|
29 februari 2008 - 13:14
--> NL kent hoogste cijfer kindsterfte tijdens bevalling binnen de EU
|
||||||||||||||||||||
 |
||||||||||||||||||||
|
De engste man sinds Here's Johnny... 29 februari 2008 - 10:03
Javier Bardem met zijn duikuitrusting
De film won zo ongeveer alles wat er te winnen viel bij de Oscar-uitreikingen. Beste film, beste regie, beste cinematografie, beste bewerkte scenario, beste catering, meest originele wapenuitrusting, beste botbreuken, meeste schotwonden, meeste dode honden, meeste dode Mexicaanse drugsdealers, meest afschuwelijke Amerikaanse accent, beste dialoog (''Just how dagerous is this man?'' "Compared to what? The bubonic plague?''), beste eh... nou ja, beste alles dus. Maar alle prijzen voor No Country For Old Men vallen in het niet bij die voor de Oscar voor de beste mannelijke bijrol. Die ging naar de engste man sinds Jack Nicholson ooit tussen neus en hakbijl door ''Here's Johnny...'' grijnsde. De Spaanse acteur Javier Bardem. Hij schijnt het te doen met Penelope Cruz, dus zo eng zal-ie nie zijn, maar in deze film: mijn God, wat een griezel. Gargamel, de schrik der Albert Heijn-smurfen, is er niets bij. Javier Bardem. Kluun dacht onder de film steeds: waar ken ik de man ook al weer van. Vanochtend even Googleboogiewoogie en ja, daar zal je 'm hebben: Ramon, de bedlegerige man uit Mar Ardento die zo graag dood wil. In No Country For Old Men wil hij zelf niet dood, maar maakt hij anderen dood. En daar is-ie best goed in, Friend-o. No Country For Old Men. Brrr... De site is trouwens ook fijn. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Kluuntje in Europa (deel III) 28 februari 2008 - 10:06  (vervolg van maandag en dinsdag) Het begon in Duitsland. Daar is men ondertussen al toe aan De Weduwnaar, die daar afgelopen zomer uitkwam, onder de titel Ohne Sie. Komt een vrouw bij de dokter heet er Mitten ins Gesicht. Ja, Naat en ik hadden ook direct associaties met Duitse films waarin mannen met snorren op witte sokken met hun – excusez le mot – Schwanz lopen te zwaaien. . Toch heb ik mogen ervaren dat die Duitsers in moreel en cultureel opzicht meer op ons lijken dan we zelf willen denken. Nederlandse schrijvers, artiesten en acteurs hebben sowieso meer succes in Duitsland dan bijvoorbeeld in België. Mijn boeken ook. Van Komt een vrouw werden in België nog geen zeshonderd exemplaren verkocht. . Duitsland liep wel warm. Goeie recensies in de damesbladen, goeie recensies in de glossies, maar het meest opvallende was dat de recensies in de kwaliteitsbladen in Duitsland buitengewoon goed waren, terwijl het boek in de Nederlandse serieuze pers was neergesabeld. Mitten ins Gesicht werd in een artikel van twee pagina's in Der Spiegel bijvoorbeeld vergeleken met Love Story, de tranentrekker uit de jaren zeventig. . Wat er in Duitsland in hakte was de euthanasie. Ik ben voor euthanasie, mits vrijwillig en niet alleen maar als Ajax drie keer achter elkaar verliest, maar behalve in Nederland, Zwitserland en België is er nog steeds geen land in de wereld waar euthanasie legaal is. Vooral in Duitsland en Italië ligt euthanasie gevoelig. (Deze en volgende week iedere dag een deel uit het artikel dat Kluun voor RED schreef. Wordt morgen vervolgd) --> Der Spiegel over Kluun --> De Suddeutsche over Mitten ins Gesicht --> Bol-kunden uber --) Overige Duitse recensies |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
De slangenkuil 27 februari 2008 - 07:52
Sweet dreams are made of this.
Kluun las vanochtend bij Giel op 3FM zijn wekelijkse column weer voor. Hij is terug te luisteren. Of te lezen. ------------------------------------------------------------ Zoals u weet zijn schrijvers serieuze, eloquente types. Anders dan rocksterren moeten wij niets hebben van alcohol, drugs, en zelfs voor de groupies die ons altijd omringen na onze lezingen in bibliotheken en parochiehuizen halen wij beschaafd onze neus op. Nee, wij schrijvers laven ons liever aan een goed gesprek over proza, poezie en de geschiedenis van de wereldliteratuur. . Zo zat ik vorige week ik met enkele welontwikkelde collegae in onze Nightwriters-tourbus op weg naar een gig in een dorpshuis waar het publiek ongetwijfeld al uren in lange rijen in de vrieskou stond te wachten om straks, zodra het theater zijn deuren zou openen, naar binnen te stormen om zo de beste plekjes voor het podium te bemachtigen, op luttele meters van ons, hun literaire idolen. . Om de tijd te doden raakte ik met mijn collega-literatoren aan de praat over een van de grootste Engelse schrijvers aller tijden, Roald Dahl. Iedereen die vroeger een beetje heeft opgelet op school weet dat Roald Dahl de meester is van het korte verhaal met de duistere, enigszins bizarre plotwendingen. . Mijn favoriete verhaal van Roald Dahl dateert uit eind jaren zeventig. In het kader van de broodnodige wekelijkse diepgang in deze show, ga ik u nu verblijden met een eigengemaakte cover van dit Roald Dahl-verhaal uit zijn verfilmde bundel Tales Of The Unexpected. . Els en Wilhelm waren een koppel waarvan je op verjaardagen denkt: is er dan godverdomme helemaal niets mis met ze? Mooi, jong, gezond, op het absurde af gelukkig, en nog steeds even verliefd en geil op elkaar als op de eerste dag dat ze elkaar tegenkwamen Game, set and match, zogezegd. . Ware het niet dat al vanaf haar jeugd Els een fobie had: ze was doods- en doodsbang voor slangen. Adders, cobra’s, ring-, bril- en ratelslangen, zelfs tuinslangen bezorgden haar de rillingen, in de Efteling durfde ze niet binnen een straal van 300 meter van de Python te komen. . Wilhelm, de lieverd, nam haar fobie serieus en zapte zelfs, om haar te beschermen, direct naar een ander kanaal als er ergens op televisie, bij een natuurfilm op Discovery Channel of in een reisprogramma van Floortje Dessing ook maar een pierworm in beeld dreigde te komen. . De slangenfobie van Els begon in de loop der jaren steeds dramatischer vormen aan te nemen. Steeds vaker werd Els geplaagd door afschuwelijke nachtmerries waarin er drie, vier slangen tegelijk over haar rug gleden of dat er een slang tergend langzaam van haar borsten naar haar nek kroop. Deze afschuwelijke dromen werden steeds frequenter. Er ging geen nacht meer voorbij of Els had een droom waarin glibberige slangen over haar hele lijf kropen. Waarna ze weer midden in de nacht gillend wakker werd, zwetend als een overrijpe Franse kaas. . Gelukkig was haar liefdevolle partner behept met een engelengeduld. Al was het midden in de nacht, liefdevol troostte Wilhelm zijn lieve vrouw, knuffelde haar en stelde haar gerust tot haar hartslag weer was gekalmeerd. . Op een nacht, na een vreselijke droom waarin een grote West-Australische boa constrictor over haar billen was gekropen en Els weer eens huilend van ellende in Wilhelms armen lag, snikte Els angstig dat ze ‘nie...hie...hiet mee...hee...eer du....hu... hurfde niet te sla...ha...hapen...’ . ‘Rustig maar schatje, de droom is weg...’ fluisterde Wilhelm. ‘Ga maar rustig weer slapen...’ En hij kuste haar teder op haar voorhoofd. Pas tegen het ochtendgloren viel Els, liggend op haar zij, dodelijk vermoeid in slaap. . Wilhelm wachtte enkele minuten tot hij aan haar ademhaling hoorde dat ze in een diepe slaap was. Daarna stak hij zijn wijsvinger in zijn mond, legde hem op haar rug en liet zijn natte vinger langzaam, in een slingerende beweging over haar rug glijden... . Dit verhaal is gebaseerd op een aflevering uit Roald Dahls Tales Of The Unexpected. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Kluuntje in Europa (deel II) 26 februari 2008 - 10:03
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Kluuntje in Europa (deel I) 25 februari 2008 - 15:03 Deze en volgende week iedere dag een deel uit het artikel dat Kluun voor RED schreef. Het beschrijft mijn ervaringen in mijn KEVBDD-promo-tour in 2007 langs een aantal Europese landen. Vandaag deel I  . Het was vrijdagavond zeven uur en ik lag samen met Naat op het bed van onze hotelkamer in het chique Continental Hotel in Oslo te kijken naar het interview dat ik eerder die middag had met Stål Talsberg voor de Noorse TV2. Met enige gene keek ik naar mezelf, vanaf dat hotelbed, met Naat naast me. Nu had ik mezelf toch al wat keertjes op televisie gezien, maar hier, wetend dat er met ons, zo had ik begrepen van mijn uitgever, een half miljoen Noren naar dat programma keken, werd ik toch wat pips van rond de neus. Ik deed het niet eens slecht, technisch gezien. Mijn Engels was beter dan dat van Stål, ik bleef rustig en beleefd, ik gaf de juiste antwoorden en lachte mijn innemendste lach. Dat is het voordeel als je de tabloidpers in Engeland bent gewend: daarna valt alles mee. De teller voor Komt een vrouw bij de dokter staat op 28 landen. Dat klinkt indrukwekkend, maar Anne Frank had er 40, en dat zonder één interview te geven. Ach, laat ik eerlijk zijn: ik vind het retestoer. (Gelukkig ben ik niet de enige. Een maand of wat terug mocht ik Harry Mulisch interviewen voor de openingsavond van Het Gesprek, die nieuwe interviewzender waar bijna niemand naar kijkt. Harry bekende dat hij nog steeds iedere nieuw verschenen buitenlandse versie van zijn boeken in zijn imposante boekenkast plaatst. Keurig gerangschikt per land.) Kluuntje in China, Kluuntje in Amerika, Kluuntje in IJsland. Het is allemaal wat surrealistisch. Landen waarvan ik niet eens wist dat ze er konden lezen, landen met een taal waarbij ik tot in het eeuwige in het ongewisse zal blijven of het écht wel mijn boek is dat ik in handen heb gekregen. Dat verzin je echt niet hoor, als je in februari 2002, net terug van een paar maanden Australië, een tweedehands pc koopt bij de PC-dokter op de Overtoom en dan gewoonweg een slag in de rondte begint te typen en dat typewerk vijf jaar later de hele wereld over ziet gaan. (wordt morgen vervolgd) |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
And the winners are... 22 februari 2008 - 16:42 Een vakkundige, onafhankelijke jury (Leon Verdonschot en ik) heeft drie winnaars uitgekozen van een gesigneerd exemplaar van Pushing the Limits, het afschrikwekkende grappige, gore en gruwelijke nieuwe boek van Leon Verdonschot. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Zucht 22 februari 2008 - 12:04  Eerst komt er eindelijk een rapport dat hout snijdt. Dan komt er een ledenvergadering waar Hij toevallig (!) tot ieders verbazing binnenstapt. Drie uur later is Hij plots ''aangenomen'' als de verlosser. Maar ach, dat nemen we allemaal voor lief, ikzelf incluis, want met Cruyff & Marco gaan er nu eenmaal wel deuren open die geen rapport open krijgt. Het Cruyff-effect van de jaren tachtig in nieuwe verpakking. Een dag later is al duidelijk is dat Hij het hele rapport a) niet gelezen heeft en b) al had-ie het gelezen, met permissie van de hele ledenraad en de aanwezige commissie die het rapport heeft gemaakt aan zijn Catalaanse laars zal lappen. En weer een dag later blijkt dat Hij het helemaal niet ziet als een baan, Hij gaat gewoon even voor McKinsey spelen en is dan weer weg. ''Ja, maar ik ben wel verantwoordelijk.' Hou toch op. Doodziek word ik er van, van dat Peppi en Kokki-beleid hier. Ik denk dat ze in de bestuurskamers van PSV en Feyenoord rollen over de grond van het lachen om de bananenrepubliek die Ajax heet. Zo. Van die dingen. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Oud Zuid 22 februari 2008 - 09:29 Lokatie: schoolpein op Eva' en Roosjes cultureel uiterst verantwoorde school in luxereservaat Oud Zuid. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
De Oplosser 20 februari 2008 - 09:26  ' Met Johan' 'Johan, Kluun hier.' 'Wie?' 'Kluun. Schrijver.' ' O, sorry hoor. Er zijn geen schrijvers wie ik ken. O ja, die ene, die net dood is, die Jan Wonders.' 'Maakt niet uit, Johan. Luister, ik wil even mijn excuses aan je maken.' 'O?' 'Ja. Ik heb een tijd geleden in een interview in Sportweek gezegd dat jij aan zeemeeuwenpolitiek doet.' 'Zeeleeuwen?' 'Meeuwen, Johan.' 'En?' 'Ik zei dat jij al tien jaar lang zeemeeuwenpolitiek bedrijft: aan komen vliegen, de boel onderschijten en weer wegvliegen.' 'Nou ja, ik vlieg meestal wel snel terug naar Barcelona, als ik bij de NOS heb gesproken, ja.' ''Maar ik hoor nu dat je de klus gaat klaren.' 'Ja. Ik ga het even oplossen bij Ajax.' 'Da's fijn, Johan, da's heel fijn, ik ben er blij mee. Dus het komt allemaal goed? 'Ja hoor. Geen zeker weten.' 'Maar eh, Johan...' 'Ja?' 'Ik heb een idee.' 'En dat is?' 'Heitinga.' 'Wat is er met Sjonnie?' 'Die dreigt naar Madrid te gaan.' 'Madrid?!?! Godverd-... ' 'Ja. Hij is al op bezoek bij Wesley geweest en de vrouwtjes hadden het ook naar de zin gehad dus die gaat weg, als we niet uitkijken.' 'Hm.' 'Stel nou, Johan...' 'Wat?' 'Stel dat we Heitinga nu een supercontract aanbieden.' 'Een gratis zonnebank voor zijn vrouw?' 'Nee. Als de nieuwe Mister Ajax. ' 'En Sjaak dan? Die was toch mister Ajax, Kluun?' 'Sjaak Swart verdient meer aan de transfers van spelers die hij weghaalt bij Ajax dan dat jij als analist bij de NOS krijgt, Johan.' 'O?' ''Ja. Maar Heitinga dus. We maken hem tot het boegbeeld van en het voorbeeld voor de Ajax-jeugd.' 'Hoe dan?' 'Een supercontract, tot het eind van zijn carriere. Als-ie nooit weg gaat.' 'Zoals Maldini?' 'En Raul.' 'Hebben we dat geld, Kluun?' 'Nee. Maar het kost minder dan steeds weer een Stam, Kuffour, Escude, Santos, Oliseh, en noem ze allemaal maar op.' ' Maar als we dat geld niet hebben?' ''We moeten ook die beursnotering toch terugkopen? Dat kost 50 miljoen, hoor ik van meneer Colonel.' ''Coronel, Johan. Ik denk dat we dat wel kunnen oplossen. Als jij, persoonlijk, als Johan Cruyff, De Oplosser, al die kleine aandeelhouders nu eens vraagt om die paar euro die hun Ajax aandeel na tien jaar wanbeleid nog waard is, te schenken, door af te zien van een verkoop van dat aandeel.' 'Doen ze dat, Kluun?' 'Zeker weten. Ze willen allemaal dat Ajax weer een club i.p.v. een NV wordt, ze willen allemaal dat die klerezooi wordt opgelost, ze willen allemaal dat Heitinga en al die nieuwe talenten niet na een goed jaar naar het buitenland gaan, en ze willen allemaal dat ze weer trots kunnen zijn op Ajax.' 'Maar wat wil Sjonnie dan verdienen, Kluun?' 'Maakt niet uit. Geef hem 30 miljoen voor die tien jaar dat ie nog voetbalt. Maak hem de Mister Ajax van de 21e eeuw.' 'En gaan de anderen niet zeiken dan?' 'Heitinga is een uitzondering. Hij wordt symbool voor het hernieuwde Ajax onder jouw leiding. Eigen jeugd eerst.' 'Eigen jeugd eerst... Hm. Tja. Ik ga het oplossen, Kluun. Dank, jongen.' ''Graag gedaan, Johan.' 'Sjonnie, met Johan... Luister. Ik heb een idee...' |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Pushin the Limits 20 februari 2008 - 07:48 Kluun las deze column vanochtend om kwart voor acht voor bij Giel op 3FM. Luister hem hier terug of lees hem hieronder. Of allebei tegelijk, nu u er toch bent. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Uninvited 19 februari 2008 - 16:25 Hadden we er vorige week eentje in de serie reclame zoals reclame bedoeld is, vandaag eentje in de minstens zo fijne serie house zoals house bedoeld is. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
15 februari 2008 - 10:20
Ze komen uit Nieuw Zeeland, hebben hun eigen tv-show in de US en maken - schrik niet - gansta-folk. Wel aan, It's business time, baby! (met dank aan Oscar) |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Nessie 14 februari 2008 - 10:33 In de serie reclame zoals reclame bedoeld is, hier een heel fijne. Luidsprekers een tikkie opdraaien voor het beste resultaat. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Radiohead en The Hollies 14 februari 2008 - 09:58 Via het revolutionaire Last FM kwam ik gisteren aan een accoustische versie van Creep van Radiohead. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
D'n Heiligen Valentinus 13 februari 2008 - 10:38 Kluun las deze column vanochtend voor bij Giel op 3FM. Iedere woensdag, rond kwart voor acht. Luister hem hier terug.  D'n Heiligen Valentinus aan het werk
Morgen is het Valentijnsdag. En aangezien het mijn taak is om deze show af en toe van enige diepgang te voorzien, vandaag een lesje geschiedenis. Nee, niet meteen doozappen naar Sky Radio, want anders blijft u dom, even hierblijven. . Who the fuck was die Valentijn eigenlijk? Daarvoor moeten we ver terug, naar de tijd dat PSV nog niet ieder jaar met twee vingers in de neus kampioen werd, naar de tijd waarin mensen zich onbekommerd volstouwden met eten, want Sonja Bakker was lekker toch nog niet geboren. Men at in die tijd liggend, aan lange tafels, waarop druiventrossen, everzwijnen en naakte vrouwen uitgestald lagen, klaar om geconsumeerd te worden. Nee, we hebben het hier niet over de jaren waarin Yab Yum nog geopend was, maar over de hoogtijdagen van de Oude Romeinen. De derde eeuw na Christus om precies te zijn. Zelf was ik daar niet bij, maar ik heb het Harry Mulisch gevraagd en die verzekerde me dat het klopt. . Nu u moet weten dat de Oude Romeinen er geen enkele moeite mee hadden om onder het eten boeren en winden te laten, met volle mond te praten en zich, indien de behoefte zich aandiende, tijdens het kluiven aan een vette lamsbout ook nog even oraal te laten bevredigen door een van de beschikbare dames in de zaal. Of, zoals Obelix al zei tegen Asterix: rare jongens, die Romeinen. . Dat blijkt eens te meer omdat diezelfde Romeinen er dan wel weer moeite mee hadden als iedereen zomaar lukraak met elkander in het huwelijk trad. Alleen Christenen mochten met elkander trouwen, en dan alleen nog als ze daarvoor eerst een Spartaanse cursus van veertig dagen bij Arie Boomsma hadden gevolgd. . Maar dan had men buiten onze goede vriend Valentinus gerekend, ha! Valentinus was een Romeinse priester en een toffe, ruimdenkende gast. Op een goede dag kreeg hij een jong verliefd stel tegenover zich. De jongen was een heidense soldaat, die in God noch gebod geloofde en zijn geliefde was een deugdelijk Christenmeisje zoals je ze tegenwoordig alleen nog maar op de EO jongerendag ziet. Stapelmesjogge waren ze op elkaar, dat zag onze Valentinus met zijn geoefend oog zo, daar hoefde geen Yvonne Jaspers aan te pas te komen. Tegen alle Romeinse wetten in trouwde Valentinus het stel. Giel, je kent de uitdrukking: als er een schaap over de dam is? Welnu, die heeft niets te maken met dit verhaal. . Maar toch: vanaf dat moment werd priester Valentinus overspoeld met aanvragen om te trouwen: Christenen met Joden, leernichten met Chinezen, moslims met geiten: je kon het zo gek niet bedenken of priester Valentinus verbond hen in de echtelijke trouw. Dat kon natuurlijk niet goed blijven gaan. Keizer Claudius hoorde via Peter R. de Vries van deze heidense praktijken en liet een verborgen camera in de trouwkapel van priester Valentinus plaatsen. Zo zag hij, samen met zeven miljoen andere Romeinen, hoe Valentinus het ene na het andere stel trouwde. Maar zo zijn we niet getrouwd, dacht Keizer Claudius, laat ik die Valentinus maar eens een kopje kleiner maken. Nu namen ze dat in die tijd nogal letterlijk en zo liep Valentinus even later rond zonder hoofd en hij was nog dood ook. Ja, zo gingen die dingen vroeger. . Laat die lieve Valentinus nu vlak voor zijn hoofd eraf werd gehakt nog een briefje in de handen drukken van de bevallige dochter van de gevangenisbewaarder en dan mag u raden wat daar opstond: Van je Valentijn. Om een lang verhaal kort te maken: deze onthoofding vond plaats op 14 februari. . In 496 werd Valentinus heilig verklaard door Paus Gelatius d’n 1e en vanaf dat moment vieren we op 14 februari Valentijn. . Rest mij om deze gelegenheid ten baat te nemen om voor het oor van alle 3FM-luisteraars nog een speciale Valentijnsgroet aan mijn eigen, mooie, lieve, hoogzwangere vrouw te bengen: GODIN, IK HOU VAN JE! |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
De Camopi's 12 februari 2008 - 10:08 Vanochtend in De Volkskrant een foto van de Franse president Sarkozy tussen enkele, zoals ik begreep, Camopi's, een stam, genoemd naar het gelijknamige dorp in Frans Guyana.  President Sarkozy en de Camopi's
Kijkend naar de blikken van de Camopi's moest Kluun onwillekeurig denken aan die prachtige zin in Joe Speedboot van De Beste Schrijver binnen Onze Hedendaagse Landsgrenzen, Tommy Wieringa: ''Hij hield cheque en schaal vast als een inboorling een stofzuiger'' |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Koch 7 februari 2008 - 10:01 Een hilarische column van Herman Koch vanochtend in de Volkskrant. Over verborgen camera's. Lees hem hier. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
De after dip 6 februari 2008 - 14:27 Kluun las deze column vanochtend voor bij Giel op 3FM. Iedere woensdag kwart voor acht. Luister hem hier terug. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Sleutels 5 februari 2008 - 09:13 En hier de laatste (hèhè, hoor ik u denken) carnavalscolumn uit de oude doos. Uit 2005. ------------------------------------------------------------------------------------------- 'O nee, hè,' riep Kluun. 'Fuck. Fuckerdefuckerdefuck.' Ik kreeg een opvlieger waar vrouwen in de overgang nog van zouden schrikken. Warm, koud, zweet, hartkloppingen. 'Wat is er?' vroeg Naat geschrokken. 'Ik ben mijn jas gisteren kwijtgeraakt in De Bommel.' 'Maar dat was toch die ouwe?' 'Ja. Ik had er gisterenmiddag alleen wel mijn autosleutels ingedaan.' We waren het er snel over eens dat dat dom was. En onhandig. Na drie loodzware dagen stond de hele familie Kluun op dat moment namelijk met een halve huisraad aan tassen, dassen, jassen, buggy's, logeerbedjes en zakken met naar bier stinkende kledij, klaar om te vertrekken. Naats moeder zou ons naar de auto brengen, die Kluun - hoe verstandig - had laten staan op de parkeerplaats vlakbij De Bommel, de dag ervoor. Kluun De Bommel gebeld. Nada jas. Kluun het politiebureau gebeld. Nada sleutels. Kluun een dealer gebeld. Nada mogelijkheden. 'Een Chevrolet Blazer? Uit 2001? Dan kunnen we u niet helpen, meneer. Daar zit een electronische startonderbreker op.' 'Maar het maakt niet uit wat het kost, al moet er een nieuwe weetikveel in.' 'Maar het kán niet, meneer.' Zucht. Meer zweet. Kluun zijn au pair gebeld. 'Hallo Kloen, oe is et met joelie?' 'Maria, wil jij even kijken of mijn reservesleutels in dat zilveren doosje in de keuken liggen?' 'Moement, Kloen... Ja! zie liegen dort!' Phoe. 'Wil je ze dan vanmiddag even aangetekend opsturen naar de moeder van Naat? Ik sms je het adres wel.' 'Okee, Kloen!' Kluun en Naat besloten het nuttige met het onaangename te verenigen, unpackten hun spullen weer, belden Eva's school dat we wegens omstandigheden nog een dag vast zaten in Breda en vroegen of Naats ma nog één avondje op de kinderen kon passen. En zo werden het geen drie, maar vier avonden Breda. Gisteren keerden we, met reservesleutels, moe maar tevreden terug naar het saaie Amsterdam. De echte sleutels zijn ondertussen terecht. Naat vond ze vanmorgen in de verzorgingstas van Roos, tussen de flesjes, clownkoekjes en speentjes. Kluun herinnerde zich vaag dat hij ze daar inderdaad in had gestopt, een paar dagen geleden. 'Anders raak ik ze nog kwijt,' dacht ik er toen bij, wist ik ineens weer. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Een ode 4 februari 2008 - 09:30 Kluun las vorige week bij Giel op 3FM een compilatie van enkele oude carnavalscolumns voor. U kunt hem hier terugluisteren). De volledige versies, de 12 inches zeg maar, zijn deze dagen hier te lezen. ----------------------------------------------------------------------------- Een van de meest opvallende dingen aan carnaval is dat het emoties los maakt van mensen die er nog nooit zijn geweest. Het doet een beetje denken aan de reacties van voetbalhaters in de vroege jaren tachtig (toen voetbal nog werd gespeeld in kille, gure stadions, voor anderhalve man en een paardenkop) als je verklaarde dat jij wél elke week naar Willem II ging. Voetbal? Dat was toch mekaar de kop inbeuken op de tribune? Inderdaad, als je de media van destijds moest geloven wel. Rellen haalden vaker het journaal dan doelpunten. Elk jaar is er wel weer een tv-programma of documentaire waar de clichébeelden van carnaval weer voorbij komen. Mensen die een glas ophebben en dus (heeft u uzelf wel eens gezien na een gezellige stapavond?) per definitie lullig, dom en belachelijk overkomen. Dit zijn de beelden die carnavalshaters graag willen zien. Zo wordt het beeld in stand gehouden van een feest van billenknijpende, zich achter maskers verbergende dronken mannen en vrouwen, die de andere 361dagen van jaar niet durven wat ze met carnaval wel durven. Wij, de honderduizenden Brabanders, Limburgers en alle Hollanders die het wél snappen zijn er dit weekend weer speciaal voor afgezakt naar Oeteldonk, het Kielegat, het Lampegat, Kruikenzeikersstad, Mestreech, Rurmonj, Kirchraoj om daar vier dagen te genieten van een volksfeest voor jong en oud, een explosie van humor, creativiteit, tolerantie, aggresieloze, non-pretentieuze lol en, natuurlijk, veul bier, groeten u. Beste carnavalshaters, gij, die nimmer carnaval heeft meegemaakt zoals het écht gevierd wordt: blijft u in de waan dat carnaval zielig, ranzig en triest is. Wij zijn aan het genieten, want, zoals de tekst van een Bredaas carnavallied van dit jaar luidde: Carnaval, dè zit nie in oew pakske Nie in een gek huutje of in oewen boerenkiel Carnaval, daor kènde oew nie mee bekleeje Carnaval, dè zit in oewe ziel.
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Eén dag Kamal (2005) 1 februari 2008 - 09:44 Vandaag wederom een oude carnavalscolumn. de compilatie van enkele carnavalscolumn, die Kluun woensdag bij Giel voorlas is hier terug te luisteren. .
-------------------------------------------------------------------------
Laat ik u, voorzover u zelf geen Brabo bent, eerst even de functie van een Act met carnaval uitleggen. In tegenstelling tot wat u denkt, gaat carnaval niet om zuipen en zoenen (ach, laten we ons trouwens niet Roomscher voor doen dan we zijn - veul bier en een bietje kroelen hoort bij carnaval als een gek petje bij de paus), maar is het een roes van vier dagen creatieve onzin en humor.
.
En daar hoort een Act bij. Acts uit Kluuns carnavalsverleden waren o.a. de pastoor- met-biechtstoel (1999) en fakir- op-een-vliegend-tapijt (van 3 x 2 mtr, uitrolbaar, 1996). Ook had ik ooit een levensgroot plastic varken bij me, maar daar was reeds een halfuur na binnenkomst in De Bommel de kop van afgebroken, waarna het beest al snel vol bier zat en dat ging stinken, dus hem heb ik weldra op de dames-wc achtergelaten. er gaan de wildste verhalen over wat er daarna met hem gebeurd is
.
Vorig jaar had Kluun iets nieuws bedacht. Een wereldact, dacht hij. Pakistaanse bloemenverkoper. U kent ze wel. Kluun zou vier dagen Kamal heten, had, naar de Wibra getogen om daar de lelijkste coltrui te kopen, een afgeleefde uitgezakte jas van zijn vader geleend, het gezicht met pakistaansbruine schmink ingesmeerd, haar zwart gespoten, de rozen stuk voor stuk in cellofaan gewikkeld, op de Albert Cuyp voor dertig euro honderd rozen gescoord zorgvuldig in een Albert Heijn-tas gestoken en klaar was Kamal. We hadden d'r zin an.
,
Kluun, Naat en enkele getrouwen waren twee minuten binnen in het eerste café en Kluun wist al dat hij, ondanks een carnavalscarriëre van bijna 35 jaar, dit keer een falikant foute keuze had gemaakt.
In Boerke Verschuren begonnen twee mensen achter de bar boos nee te schudden zodra ze Kluun ontwaarden. 'Hier niet verkopen!' riepen ze en wezen erbij naar de voordeur.
.
In Moeke Brouwers moest Kluun de portiers er minutenlang van overtuigen dat het hier een act betrof, vóór Kamal überhaupt binnen mocht. Binnen keken de mensen Kamal aan alsof hij stront was.
In Café Ome Jan vroegen twee jongens aan Naat, die mateloos populair was in haar jurk met een decolleté met een vaargeul waar een olietanker door zou kunnen stromen zonder enige schade aan te richten, wat ze toch in 'diejen brùùne' zag.
.
Kluun werd er mismoedig van en dat is niet de bedoeling van carnaval, voor zover u dat niet wist. En zo geschiedde het, om 01.40 uur, op de eerste avond van vier dagen carnaval, dat Kamal besloot om zijn Albert Heijn-zak met geknakte, naar bier stinkende rozen in de Singel te flikkeren, de overgebleven zeventig rozen voor carnavalszondag en -maandag aan Naats moeder te schenken en vriend Chris te sms-en of ik zijn pilotenpak niet mocht lenen voor de drie andere carnavalsdagen. .
Daarna, midden in de nacht als een gek die bruine schmink er afgeschrobd, onderwijl mezelf bij Naat beklagend over het onbegrip van de Bredaase uitgaansscene over mijn - in theorie - briljante act en de daarmee gepaard gaande discriminerende blikken en schofferingen. 'Ik ga de rest van de rozen morgen aan je moeder geven,' pruilde Kluun dronkendepressief vanonder de douche. 'Ik heb geen zin meer om morgen Kamal te zijn.'
.'En dan kan jij je kleur er nog afwassen,' antwoordde Naat.
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
Archief
oude weblog |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Zoeken |
||||||||||||||||||||
 |
 |
|
