde ze afleveringen van "Eigen Huis en Tuin" en "House Vision" bij RTL4 .’) – Hoe kan ik in hemelsnaam nooit van Quinty Trustfull hebben gehoord? Heb ik de laatste vijftien jaar in een grot geleefd?
Pink Ribbon (u weet wel, dat magazine waarvan de gehele (!!!) opbrengst gaat naar Stichting Pin.... nou ja, ik val in herhalingen) ligt nu overal in de winkel en is hier te bestellen via internet.
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Wil je ze beter??? 26 september 2007 - 09:47 Ieder jaar als de herfst hier weer met bakken uit de hemel valt, emigreert uw verslaggever voor een weekend naar Ibiza. Daar is het dan zonnig. Althans, dat heb ik me laten vertellen, want zelf heb ik daar nooit wat van gemerkt, sterker nog, na tien jaar weet ik eerlijk gezegd niet eens zeker of er überhaupt wel daglicht is op dat eiland.
Iedereen die elkaar nablaat dat house dood is en Ibiza passé, kent de closing parties niet. Rond de derde week van September, als de Engelse voetbalhooligans en Nederlandse Het-Is-Hier-Fantastisch-gezinnetjes het eiland hebben verlaten en de eindfeesten beginnen, gaat Ibiza pas echt los.
Of ik daar niet veel te oud voor ben,. vragen mensen me wel eens
‘Natuurlijk!’ is mijn gebruikelijke antwoord. Sommige mensen moet je niet slimmer maken dan ze zijn, voor je het weet gaan dat soort types zelf ook poolshoogte nemen en daar wordt niemand beter van. Types die zelf voor het laatst op stap geweest in de tijd dat Sinterklaas nog geen baardgroei had, verdienen het om te vergroeien met de geraniums voor hun eigen raam. Mensen die al sinds hun 25e niet meer op Lowlands komen omdat de wc’s er zo stinken, mensen die liever thuis naar Pinkpop kijken omdat je het dan toch veel beter ziet, mensen die niet gaan stappen omdat het altijd zo’n gedoe is om de auto te parkeren ’s nachts in de binnenstad, mensen die van mening zijn dat het ’s nachts op het Leidseplein, het Stratumseind, de Grote Markt, de Korenmarkt, de Korte Heuvel, het Vrijthof of
.
Maar waar hadden we het over? O ja, Ibiza en de mateloosheid van het nachtleven aldaar is groots en meeslepend.
Tja, het kost wat, inderdaad. Bij het betalen van de entree en het afrekenen van een rondje drank
En tja, er wordt aardig wat aan chemicaliën genuttigd, er zijn mensen bij wie je, mochten ze te overlijden komen, beter de chemokar kunt bellen dan een begrafenisondernemer, of op zijn minst de voltallige rouwstoet in de overlijdensadvertentie aan moet raden hermetisch gesloten witte pakken aan te trekken bij de ter aardebestelling.
Maar laten we niet hypocrieter zijn dan de politici in Brussel: als we iedere Europeaan die in de laatste zestig jaar geboren is en die
Besluiten we deze lezing met de lekkerste remix van dit moment: u, als rechtgeaard 3FM Serious Music-liefhebber, bent natuurlijk, net als ik, ook helemaal gek van Snow Patrol. Welnu, na de brute remix van Chasing Cars die vorig jaar het clubcircuit beheerste, is er nu de – let op, noteer – Tobadisco remix van Open Your Eyes. Het is er weer eentje in de categorie waarvan de oude Frits Spits zou zeggen: Wil je ze beter? Ik HEB ze niet beter!!!
(deze column las Kluun vanochtend voor op 3FM.)
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Lekkerrr 25 september 2007 - 14:36 Kluun rust nog even een dagje uit. Morgen weer een nieuwe Kluunkolumn op 3FM (tien voor acht). Nu alvast dit lekkers, voor u via zSHARE geïmporteerd van de dansvloeren van Amnesia en Space... |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Kluun is op veldtocht 24 september 2007 - 10:05 In het kader van de Gouwe Ibiza Ouwetjes vandaag een fragment uit De Weduwnaar (die trouwens - Ja, Kluun, we weten het - genomineerd is voor de NS Publieksprijs, stemmen kan tot 11 oktober). Ramon loopt nonchalant langs de douaniers, door de schuifdeuren, de veilige aankomsthal in. Ik loop er zwetend achteraan.
‘Zie je wel dat het hier geen enkel probleem is,’zegt hij met een grijns.
‘Sshhhttt!’ sis ik.
Hij lacht en knijpt me in mijn wang. ‘Welcome to Ibiza, Stijntje!’
Giechelend voegen de Dolly’s zich bij ons, met beauty-cases ter grootte van koelboxen.
‘Oehhh, en ik heb nog wel mijn hele kut vol met coke en pillen,’ kirt Natasja. Ze staat er zo bij te springen dat ik vrees dat de hele lading er uit gaat kletteren. Zou ze die al vanaf Amsterdam…? Hoe heeft ze die pillen er in godsnaam in zitten frutten?
Onder de passagiers zie ik meer opgeluchte blikken. Als ze ons vliegtuig op zijn kop hadden gehouden, zou Ibiza onder een pak sneeuw bedolven zijn geweest waar ze in Alaska een puntje aan kunnen zuigen.
Lang leve Schengen.
Ik sta met open mond te kijken als we onze huurmiddenklasser voor de poort van ons tijdelijk stulpje in Ibiza parkeren. De plek is nog fraaier dan de plaatjes op internet, dat ziet een blinde met één oog. Het huis waarin we deze week gelegerd zijn is wit, groot, met bergen als decor op de achtergrond, een zwembad op de voorgrond en in de verte een blauwe zee waar een mens spontaan dolfijn van zou worden.
Ramon, die voor de zoveelste keer op Ibiza is, heeft alles geregeld. Hij scoort punten vandaag. Ooh-end en aah-end lopen de Dolly’s rond. De teakhouten deck chairs staan keurig in het gelid opgesteld naast het zwembad, er staat een roestvrijstalen geval dat doet denken aan een ruimteschip, maar dat bij nadere inspectie een supersonisch barbecue-apparaat blijkt te zijn. De SMEG-koelkast is door de verhuurder als service van de zaak reeds tot de nok toe gevuld met flessen Cava en San Miquel. En dan te bedenken dat hier de komende dagen een kudde topless Dolly’s zal rondhupsen. Het voelt alsof ik in een roman van Ronald Giphart zit.
Ook van binnen is het huis gigantisch. Een negen op de schaal van Melrose Place. Er komt geen einde aan het aantal slaapkamers. Ik zoek er eentje uit op de tweede verdieping, ik verwacht dat het daar het rustigst zal zijn, en pak mijn koffer uit.
We blijven hier een week, maar met het aantal overhemden en t-shirts dat ik in mijn koffer heb gemikt lijkt het meer op een emigratie. Ik ben als de dood om over- of underdressed te zijn. Volgens Ramon is dat risico niet groot, aan dresscodes doet men in Ibiza niet, zegt hij. Hij loopt rond met een air van een surfleraar. Elke vraag over openingstijden van clubs, wanneer we waar heen moeten, de juiste stranden en strandtenten, alles heeft-ie paraat. Het zou me niets verbazen als hij zo het weer voor de komende week nog gaat voorspellen ook.
Er stijgt gejoel op vanaf het terras bij het zwembad. Ik kijk uit het raam en zie dat de eerste Dolly zich van haar vacht heeft ontdaan en in een miniscuul stringetje het zwembad is ingedoken. Ramon, met zijn irritante wasbordbuikje, pakt de tweede (‘Nee, nee, niet doen!’) bij haar middel en springt samen met haar schreeuwend Dolly I achterna. Bij het terras, dat enkele treden hoger ligt, zie ik Natasja voorovergebogen bij de cd-speler staan. Ook zij heeft haar indrukwekkende borsten uitgepakt en steekt een cd-tje in het apparaat. Ik hoor een vrolijk synthesizerdeuntje en een stem die een regel zingt die ik geloof ik van Toto ken. De twee Dolly’s zingen zwemmend het refrein mee alsof het ons volkslied betreft. If ai hed unothur tsjens tonaajt, klinkt het uit volle borsten. Als de drumcomputer zich even later meldt en overgaat in een zware beat, zet Natas het ding op standje burengerucht en begint te springen. Haar borsten vliegen in het rond. Het is goed dat ik een kamer op de tweede verdieping heb gekozen, anders had ik ze nog in mijn gezicht gekregen. Grijnzend hijs ik me snel in mijn zwembroek, doe uit concurrentieoogpunt met Ramon een wijdvallend overhemd met korte mouwen aan en loop de trappen af. De derde Dolly draagt juist vanuit de keuken een bord waarop stukken manchego en jamon liggen, naar buiten. Ik neem er een plakje vanaf, sla haar speels op haar billetjes en druk een zoen op haar wang. Ze hapt naar me, haar tong buitenboord en zegt met een speelse knipoog dat dit wel eens een hele leuke week kan gaan worden.
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Kluun is op veldtocht 21 september 2007 - 10:00 Daarom ook vandaag weer een Gouw Ibiza-Ouwe. Het eerste deel van een verslag dat Kluun in 2005 schreef voor Nieuwe Revu. Kluuntje op Ibiza. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Kluun is op veldtocht 20 september 2007 - 09:15 Het is weer half september en dus Ibiza-tijd. Volgende week dinsdag pas weer nieuw gekluun op deze plaats. Tot die tijd dagelijks een Gouwe Ibiza-ouwe. Vandaag Mr. Cool.
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Taalcensuur 19 september 2007 - 08:04 In deze weken, waarin Geert Wilders nog niet van de voorpagina is, of Rita Verdonk staat er al weer op, kan ik natuurlijk niet achter blijven: we moeten hebben over het immigratieprobleem en de gevolgen daarvan voor onze cultuur.
.
Ik heb de problematiek eens grondig geanalyseerd en ik ben er uit. Het zijn niet Marrokaanse jongeren die het probleem zijn. Het zijn niet de Turkse vrouwenhandelaars. Niet de Chinese bootvluchtelingen. Niet de Ghanese, niet de Antilliaanse bolletjesslikkers, niet de Joegoslavische huurmoordernaars, niet de Russische hoeren, niet de Poolse bouwvakkers: nee, het zijn de producenten van gsm-toestellen die hard bezig zijn de grondbeginselen van onze beschaving onderuit te halen met hun taalcensuur.
.
Ja, meneer Wilders, mevrouw Verdonk: pak u pen en noteer: het Finse Nokia, het Koreaanse Samsung, het Japans-Noorse Sony-Ericsson, het Amerikaanse Motorola en het Duitse Siemens dreigen ons land te beroven van haar zorgvuldig opgebouwd cultuurgoed. Er lijkt een complot gaande om een wezenlijk element van onze prachtige taal systematisch te elimineren.
.
We hebben het hier over de schuttingtaal.
De meest prachtige begrippen en bewoordingen die de Nederlandse taal rijk is, worden consequent genegeerd in de SMS-woordenlijsten van producenten van gsm-toestellen.
.
Kijk in ons eigen Kramers Woordenboek van de Nederlandse taal bij het prachtige woord ‘kut’ en u treft maar liefst drie uitgebreid omschreven betekenissen aan. Ik citeer: kut I: vrouwelijk schaamdeel. Nadere uitleg overbodig. Kut II: gebruikt als bijvoeglijk naamwoord: slecht, beroerd. Als in ‘Het gaat kut’. Kut III: uitroep van ergernis. Als in ‘KUT!!!’.
.
Verder benoemt Kramers nog met naam en toenaam unieke Nederlandse begrippen als het kutkammen, kutsmoes, kuttenkop en kutzwager.
Gaan we verder met de populaire benaming van het mannelijke geslacht, ofwel het sympathieke woord ‘lul’. Kramers woordenboek kent terecht geen enkele terughoudendheid. Betekenis I volgens Kramers: penis. Dat zagen we aankomen. Lul II: sukkel, onhandige onpraktische vent.
.
Zelfs creatieve Hollandse vondsten als lul de behanger, lulhannes en lulletje lampenkatoen staan stuk voor stuk vermeld in het Nederlands woordenboek.
Ook de bezigheid die in de volksmond door de eeuwen heen ook wel als het ‘neuken’ wordt aangeduid, alsmede authentiek Nederlandse woorden als beffen en pijpen: allemaal staan ze gewoon, zoals het hoort, in Kramers, Van Dale en ieder Prisma-woordenboek.
.
Waarom, meneer Nokia, Samsung en Sony, meneer Motorola of hoe u allemaal ook mag heten en waar u allemaal ook vandaan mag komen, negeert u deze woorden dan in uw voorgeprogrammeerde woordenlijsten als ik een sms wil versturen? Waarom krijg ik het onzinnige woord ‘MEULEN’ op mijn beeldscherm, als ik toch echt ‘neuken’ intik? Waarom probeert u mij lafjes het betekenisloze woord JUV aan te smeren, als ik gewoon ‘kut’ schrijf? Waarom opteert u voor het belachelijke JUK, als u donders goed weet dat ik ‘lul’ bedoel? Voelt u zich te goed voor onze onze Hollandse kutten en lullen? Bent u vies van neukende, beffende en pijpende Nederlanders? Wilt u wél geld aan ons verdienen, maar vindt u ons, Hollanders, stiekem maar een stelletje ordinaire viespeuken met onze prachtige schuttingtaal? .
.
Als u in uw nieuwe modellen niet een normale woordenlijst voorprogrammeert, dan kom ik persoonlijk, als culturele verzetsdaad, uw dure bedrijfspanden onderkalken met echte Hollandse schuttingtaal. En die nieuwe mobieltjes kunt u dan – om maar weer eens zo’n fraaie historische Oud-Hollandse uitdrukking te gebruiken -gevoeglijk in uw Duitse, Finse Japanse en Koreaanse reet steken!
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Haar bij haar en haar bij hem (slot) 18 september 2007 - 09:53 Tijden veranderen.
Ik herinner me dat ik als puber apetrots was toen ik eindelijk okselhaar begon te ontwikkelen. Eindelijk een stapje op weg naar mannelijkheid.
Ik weet van een vriendin (>30) die haar vriend (30) altijd vertederd ‘Mijn berenvel’ noemt omdat niets haar veiliger doet voelen dan zich met haar hoofd op zijn behaarde borst te vleien.
.
Ik weet nog dat ik, we praten eind jaren negentig, met een maat regelmatig in een sportschool in de buurt van het Leidseplein kwam. Daar zag je bij het douchen in één oogopslag wie hé en wie ho was: mannen met een kaalgeschoren klokkenspel waren nicht. Zo simpel was het tien jaar geleden. Die kale pikken en ballen zagen er in mijn heterobeleving behoorlijk eng uit, niet in de laatste plaats omdat er bij de meesten ook nog eens een piercing aan/door bal/eikel hing/stak.
.
En nu moet alles ineens kaal zijn. In het RED-artikel een foto van een in mijn ogen toch bepaalde niet lelijke man met borsthaar met als onderschrift: ‘Deze man kan echt niet meer.’
Het is onduidelijk van wie niet. .
.
En wat dan nog. Ik heb een aangeboren antipathie tegen alles wat moet of niet meer mag ik word dan ook een beetje recalcitrant van de kaalslag. Van mannen en vrouwen van boven de dertig verwacht ik dat ze hun eigen stijl hebben ontwikkeld en weigeren mee te lopen met wat de modepolitie op dat moment toevallig voorschrijft. Mannen en vrouwen die zelf wel bepalen hoe ze zichzelf het mooist, prettigst, aantrekkelijkst, meest sexy en verzorgd vinden. Mannen en vrouwen die het zelfvertrouwen hebben om hun eigen smaak zwaarder te laten wegen dan wat de bladen ons opdragen.
Smaak en stijl laten zich niet verplicht afscheren.
.
(Deze column verscheen eerder in RED magazine.)
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Haar bij haar en haar bij hem (deel I) 17 september 2007 - 09:51 (onderstaande column stond eerder in RED) --------------------------------------------------------------------------- Het moest er een keer van komen. Ik kon, als huiscolumnist van een vrouwenblad, niet achter blijven, de druk werd te groot: vandaag gaan we het maar eens over lichaamsbeharing hebben.
In het juninummer van RED ging het erover, pagina’s lang. Benen, billen, ballen, borst en bikinilijn: alles wat maar naar haar neigt, moet weg. Het maakt niet meer uit of je man of vrouw bent: u en ik mogen nog een plukje op ons hoofd behouden, wenkbrauwen en wimpers blijven eveneens (voorlopig) geoorloofd, als ik Tanja Roetman van Medisch Laser Instituut in Amsterdam goed begrepen heb. Ze gaf er nog geen telefoonnummer bij van een instantie waar u mensen kunt aangeven die nog wel lichaamshaar durven te hebben. Die Endlösung des Haarproblemes.
In – excusez le mot – LINDA van dezelfde maand een artikel over ‘De schaamhaarkapper’. Compleet met paginagrote foto’s van kale en een enkele kek gekapte venusheuvel. Toen ik voor hetzelfde blad collega-schrijver Saskia Noort een keer interviewde, vroeg de eindredacteur, nadat ze mijn interview had gelezen, ‘waarom ik niet had gevraagd of Saskia was geschoren.’ Omdat het een interview voor LINDA was, en niet voor CANDY, mailde ik terug.
.
In Spuiten & Slikken werd dit voorjaar een vrouw tentoongesteld die, zoals Filemon Wesselink het uitdrukte, ‘een behaarde doos had.’ Het arme mens verscheen niet alleen met haar behaarde doos, maar tevens met een doos over haar hoofd in beeld, onherkenbaar, alsof het bezitten van schaamhaar op één lijn stond met het bezitten van kinderporno. Of dat niet heel onhygiënisch was, vroeg Filemon, ‘al die resten sperma die toch in je schaamhaar bleven plakken met de seks.’ Filemon, jongen, als seks met schaamhaar echt zo schadelijk voor de volksgezondheid was, had jij niet eens bestaan. Begrijp me niet verkeerd, ik ken je moeder niet, maar het lijkt me sterk dat zij, toen jij verwekt bent, al een kale kut had. Zoals ik schreef in een eerdere RED-column, handelend over porno in mijn puberteit: het schaamhaar tierde welig begin jaren tachtig. Skippy the Bushkangooroo. Veel pubers van nu weten niet eens dat vrouwen überhaupt schaamhaar ontwikkelen.
.
Het Parool tenslotte wijdde afgelopen voorjaar in de weekendbijlage een artikel aan okselhaar: zes pagina’s met foto’s van jonge mannen in het Vondelpark, die hun oksels aan de fotograaf lieten zien. Want ook die moeten kaal, zo was de boodschap.
 (wordt morgen vervolgd) |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
U 14 september 2007 - 09:14
Ik weet niet hoe het u vergaat, maar Kluun is altijd plaatsvervangend trots als een landgenoot succes heeft in den verre. Jantje Smit in Duitsland, Rick de Leeuw in België, onze batterij sterren in (voorheen) Barcelona en (anno nu) Madrid, Urban Dance Squad in de US, Guus in Korea, Vader Abraham en zijn smurfen in Japan, Piet Hein (zijn daden benne groot) overal waar wat te halen viel, enz. Dus toen ik las dat Rinus Michels door The Times tot de beste voetbalcoach aller tijden was uitgeroepen, kon ik een glimlach niet onderdrukken en dacht met een brok in mijn keel terug aan het eerbetoon dat de Generaal in maart 2005 in de ArenA kreeg, van Ajax- én PSV-spelers en -supporters en. En het spandoek boven de F-side: Generaal, U (!)bracht ons wereldfaam. De betreurde Ernst Happel werd verkozen als 3e beste coach. Anekdote. 1978, Argentinië. Oranje voetbalt in de eerste rond nog belabberder dan deze week tegen Albanië. Happel krijgt het verzoek van zijn spelers om meer met assistent-coach Jan Zwartkruis over de te volgen tactiek te overleggen. Happel: 'Mit der jan über Tacktick räden? Aber dan werd es tiktak!' |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Bring on the night 13 september 2007 - 16:57
''Ik sta wel eens tegenover Sting en denk bij mezelf: van welk planeet kom jij in godsnaam? En ik weet dat hij hetzelfde van mij denkt.. Maar daar zijn we op ingesteld. Ik ben boven, hij beneden. Ik ben vuur, hij is water. Hij doet en tantrische seks en ik wil er gelijk bovenop.'' - Stewart Copeland, drummer van de Beste Band ter Wereld van 1978 tot 1982. Vanavond en morgen spelen ze in de Arena. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Zoek de verschillen 13 september 2007 - 11:18 Ruud deed het op het EK 2004 ook al, tegen Duitsland.
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
12 september 2007 - 23:58
'Met de Nederlandse Staatsloterij, goedemiddag.' 'Ha Doris, met Diederik van BBDvW/&R/Bernily, alles kits?' 'Dag meneer Van Beurzen, ja, het gaat goed, dank u.' 'Fijn. Hé Door, luister, is Mark er?' 'Meneer Klosteringa zit momenteel in een meeting.' ''Ah. Door, wil je aan hem doorgeven dat we voor vanavond nog een bordje op de kop hebben kunnen tikken?'' 'Vanavond, meneer Van Beurzen?' 'Ja, vanavond, schat, het voetbal, weet je wel, RTL4, 1,1 miljoen kijkertjes?' 'O, Albanië-Nederland, bedoelt u?' 'Heel goed, Doortje!' 'En wat voor bordje moet ik doorgeven, meneer Van Beurzen?' 'Een reclamebordje, lieverd. Zes meter, links achter het doel, vlakbij de cornervlag, als ze daar tenminste geld voor hebben in Albanië, hahaha.' 'Een reclamebord? In het stadion daar?' "Yep. Geregeld.' 'En wat mag ik doorgeven wat erop staat, meneer Van Beurzen?' 'Gewoon, de slogan van de lopende campagne.' 'Die van de grootste jackpot ooit?' "Zekers. 18,4 miljoen euro.' 'O...' 'Wat bedoel je''O", schatje?' 'Nou, eh... niks, ik dacht alleen, eh... in het armste land van Europa pontificaal adverteren met eh... 18,4 miljoen euro jackpot, is dat wat deca- eh...' 'Door, denk je dat die Albaniërs ook maar een letter Nederlands kunnen lezen?' 'Nou eh... nee, maar ''18,4 miljoen'' is toch wel redelijk eh...internation-'... 'Laterrrr, Door!'
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Iiiiooo iiiooo iiiooohoo - tsjak! tsjak! TSJAK!!! 12 september 2007 - 08:57
.jpg) Er zijn mensen die precies weten waar ze waren toen Pim Fortuyn in het Mediapark in Hilversum door Volkert van der G werd neergeschoten, toen Theo van Gogh bij het Oosterpark in Amsterdam door Mohammed B werd neergestoken en toen Marco van Basten in het Volksparkstadion in Hamburg door Jurgen Kohler werd neergesabeld.
Ík weet nog exact waar ik was toen er muziekgeschiedenis werd geschreven. Nee, schrik niet, ik ga u niet vermoeien met Elvis en Bill Haley, zó oud ben ik nu ook weer niet, maar toch gaan we terug naar de vorige eeuw.
We praten 1991. Samen met een clubje vrienden was ik op veldtocht in Nijmegen. Daar, in Doornroosje, draaide een DJ een plaat, zo heftig, zo hard, zo meeslepend, een vulkaanuitbarsting van energie. Ik herinner me dat ik al pogo-end alle hoeken van de zaal heb gezien. Direct erna zocht ik de dj op en vroeg hem, nog nahijgend van het springen en schreeuwen, wat dit in hemelsnaam voor band was. Hij grijnsde en schreef het voor me op. Het briefje zit nog altijd in de cd, die ik direct de dag erna heb gekocht. Smells Like Teen Spirit van een bandje dat Nirvana heette.
Twaalf jaar daarvoor. 1979. De aula van het Theresia-lyceum in Tilburg. Ik, vijftien jaar oud, met puisten zo groot en actief als de Vesuvius en een bril waarmee het leek of ik net terug kwam van een lasklus, stond aan de kant. Ineens draaide de drive-inn DJ de vreemdste muziek die er ooit binnen de stadsgrenzen was gehoord.
Het leek een soort klunen op muziek, een uit de hand gelopen soundcheck, en niemand had kunnen bevroeden dat hiphop groter zou worden dan soul, reggae en disco ooit waren geweest. Now what you hear is not a test - zonder The Sugar Hill Gang, de grootvaders van de hiphop, hadden Ice Cube, Ice T, P. Diddy, Baas B, Ali B, Doris D en Drs. P of hoe ze allemaal ook mogen heten nu nog kansarme hamburgers staan bakken voor Burger K. of Mac D.
Maar waar ik het vandaag echt over wil hebben, is de band die het einde van de jaren zeventig bepaalde, wat zeg ik: volledig confisqueerde. Het was geen reggae, het was geen new wave, het was geen punk – het was The Police. De eerste keer dat ik van ze hoorde was in de Avondspits bij Frits Spits. So Lonely. Die stem. Die bas. Dat drumritme. Die jankende gitaarsolo. En een schreeuwende Frits: Wil je ze beter? Ik HEB ze niet beter! Een paar maanden later stond Wim de Bie met zijn grote lijf en de hoes van Regatta de Blanc voor de camera stond te springen, ioooo ioooo ioooo schreeuwend en luid verkondigend dat de nieuwe Rolling Stones waren opgestaan.
Dat was voorbarig. Niet The Police maar U2 werden de nieuwe Stones, Sting kocht een luit en ging aan tantra-seks doen en The Police was al weer voorbij voor de jaren tachtig goed en wel begonnen waren.
Nu, dertig jaar na So Lonely is The Police weer bij elkaar en ze schijnen weer net zo scherp te zijn als toen, in 1978. Morgen en overmorgen staan ze in de Amsterdam Arena. Ik tel weer ouderwets de uren af, net als op de dagen voor een schoolfeest in de aula van het Theresialyceum in 1978 en ik zal morgen in de Arena staan springen en schreeuwen als Wim de Bie in zijn beste jaren. Iooo – ioooo – ioooohoo. Tsjak! Tsjak!
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
4-4-2 11 september 2007 - 10:05
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Het Almelo van Azië 10 september 2007 - 10:17 Hoewel ik zelf in een vorig leven, diep in de vorige eeuw, alles deed wat de reclamecodecommissie nét niet verboden had om mensen over te halen hun nieuwe stereotoren, thermo-onderbroek, corset, pantalon of vibrator bij Neckermann Postorders te bestellen, blijf ik me verbazen hoe sommige teksten tot stand komen. In Volkskrant magazine zag Kluun afgelopen zaterdag een intrigerende advertentie van het toeristisch verkeersbureau van Maleisië. Als vanzelfsprekend de gebruikelijke foto: turkooizen zee, gelukzalig lachende mensen in een soort van houtjetouwtje-katamaran , vertederend jochie erbij die het roeiwerk deed (dat wij westerse toeristen niet denken dat we zelf moeten gaan zitten roeien op onze vakantie - het idee!) en, om het af te maken, een op palen gebouwd houten huis, in die zelfde zwemzinopwekkende zee. Tot zover niets nieuws onder de Maleisische zon. Halverwege jaren negentig vertoefde ik er een week of wat, en inderdaad: eilanden als Pulau Kapas zijn niet te versmaden. Maar dan de tekst: Komt-ie: ''In Maleisië vindt u alle ingediënten voor de perfecte strandvakantie... pittoreske en adembenemende (lees: er staat een fabriek naast) stranden waar u zich soms voelt alsof u de enige persoon op aarde bent. Neem een duik (joh!). Laat u koesteren door de zon (nooit aan gedacht op een strand!). Geniet van een dutje. Lees een boek. Er is altijd wel iets te doen, maar u kunt ook heerlijk niets doen.'' Een stoplicht springt op rood, een ander weer op groen: in Maleisië is altijd wat te doen.
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Jippo-humor 7 september 2007 - 09:17 Kluun is ook niet bepaald fan van de Jochem van Gelder-oh-wat-zijn-kinderen-lollig-programma's, noch van de we-weten-het-ook-niet- meer-dus-we-doen-maar-een-geinig-kind-in-de- commercial-dan-vinden-mensen-het-allang- leuk-reclame, maar deze vond ik dan toch wel weer lollig. Voor een ieder die een teringhekel heeft aan grappen van kinderen: snel naar een andere site surfen, voor de rest: Wat zijn de vrolijkste mensen ter wereld?
Juist ja. Kannibalen. (met dank aan Eva (9) |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Stem op... 6 september 2007 - 09:52 Op de site van de NS Publieksprijs, origineel genoeg www.nspublieksprijs.nl geheten, zijn de promo-video's te zien die de NS liet maken voor De Wandelaar van Heer Adriaan van Dis, Tirza van Arnon Grunberg, Close Up van Esther Verhoef, Het laatste offer van Simone vander Vlugt en Het zijn net mensen van Joris Luyendijk. Hier de promo-video die de NS maakte voor De weduwnaar. Kluun heeft alleen Tirza (ge-wel-dig) en Het zijn net mensen (Luyendijk opent ogen die anderen gesloten proberen te houden) gelezen. De Wandelaar, Close Up en Het laatste offer liggen hier achter me, keurig met een persoonlijke boodschap erin van Heer Adriaan, Esther en Simone. De wandelaar stond al langer op mijn to-read lijstje, de andere twee eerlijk gezegd niet; ik ben geen thriller-liefhebber. Leuk om terug te lezen: hoe dachten eerbiedwaardige recensenten als Max Pam, Elsbeth Etty en Gerrit Komrij over De weduwnaar. En Paul de Leeuw, Het Parool en Susan Smit van Avant Garde? ? Tenslotte de lezers zelf. Hier de reacties van lezers op Kluun.nl en Bol.com op de opvolger van KEVBDD. En Kluuns reactie daar weer op, een week na verschijning van De weduwnaar, mei 2006. Overigens is De weduwnaar deze maand uitgekomen in Duitsland en Tsjechië. De rechten voor Frankrijk en Groot Brittanië zijn reeds verkocht. En dan bent u weer helemaal bij. www.nspublieksprijs.nl voor al uw stemmen op Heer Adriaan, Joris, Arnon, Esther, Simone of eh... Kluun.
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Mmmmmmmm.... 5 september 2007 - 15:16
Ga naar iTunes. Ga naar the Store. Ga naar Podcasts. Ga naar MTV Italia live en download de heerlijke accoustische set van Editors. Goed, ze lullen wat door hun eigen songs heen, maar kniesoor. (Met dank aan Rene voor de tip.) |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Bekende kop 5 september 2007 - 08:01 Afgelopen zondag toog ik naar Huis ter Duin in Noordwijk.
Huis ter Duin, dat is, voor het geval u het niet kent, een heelveelsterrenhotel waar de gemiddelde leeftijd van de bezoekers rond die van Sinterklaas ligt, maar zondag was dat anders. De Jackie Summer Fair had er haar tenten opgeslagen.
.
De Jackie Summer Fair is, voor het geval u het niet kent, de vrouwelijke versie van de Millionaire-fair en dat is dan weer, voor het geval u ook die niet kent, zo'n beurs waar u alleen binnen wordt gelaten als u een schriftelijk bewijs van de bank kunt overleggen dat u regelmatig met voorkennis op de beurs handelt, of natuurlijk als u gewoon Harrie Mens zelf bent. Daar waar je bij de huishoudbeurs een tas met de nieuwe Story en het nieuwste aardappelgerecht van Aviko krijgt, ontvangt de bezoeker van de Millionaire-fair bij vertrek geloof ik een gratis Landrover en een tegoedbon voor een botox-behandeling voor vrouw of minnares.
.
Maar goed, we hadden het over het zusje van de Millionaire-fair, de Jackie Summer Fair. Daar leek het alsof ik me op een auditiemiddag voor Voetbal- of Gooische vrouwen bevond. Alsof de personages van De Eetclub van Saskia Noort het boek waren leeggelopen. Geef goud als u van elkaar houdt! Diamonds are a girls best friend! Siliconen aller landen verenigt u!
.
Het wemelde op de Jackie Summer Fair van de Nicolette van Dams, Renate Verbaans, jongere versies van Sylvia Toth en hele kuddes dames van wie ik nog immer niet weet hoe hun gezicht eruit ziet, uiteraard niet vanwege de duizelingwekkende decolletée’s, maar door hun Prada-zonnebril ter grootte van een uit de hand gelopen duikbril.
.
Maar ik kwam er natuurlijk niet om naar vrouwen te kijken – voor je het weet krijg je een naam - ik kwam er om te werken! Kluun had als opdracht het aanwezige publiek te vermaken met verhalen over het glamoureuze bestaan van bekende mensen. Johan Cruijff, Jan Wolkers, Roeland Fernhout, ik schud
.
Zittend achter een tafel vol met mijn boeken, werd ik aangesproken door een oudere, kalende heer, van het type dat vindt dat er sinds Louis Couperus geen goed boek meer is verschenen in het Nederlands taalgebied. De man keek me vanachter zijn leesbril langdurig aan. ‘Ik ken u,’ opende hij het gesprek. ‘Dat zou kunnen,’ antwoordde ik beleefd. Ik bedoel, iedere stem voor De Weduwnaar is er dezer dagen één. ‘Was u gisteren niet bij de mineralenbeurs in de RAI,’ vroeg de man. ‘Nee, dat was ik niet, meneer. Ik zat bij gisteren bij het afscheid van DJ Dimitri op een feest in Amsterdam N- .’ .
‘Wacht, wacht,’ onderbrak de man me, ‘Ik weet het: u zat vanochtend ook in de trein vanuit Zutphen naar Amsterdam!’ ‘Nee, meneer, dat was ik ook niet, toen zat ik bij de bekendmaking van de genomineerden voor de NS Publieksprijs. Ik zal het maar zeggen, ik ben Kluun.’
.
‘Dat kan wel wezen,’ antwoordde de man, ‘maar toch heeft u een bekende kop!’
--------------------------------------------------------
Deze column las Kluun zjuist voor bij Giel op 3FM (iedere woensdag, tien voor acht.). O, en de grap op het ei |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Zout in de wonden 4 september 2007 - 14:17 Dagblad De Pers vroeg Kluun naar zijn mening over de malaise bij Ajax. ‘Wat mij het meeste opvalt, is dat heel Nederland ervan geniet dat het niet goed gaat met Ajax. De club wekt kennelijk bij de rest van Nederland een zeer onsympathiek gevoel op. Dat gegeven moet de clubleiding aan het denken zetten. Niet dat het sportief een keertje minder gaat, dat kan gebeuren. Maar het poenerige imago van Ajax, die ArenA, die beursgang, die ‘1’ op de stropdas, de Amsterdamse branie, die vroeger nog terecht was, maar al tien jaar op niks meer gebaseerd, dáár moet de clubleiding zich zorgen om gaan maken. De clubcultuur is volledig verrot. PSV heeft het goede van het provinciale, namelijk de gemoedelijkheid, behouden, en dat gekoppeld aan professionaliteit. Bij PSV komen spelers graag terug, bij Ajax gaan de meeste spelers met hommeles weg. Als Feyenoord verliest, zijn de reacties lacherig. Als PSV verliest, idem. Als Ajax verliest, geniet heel Nederland. Ajax is verworden tot een club you love to hate en dat doet mij als supporter pijn. Ik denk zelfs dat de meeste Ajax-supporters, de meeste Amsterdammers, een hekel hebben aan de club Ajax zoals ze nu is. Diep in ons hart begrijpen we waarom heel Nederland leedvermaak heeft als wij hier weer eens op onze grote muil gaan, met al onze beleidsplannen, beursgangen, intriges. Ik zou ook niet zo één, twee, drie weten hoe je dat verandert. In elk geval niet door de trainer weg te sturen. Dat haalt niets uit. Laten ze beginnen om weer nederig te worden. Ja, dat is een goeie, de nieuwe nederigheid moet hoogtij gaan vieren in de Arena.’ PS: Zucht. PS II: Zucht, zucht. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Overstekende neusdruppels 4 september 2007 - 12:29 Kluun is verkouden. Dat zal u - terecht - worst wezen, maar het is voor mij niet handig. Schrijven gaat nog wel, al begint dat toetsenbord aardig plakkerig te worden van al dat neusgedruip, maar zo'n lezing voor een volle zaal, dat valt om den druppel niet mee. Zondag was ik op de Jackie Summer Fair in Huis te Duin in Noordwijk (waarover morgen, tien voor acht, in Kluuns wekelijkse column bij Giel op 3FM, meer) en daar mocht ik pogen het publiek te entertainen met wat sappige verhalen over BN-ers. Dat was me wel gegeven, na een zomer getourd te hebben met de ongekroonde roddelkoning van Amsterdam, de Albert Verlinde van de heterowereld, de Jort kelder van het nachtleven, de Simon Wiesental van Bekend Nederland, Maarten Spanjer. Hoe dan ook, tijdens een van mijn eerste verhalen voelde ik een druppel uit de bovenste holtes van mijn neus zich langzaam een weg naar beneden banen. Ik weet niet hoe het u vergaat als u verkouden bent, maar ik kan zonder mijn neus te snuiten nooit exact de plaats van de druppel op dat moment bepalen. Zit -ie nog veilig in de neus of hangt hij al ergens in het gebied tussen neusgat en bovenlip? Bij een verhaal over Johan Cruijff, waar doorgaans wel om gelachen wordt door het aanwezige publiek, maar nu een ware golf van hilariteit door de zaal rolde, begon ik te twijfelen. Was ik nu zo op dreef met mijn vertelkunst of was het mijn druppel die de lachers op zijn hand kreeg. Vanaf dat moment besloot ik om maar het zekere voor het onzekere te nemen en tussen de verhalen door, terwijl ik voorwendde een nieuw voorlees-A4tje te moeten pakken op de tafel achter me, mijn neus uit alle macht op te halen om alles een beetje binnensneus te houden. Hierbij een verlaat excuus aan de mensen op de eerste rijen van de Keizerszaal in Huis Ter Duin. De geluiden die ik produceerde waren voor u wellicht wat onfris, maar zonder was het nog veel erger geweest.
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
De weduwnaar genomineerd 3 september 2007 - 09:15 De weduwnaar is gisteren genomineerd voor de NS Publieksprijs 2007. Moest KEVBDD vorig jaar zien te winnen van o.a. Het huis van de moskee en het onvolprezen Joe Speedboot, dit jaar is het ook geen makkie: Het in mijn ogen beste boek van vorig jaar: Tirza van Arnon Grunberg, winnaar van de Libris en de Gouden Uil (da's Vlaams). De Wandelaar van Heer Adriaan van Dis. Het zijn net mensen van collega Podium-auteur en Zomergastenpresentator Joris Luyenijk. En de thrillers van Simone van der Vlugt (Het laatste offer) en Esther Verhoef (Close up). Nee, ik ga u niet oproepen om op De weduwnaar te stemmen, om redenen die ik u al eens eerder heb uiteengezet. Kijkt u zelf maar welke schrijver wat u betreft de NS Publieksprijs 2007 moet winnen. ---> Hier kunt u stemmen (P.S; Ik wil 'm wel - weer - heel graag hoor...)
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
Archief
oude weblog |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Zoeken |
||||||||||||||||||||
 |
 |
|
