|
Over de grens kijken 31 januari 2008 - 14:22
Zijn boek staat op 2 in de bestsellerlijst, en is al 8 keer herdrukt in tien weken. Eindeloos Bewustzijn van wetenschapper en cardioloog Pim van Lommel. Deze nuchtere cardioloog interviewde tientallen mensen met Bijna Dood Ervaringen, schreef er een baanbrekend artikel over in wetenschappelijk tijdschrift The Lancet en concludeerde dat bewustzijn doorgaat, ook als het lichaam stopt, en dat er nog een wereld is na de dood. Hij Ik hoor het mijn vrouw nog zeggen, toen ze langzaam de dood ingleed: ''Oh, dit voelt goed.'' Geïnspireerd door die woorden en door mijn overtuiging dat mijn vrouw Judith wel dood, maar niet verdwenen was, schreef ik eens dit verhaal (voor de delen II, II, IV en V, klik hier en scroll naar 15 t/m 18 mei). Bekijk hier de uitzending van Kruispunt over en met de cardioloog of hier die van Pauw en Witteman. Wikipedia is sceptischer over BDE's en over Van Lommel. Oordeel zelf. Of bestel het boek. Dat kan hier bijvoorbeeld. --> Lees het interview met Kluun op Dood.nl |
||||||||||||||||||||
 |
||||||||||||||||||||
|
En we kopen er nog... 31 januari 2008 - 10:04
Kluun herinnert zich een PSV-Ajax in de jaren negentig. Na jaren van nederlagen won Ajax met veel tegen weinig. Hoeveel het precies was, wist ik niet meer en wanneer het was ook niet. www.vi.nl bracht licht in de duisternis. Het was 1994, 23 oktober om precies te zijn, en het werd 1-4, doelpunten van Ronald de Boer, Edgar Davids, Clarence Seedorf en Peter van Vossen. Wat Kluun zich wél van de wedstrijd herinnerde, zonder het te hebben moeten opzoeken, waren de spreekkoren van het meegereisde Ajax-publiek tijdens de laatste twintig minuten van de wedstrijd, gericht op het falende aankoopbeleid van PSV in die tijd. En ze kopen er nog één, ze kopen er nog één, ze kopen er nog ééhéén... Ze kopen er nog één. En ze kopen er nog twee, ze kopen er nog twee, ze kopen er nog tweehee... Ze kopen er nog twee. En zo ging het door. Vijftien, twintig hatelijke minuten lang. Tot ze kopen er nog elf. En het jonge Ajax dartelde intussen over het veld. Gisteren zat Kluun op zijn plek aan de lange zijde tegenover de eretribune, in de nok van de eerste ring. Van daaruit is het vak rechtssboven ons, op de tweede ring, waar de supporters van de tegenpartij zitten, niet te zien, wat zeg ik, amper te horen. Gelukkig maar. Want als Kluun PSV-supporter was geweest had ik wel geweten wat ik had gezongen, gisterenavond. En ze kopen er nog... |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Kruikenzeiker 30 januari 2008 - 10:39 Kluun las vanochtend bij Giel op 3FM een compilatie van enkele oude carnavalscolumns voor. U kunt hem hier terugluisteren). De volledige versies, de 12 inches zeg maar, zijn de komende dagen op deze site te lezen. We beginnen met een oudje uit 2004. --------------------------------------
Kluun woont nu Naat, Kluuns .Van school moeten we het hier in Amsterdam wat cultuurhistorisch besef niet hebben. Nada vrij met carnaval. Kluun houdt zijn .Ik bedoel, als ze toestaan dat kinderen het Loofhuttenfeest, Jom Kippoer, 1 mei, 5 mei, het Suikerfeest en God/Allah-weet-wat-voor-feesten mogen vieren, dan mogen wíj ze Carnaval laten meemaken. Uit gezond eigenbelang overigens, maar dat terzijde. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Nieuw Cruijffiaans 28 januari 2008 - 09:35
Ieder voordeel heb ze nadeel. Je moet schieten, anders ken je niet scoren. Hun verdediging is een grote geitenkaas. Als ik zou willen dat je het begreep, zou ik het wel beter uitleggen. Vanochtend voegde Johan in zijn column in De Telegraaf een nieuwe, volbloed Cruijffiaanse uitspraak toe aan zijn oeuvre. ''Niet de man aan de bal is het belangrijkste, maar juist de man zonder bal. (Komt-ie, hoor:) Van de één heb je er maar één en van de ander heb je er tien. '' Zo. Nu u weer.
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Dumpen 23 januari 2008 - 09:21 Kluun las onderstaande column vanochtend voor bij Giel op 3FM. Iedere woensdag, kwart voor acht.
U kunt hem hier terugluisteren, of hieronder lezen. Wat u wilt.
--------------------------------------------------------------------------------------------
In de week waarin handelaren over de hele wereld wanhopig proberen al hun aandelen te dumpen, wil ik het hebben over iets wat nog moeilijker is. Een partner dumpen.
.
Ik kom erop door mijn kapster, die me vorige week in vertrouwen vertelde hoe haar vriendje haar had gedumpt en daarvoor een buitengewoon delicaat tijdstip had gekozen: op oudejaarsavond, om half twaalf zei hij dat het wel een mooi moment vond om haar alvast van zijn goede voornemens op de hoogte te brengen.
.
‘We moesten in het nieuwe jaar maar eens ieder onze weg gaan,’ vertelde de bruut mijn arme kapster, die juist een halve oliebol met poedersuiker in haar mond had geduwd.
.
Tien minuten later zat mijn kapster alleen thuis met betraande ogen, een halve fles champagne en een schaal met tien oliebollen en appelbeignets voor zichzelf en was haar ex-vriend onderweg naar Café Het Dorstig Hert en naar zijn volgende vriendin.
.
Ik zat het verhaal aan te horen en ik moet bekennen dat ik stiekem toch wel respect had voor mijn kapsters ex-vriend. In mijn leven heb ik een stuk of wat relaties gehad en ik was een watje als het om dumpen ging. Ik heb dumpvrees. Ik kan het gewoon niet uitmaken met vrouwen. Tegen de tijd dat ik mezelf erop betrap dat ik het eigenlijk helemaal niet erg zou vinden als ze die dag onder lijn 51 zou lopen, of dromen krijg waarin een kettingzaag figureert, zie ik de bui al weer hangen. Dat wordt weer janken, schreeuwen, schelden, slaan, stompen, krabben, bijten, glas water in mijn gezicht, dreigen met zelfmoord - ach, u weet hoe gevoelig vrouwen zijn.
.
Meestal besloot ik tot de tactiek die door veel mannen gevolgd wordt: ik begon me gewoon een tijd lang als de grootste klootzak binnen onze landsgrenzen te gedragen tot zij er een eind aan zou maken. Vergeefs. Als man moet je ook alles zelf doen, dacht ik.
.
Ook de softe benadering heb ik gepoogd. Zeggen dat het niet aan haar maar aan mij lag. Zeggen dat we toch vrienden konden blijven. Zeggen dat ik zoveel bindingsangst heb dat ik zelfs geen schoenen met veters durf te dragen – het maakte ze alleen maar woedender.
.
In de loop der vrouwen heb ik alles uitgeprobeerd. Een week niks van me laten horen, onaangekondigd in een ander studentenhuis gaan wonen, het midden onder een toneelstuk vertellen zodat ze geen scene zou durven maken, ik heb het uitgemaakt per telefoon, per mail, per sms, het slechte nieuws door een goeie vriend laten brengen, in ruil voor Champions League-kaartjes. En wat denk je? Kwaad. Iedere keer weer.
.
Bij het horen van de dump van de ex van mijn kapster moest ik denken aan een vriend van me, laten we hem Cees noemen (hij heet eigenlijk René, maar om redenen van privacy noem ik hem maar even Cees. Met een C.)
.
Cees was de koning van de belediging. Zo herinner ik me, en plein public, de vraag van Cees aan zijn toenmalige vriendin of ze wel eens overwogen had om Jan Smeets te bellen om haar achterwerk als alternatief festivalterrein voor Pinkpop aan te bieden en, bij een volgende vriendin, het statement dat hij altijd van achteren pakte omdat ze zo’n chagrijnige kop had.
.
Ook de klassieker aller dumpmethodes kwam van Cees. Een meisje dat maar bleef volhouden op haar eerste date nooit aan seks te doen, ging toch overstag toen Cees haar voor de daad beloofde de avond erna meteen mee naar haar ouders te gaan om zich voor te stellen als haar nieuwe vriend.
.
De avond erna, drie kwartier na het tijdstip waarop Cees beloofd had acte de presence te geven bij haar ouders, hing zijn aanstaande ex huilend aan de telefoon.
.
‘En je – snik - had beloofd dat je er zou zijn vanahahaha…vond.’
Het antwoord van Cees: ‘Zo zie je maar, hè’.
Cees heeft nooit meer last van haar gehad.
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Nelleke Noordervliet 18 januari 2008 - 17:28 Onderstaande brief werd door Kluun naar tweeëndertig collega-schrijvers in Nederland en Vlaanderen gestuurd én naar het Parool, als ingezonden brief. Het Parool plaatste de brief niet.
---------------------------------------------------------------------------------
Kluun heeft Snijpunt, de nieuwe roman van Nelleke Noordervliet, nog niet gelezen. Ik heb bij mijn weten nog nooit iets van Nelleke Noordervliet gelezen.
.
De laatste 24 uur heb ik wel veel over Nelleke Noordervliet gelezen. Parool-recensent Arie Storm brandde deze week niet alleen het boek, maar ook Nelleke Noordervliet tot de grond toe af.
.
Noordervliet, die in 1987 debuteerde en in 1994 de Multatuli-prijs won, in 1999 het Boekenweekgeschenk schreef en een oeuvre heeft opgebouwd van in totaal twintig romans, novelles, verhalenbundels, essays, een toneelbewerking en een docu-fictie, heeft volgens Storm een ‘gebrekkige techniek’ (slaat u deze diskwalificatie van Noordervliets schrijftalent even op), haar proza is ‘bijzonder steriel’, ‘dof’ en ‘uitleggerig’ en op ‘stilistisch gebied zijn er nog veel meer bezwaren’. Verder verzwakken i.p.v. versterken de verhaallijnen in Snijpunt elkaar, worden ze ‘niet soepel verteld’ en tenslotte hangt er een ‘waas van sentimentaliteit over de woorden’.
‘Je wordt er horendol van’ en ‘zo komt de ‘literatuur’ aan haar slechte naam.’
.
Ook goeiemorgen.
.
Vanochtend opende ik de Cicero-bijlage van de Volkskrant en zag op de voorpagina dat Snijpunt, de nieuwe roman van Nelleke Noordervliet, van recensente Daniëlle Serdijn vijf sterren kreeg. ‘Aan alles is gedacht, het benoemt, analyseert en spreekt een duidelijker taal dan om het even welk manifest. En is beter geschreven ook.’ Serdijn gaat nog even door: ‘handige zinnen, technisch vernuft (!), een goede losse stijl, geestigheden, impliciete commentaren (…). Wat een rijkdom.’
‘Gebrekkige techniek’ versus ‘technisch vernuft’.
.
Schiet mij maar lek.
.
Smaken en meningen van recensenten kunnen verschillen. Het zijn net mensen. Maar waar haalt een recensent het gore lef vandaan om zijn beperkte mening en visie op wat literatuur is en hoe die geschreven dient te worden, als de Absolute Waarheid te presenteren aan de lezer?
.
Harry Mulisch antwoordde een tijdje geleden op mijn vraag of hij vroeger wel eens wakker had gelegen van een slechte recensie: ‘Natuurlijk, wat dacht je! Maar de dag na een recensie zijn er nog slechts twee mensen die hem herinneren. Jij en de recensent.’
.
En zo is het.
.
Recensies zijn als romans van Arie Storm. Over een week herinnert niemand zich er nog iets van.
.
Mevrouw Noordervliet, ik wens u een fijne nachtrust en een bestseller.
.
Kluun
---> Lees ook: Kluun in nieuwe roman Arie Storm!
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Gaan met die Praga Khan 18 januari 2008 - 13:44 Ze komen uit België, ze bestaan al weer zo'n kleine twintig jaar en met Injected With A Poison hadden ze in 1993 een wereldhit waar The Prodigy heel goed naar bleek te hebben geluisterd toen die drie jaar later met Firestarter en Smack My Bitch Up de dancevloeren killden. We hebben het over Praga Khan. Kluun was ze al weer vergeten, maar gisteren hoorde ik ze weer langskomen op het beste radiostation van de Lage Landen. Dit nummer dat ook alweer dateert uit 1999, maar het is me een partij lekker.... Luidsprekers op standje burengerucht en gaan met die Praga Khan en hun Breakfast in Vegas. Enjoy the weekend.
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Radiohead en Coldplay on it's way 17 januari 2008 - 10:22
Terwijl de hele muziekwereld ach en been klaagde, bood Radiohead in november haar nieuwe album zelf aan op internet, tegen het wat-de-gek-ervoor-geeft-tarief. 1 cent, 10 pond, 100 pond, ít's up to you. Kluun was bereid 5 pond te betalen. Dat schijnt zo ongeveer het gemiddelde te zijn geweest, wereldwijd. Ondertussen is het album ook op de reguliere manier, tegen het reguliere bedrag voor een cd, uitgekomen en staat het wederom bovenaan in de charts. Deze zomer komt Radiohead naar Nederland. Gisteren gaven ze een gratis, onaangekondigd concert in Londen. Ze speelde ook hun single, Jigsaw fallin' into place, en die staat al staat al op Youtube. En ook niet te versmaden: op 19 mei komt Prospekt, de nieuwe Coldplay uit. En dat belooft wat. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
We zijn nog altijd 17 januari 2008 - 09:07 Het Grote Applaus tijdens de Nightwriters-tour van afgelopen december was iedere avond voor Christophe Vekeman. En terecht. De afsluiter van de show, We waren, staat nu, op veler verzoek, op de Nightwriters-site. Het West-Vlaams accent en de prop papier die door Vekeman in het publiek gegooid werd, moet u erbij denken. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
De kleuterschool 16 januari 2008 - 09:11 Het was deze week een heugelijke dag: mijn jongste dochter mocht voor het eerst naar school. We hebben er maanden over gedelibereerd, maar uiteindelijk leek het mijn vrouw toch beter om haar niet meteen, zoals ik voorstelde, naar de universiteit te sturen, maar gewoon te beginnen met groep 1 van de basisschool. En zo toog ik afgelopen maandag zo trots als een aap met twee kinderen naar school. Eva naast me, zo mogelijk nog trotser dan ik op haar zusje Roos, die voor het eerst met rode koontjes naar de Grote School mocht.
.
Ik ken het zenderprofiel van 3FM niet uit mijn hoofd, maar laat ik ervan uitgaan dat minstens de helft van de luisteraars geen kinderen heeft en het zelf ook niet meer is. Eigenlijk zou ik nu ook gewoon, zoals het een veertiger betaamt, naar Sky Radio horen luisteren. En dan over tien jaar naar Arrow Jazz FM, over twintig jaar naar Classic FM en over dertig jaar naar Edwin Evers.
.
Maar waar hadden we het over? O ja, de kleuterschool.
Zittend in dat kleuterklasje, met mijn dochter, dwaalden mijn gedachten af naar mijn eerste dag, toen de basisschool nog gewoon kleuterschool heette. In mijn geval moeten we dan terug naar 1969, het jaar waarin Neil Armstrong in de etappe naar de maan de gele trui won voor Yuri Gagarin. Mijn eerste hele dag zonder moeder: A small step for men, a giant step for Kluun.
.
Zittend naast mijn verlegen dochter op zo’n kleuterstoeltje in het veilige Luxereservaat Oud Zuid, mijmerde ik over Kleuterschool De Hasselt in Tilburg, waar je als kleuter blij mocht zijn als je de dag overleefde zonder dat een andere hoolikleuter je tot aan je hoofd in de zandbak had begraven of dat een lid van de kleuterbende van de Textielstraat het gemunt had op je Fabeltjeskrant-onderbroek, je Ti-ta-Tovenaar regenlaarsjes of je drugs.
.
Zittend in dat klasje in de cultureel uiterst verantwoorde Daltonschool dacht ik terug aan mijn kleuterjaren in het Tilburg van de vorige eeuw, waar geen hond zich druk maakte om cultuur. Zoals mijn vader, een van de grootste Tilburgse filosofen aller tijden, pleegde te zeggen: ik haol onze Raaaiimond nog liever op van het pliesieburo dan van vioolles.
.
Kijkend naar de prachtig getekende posters van kunstzinnig verantwoorde kabouters aan de wand dacht ik aan mijn jeugdhelden: Wipneus en Pim, Puk en Muk en aan de Bob de Bouwer van de jaren zeventig: Ed en Willem Bever. Hup daar is Willem met de waterpomptang, de nijptang en de combinatietan-… sorry, ik dacht even dat ik op Kidschannel zat.
.
En kijkend naar juffrouw Anna, de kleuterjuf van mijn dochter, dacht ik terug aan het juffrouw Ada en het moment waarop ik, voor in de rij staand, plots een duw van Hansje Horvers kreeg en ik me ineens onder haar rok, op snuffelhoogte in de ruimte tussen haar ontzagwekkende dijen bevond. Ik keek recht tussen de rails.
.
Zittend tussen alle leuke Oud-Zuid-moeders kon ik een glimlach niet onderdrukken. Onder de rok zitten van juffrouw Ada was mijn eerste erotische ervaring. Het waren de hoogtijdagen van de seksuele revolutie, maar mijn ouders hadden niet kunnen bevroeden dat ik daar al deel van zou uitmaken op vierjarige leeftijd.
.
Daarna moest ik twaalf jaar moest wachten tot ik wederom ook maar in de buurt van een vrouwelijk geslachtsorgaan kwam… Als ik dát had geweten toen, die dag...
.
Kluun las deze column vanochtend voor bij Giel op #FM. Luister hem hier terug.
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Tommy en Elvis 15 januari 2008 - 10:00 Heer Tommy Wieringa gaf tijdens de tour van Nightwriters acte de presence in Groningen. Iemand zei: ‘Hij daar heeft Elvis nog een hand gegeven. Als je één handdruk van The King verwijderd wilt zijn, dan moet je je even gaan voorstellen.’ Lees hier het hele vaerhaal van de man die Elvis nog een hand had gegeven. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Strapatsen 14 januari 2008 - 10:09 Ik schreef het een jaar of twee geleden al eens: een nieuw woord kan van mij een blij mens maken. Destijds ging het om de in Vlaanderen nog immer in gebruik zijnde uitdrukking Bij hoogdringendheid. Sommige bestaande woorden kunnen ineens aan populariteit winnen. Zo zag ik de laatste weken plots een woord dat - althans in mijn kennissenkring - nimmer gebruikt werd : eloquent (ja, ja, in uw kennissenkring kwam het woord natuurlijk wel regelmatig terug in conversaties, duh). Eloquent, eloquentie. Prachtig, vooral omdat het een woord is dat haar eigen gebruikers selecteert. Want hoewel ú het vanzelfsprekend wel wist, toch even voor de minder welbespraakten onder ons (en zo zijn we weer terug bij mijn kennissenkring) : Eloquentie staat voor welbespraaktheid. Wie anders dan de Weledelbespraakte heer Adriaan van Dis herintroduceerde het, vorige week zaterdag in een interview met Volkskrant magazine. Mooie Woorden zien we in de weken na een (her-)introductie ineens zonder bronvermeldingregelmatig opduiken. Salonvocabulaire heet dat. (zo zagen we het woord toevallig toch ineens verschijnen in een Parool-artikel van afgelopen zaterdag. Over Yab Yum. Ook dat nog.) Eloquent heeft op Google op dit moment 7.400 hits op Nederlandstalige websites (het merendeel afkomstig van sites waar het woord wordt uitgelegd. Het daadwerkelijk gebruik van het woord Eloquent was te verwaarlozen). Ik voorspel: over een week of wat zit Eloquent op een dikke tienduizend hits en gebruiken loggers, journalisten en ieder ander die Vanochtend genoot ik van de volledig onverwachte herintroductie van een woord dat iedereen kent en zich herinnert, waarschijnlijk uit boeken over Pietje Bell, Dik Trom, Sjors en Sjimmie en Wim Suurbier: Strapatsen. Verslaggever Willem Vissers schreef het woord vanuit de vergetelheid weer de Nederlandse 21eeuwse taal in, nota bene in een voetbalverslag van Ajax-AZ (6-1). Komt-ie: ''Van Gaal wil Alves nog steeds dolgraag, hoewel de strapatsen van de Braziliaan en zijn gevolg totaal niet bij het rechtlijnige karakter van de trainer passen.'' Strapatsen. Heerlijk. Zo ziet u maar: voetbal is goed voor de algemene ontwikkeling. (En dan ga ik bij hoogdringendheid weer verder met het werken vaan een nieuwe, leesbare, roman die bol,zal staan van de strapatsen van een puber en zijn oom, zonder de behoefte te voelen met woorden te strooien die geen enkel ander doel dienen dan de lezer te overtuigen van mijn eloquentie)
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Hoe je 11 januari 2008 - 09:41 Hoe je iedere ochtend met je lieve stemmetje roept dat je wakker bent.
En een lief stemmetje blijft houden als het even duurt voor ik doorheb dat ik het lieve stemmetje niet droom, maar dat het afkomstig is van jou.
Hoe je vervolgens geduldig ophoudt met roepen zodra je hoort dat ik de trap afstrompel, de vierentwintig treden naar beneden, naar jouw kamertje.
Hoe je me dan aankijkt als ik de deur open en ik ‘goeiemorgen lief snuitje van me’ zeg.
Hoe je, met Nijnie tegen je borst gedrukt, je armen om me heen slaat en je hoofdje op mijn schouder legt als ik je uit je bedje til.
Hoe je dan even je speentje uitdoet om me een kus te geven.
Hoe ik in mijn schouderholte voel dat je met je hoofdje knikt, als ik zeg dat mama nog slaapt en dat je wel tussen ons in mag liggen, maar niet mag praten, niet mag draaien en niet net zo als gisteren met je handjes aan mama’s haren mag trekken.
Hoe je dan, net als gisteren, zegt dat je dat belooft, maar dat je nu eerst moet plassen.
Hoe je dan zit op de wc, in het te felle licht, met je beentjes bungelend en je blik op de muur voor je.
Hoe je dan, met je speentje in je mond, ‘klaar’ zegt.
Hoe je je dan weer als een slappe slaperige pop laat optillen.
Hoe je je armpjes nog steviger om mijn hals slaat als ik zeg dat je goed moet vasthouden op de trap, omdat papa ook nog niet zo wakker is.
Hoe je dan in onze slaapkamer naar het midden van ons bed kruipt, zo zachtjes mogelijk om mama niet wakker te maken (vergeefs).
Hoe je, tegen alle peuterprincipes in, je best doet om weer in slaap te vallen, terwijl het toch al half zes is. Als we mazzel hebben.
Hoe je daar dan ligt, met je speentje in, Nijnie stevig tegen je aangeklemd, je oogjes dicht, met je handje woelend door je eigen krullen.
Hoe je, als de wekkerradio dan eindelijk, eindelijk, eindelijk is gegaan, knikt als ik vraag ‘of je nog even bij papa komt liggen terwijl mama gaat douchen.’
Hoe je dan, met je ruggetje naar me toe, vraagt of ik ‘je rug wil massééééren’.
Hoe je vervolgens, als ik met mijn duimen je schoudertjes masseer, helemaal ontspant en stil bent, waarschijnlijk voor het laatst deze dag.
Hoe je ‘nog eventjes’ zegt als ik zeg dat we nu toch echt op moeten staan, omdat mama klaar is met douchen en mijn duimen een vergaande tijdelijke staat van reumatiek dreigen te ontwikkelen.
Hoe je nog dan soms even checkt of ‘papa jou altijd zal bescherrummen,’ omdat ik je dat een tijdje geleden een keer heb ingefluisterd.
Hoe je dan, voor we uit bed mogen, zegt dat je verliefd bent op papa. En op mama. En op Eva. En op Nijnie.
En hoe je dan die knuffel-met-twee-armpjes-geeft, waarbij je mijn gezicht tussen je armpjes klemt en secondenlang je mond op de mijne houdt.
En hoe je gisterenochtend aan de ontbijttafel verwachtingsvol naar mama’s buik keek, die buik met je handjes streelde en toen met een ernstig gezicht verklaarde dat je zeker wist dat die baby die nu in mama’s buik zit te wachten tot hij er uit mag, net zo lief en zacht zal worden als jouw Nijnie. En misschien nog wel liever.
(Deze column verscheen eerder in RED Magazine en werd door Kluun voorgelezen zijdens de laatste Nightwriters on tour))
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Radio gone gone 10 januari 2008 - 09:41
Hoewel Kluun onbezoldigd ambassadeur van het Beste radiostation van de Lage landen is en bezoldigd columnist bij Giel op FM, moet ik u toch nog even tippen op het artikel van Gijbrecht K Last FM analyseert de muziek die u op uw computer afspeelt, vraagt u om één artiest of track te selecteren en verrast u daarna met soortgelijke muziek. Kluun nam de proef op de som, tikte Johan, Radiohead, Springsteen en Roger Sanchez in en werd verblijd met allerlei bekend en onbekend lekkers in hetzelfde genre. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
De Ark van Noach 9 januari 2008 - 09:12
We weten het allemaal: de aarde is aan het opwarmen als een gehaktbal in een pannetje*. Dit weekend nog zag ik de straten van New York live op televisie onder water lopen. Het Vrijheidsbeeld kwam nauwelijks nog met haar vuistje boven water na een tsunami waar ze in Zuid Oost Azië een puntje aan kunnen zuigen. Gelukkig was het allemaal maar film, maar van Al Gore heb ik geleerd dat het risico op natte voeten bij een stijging van de zeespiegel in Nederland wel heel groot is.
.
Als er iemand in Nederland de prijs voor klimaathypocrisie verdient, dan ben ik het wel. Enkele maanden geleden liet ik mijn gezicht zien bij Live Earth, het wereldwijde festival dat er voor moest zorgen dat onze kinderen straks nog zonder zwemvliezen over straat kunnen, maar wat ik daar voor het gemak maar even verzweeg is dat ik een afwijking heb.
.
Ik ben verslaafd aan Amerikanen. Nee, niet aan Al Gore of Barrack Oboema, maar aan auto’s. Vijftien jaar geleden kocht ik mijn eerste. Een Chevrolet Nova uit 1977. Hij was ongeveer even groot als de olietanker die in The Day After Tomorrow door de straten van New York cruiste en verbruikte net zoveel brandstof. Het was de meest onpraktische auto om in Amsterdam in te rijden. Inparkeren was schier onmogelijk, al ging dat na de aanschaf van een trekhaak een stuk eenvoudiger. Die trekhaak kwam ook van pas toen parkeerbeheer mijn auto weg moest slepen op die dag dat ik hem achteloos op de Herengracht had geparkeerd en het gevaarte een file had veroorzaakt die van de gracht tot ver buiten de stadsgrenzen reikte.
.
Daarna kocht ik een Chevrolet Blazer. Wellicht kent u hem: zo’n vierkant geval zoals kinderen auto’s tekenen. Hij had een draaicirkel waarmee ik net de ring rond kon zonder te hoeven te steken.
.
Vorige week, na tien jaar trouwe dienst, heb ik mijn Chevy ingeruild. Giel, ik zweer het, ik heb het geprobeerd, die hybride auto’s die, als ik goed ben geïnformeerd, op een mengsel van regenwater en gerecyclede urine rijden. Maar ik voelde me doodongelukkig in zo’n Lexus, zo’n Toyota Prius, zo’n Honda H2O. Ze stonden me gewoon niet, net zoals rode Crocs me niet staan, net zoals ik liever zeiknat van de regen wordt dan voor lul fiets met een gele poncho, net zoals ik principieel weiger een broek met afritsbare pijpen aan te trekken als ik me in een tropisch regenwoud bevind, net zoals ik nooit van mijn leven Oranje klompen zal dragen als ik naar het Nederlands Elftal ga kijken.
.
Voor u het via via te horen krijgt, kunt u het beter van mij zelf hebben: ik de meeste foute aller Amerikanen gekocht. Zo’n Cadillac met een laadruimte waarin Tony Soprano afgehakte ledematen vervoerde van mensen die iets niet wilde betalen. Het zou me niets verbazen als er zich in de achterbak een whirlpool en een sauna bevindt – ik heb hem pas een week en ik heb nog geen tijd gehad om daar helemaal heen te lopen.
.
Hij is nog onpraktischer dan zijn twee Amerikaanse voorgangers. Parkeergarages kan ik voortaan vergeten. De grachten mag ik niet meer op. De autowasstraat mist een dak als ik erin ben geweest.
Maar mijn kinderen vinden het prachtig. Ze zitten als prinsessen achterin. Zelfs het kinderzitje voor het nieuwe Kluuntje dat over twee maanden het levenslicht ziet, kan straks zonder moeite tussen haar twee zusjes geplaatst worden. Met genoeg ruimte in de achterbak voor een Bugaboo en een voorraad Pampers tot ze zindelijk is.
.
En stel, stel dat Al Gore echt gelijk krijgt en we straks allemaal zwemvliezen en snorkels moeten dragen om de straat op te kunnen, dan moet je als vader je kinderen toch beschermen? Welnu, ik ben voorbereid met onze Amerikaanse Ark van Noach. Als de boel hier overstroomt zitten mijn kinderen op de achterbank van onze Cadillac Tony Soprano hoog genoeg om hun hoofdjes boven water te houden. En als Naat en ik willen kunnen we er ongestraft nog vier of vijf bijmaken.
.
* wrample: Niccolò Ammaniti: Zo God het wil (het boek waarvan Kluun in zijn volgende radiocolumn bij Giel, iedere woensdagochtend 7.45u, vijf exemplaren mag weggeven!)
Lees ook in dit kader:
->>> We got 'm!
Luister deze column hier terug via de website van Giel.
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Jaarverslag 2007 en beleidsplan 2008 7 januari 2008 - 11:38 Ik had drie voornemens, vorig jaar, op 1 januari. Nu ja, ik had er wel meer, maar ik zal u niet met de privé-voornemens vermoeien, daar Als eerste wilde ik van Nightwriters een succes maken. Ik ben tevree. Het boek Het Beste van Nightwriters was nog voor de kerst toe aan zijn tweede druk, onze Panama-avonden waren telkenmale stijf uitverkocht en onze tour langs de poppodia was een feest om te doen en om te zien. Hier enkele videoverslagen en hier een recensie van VPRO's 3voor12. (''We hebben echt een verrassende avond gehad waar humor, sex en cultuur ons om de oren vlogen. Rock 'n roll dus!''). In 2008 zijn we van plan om de mogelijkheden van Nightwriters als TV-programma te onderzoeken en een eigen honk te beginnen in Amsterdam. De volgende tour zal dan ergens aan het eind van dit of het begin van volgend jaar het nachtlicht zien. Ten tweede wilde ik er alles aan doen om Komt een vrouw bij de dokter/Love Life/Mitten ins Gesicht/En plein coeur/TretiPolocas/En sorts Karlek/Kvinne par lege een succes te maken. Stockholm, Kopenhagen, Oslo, Frankfurt, Londen, Parijs, Rome en steeds zes, zeven, acht interviews per dag. Het leek wel werk. En, Kluun? Ik ben gematigd tevree. In Italie en Zweden loopt het boek als een trein, in Duitsland, Frankrijk en Engeland redelijk, in de US doet het Mijn derde voornemen op 1 januari 2007 was om met een nieuw boek te komen. De Top 100 van het Amsterdams Nachtleven aller tijden. Helaas. Ik ging voortvarend van start en heb in het voorjaar tientallen interviews gehouden. Van de uitsmijters van La Bastille tot de barkeeper van Welling. Van de schrijver van Het Groot Amsterdams Kroegenboek tot de DJ van de voormalige homo-societeit DOK. Van de oprichter van de Richter tot de historicus van Ons Amsterdam. Van de toiletjuffrouw van de Roxy tot de huisdealer van half nachtelijk Amsterdam. Van de ex-eigenaar van dé jaren zeventig nachtclub van Amsterdam, de betreurde Gert Jan Dröge, tot de schrijver van Gimmick (= Roxy/iT), Joost Zwagerman Ik ben op nog geen kwart van het research- en schrijfwerk. Het project werd steeds ambitieuzer. Een document vol nachtelijke humor, anekdotes, foto's, een document dat tot in lengte van dagen als een ode aan het Amsterdams Nachtleven wordt gezien. Een meerjarenproject. En verder heeft Kluun zich dit jaar nog bezig gehouden met wat leuke onzin als www.lillekemeense.com, schreef ik veel korte verhalen en columns en had ik een wekelijkse radiocolumn bij Giel op 3FM. En nu is het 2008. Ik heb dit jaar één voornemen. Een nieuwe roman. De samenvatting ligt al twee jaar klaar, ik weet wat het verhaal wordt, hoe het verhaal eindigt en, het belangrijkste, ik heb er reteveel zin in. De afgelopen weken schoten er dagelijks zinnen en ideetjes door mijn hoofd, ik kon niet wachten om te beginnen met schrijven. Dat ga ik vanaf vanmiddag doen. Iedere dag. Mijn RED-column, optredens voor Nightwriters, de Boekenweek, interviews, alles moet ervoor wijken. Wanneer-ie uitkomt? U lijkt mijn onvoorstelbaar ongeduldige uitgever wel. Ik zet in op november, december van dit jaar, maar daaraan kunt u geen rechten ontlenen. Mijn wekelijkse radiocolumn bij Giel (woensdag, kwart voor acht) hou ik vol, ik blijf zo af en toe wat schrijven op deze site, ik heb nog twee of drie eerder geboekte Nightwriters-optredens staan, maar dat is het dan ook. Lezers, bezoekers van deze site, journalisten, studenten, productie-types, bibliothecarissen, organisatoren van veilingen, diners en congressen voor het goede doel: Kluun gaat in quarantaine. Ik wens u, net als mezelf, een inspirerend 2008 toe. We bellen. Kluun PS: een saaie column, niet? Klopt. Hoeft u mijn dagelijkse columns dit jaar niet zo te missen... |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
Archief
oude weblog |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Zoeken |
||||||||||||||||||||
 |
 |
|
