Kluun op Twitter

Twitter laadt...
Boeken kopen?

Filmpjes kijken?

Post van Kluun krijgen?

Vragen stellen?

Oud nieuws horen?

Kluun live zien?

F*cking Matt Damon

27 maart 2008 - 09:51



'How do you like these apples, Jimmy?'

Jill Taylors presentatie op TED de hele achttien minuten uitgezeten?

Dan heeft u deze dik verdiend: alles bij elkaar ook zo'n kleine twintig minuten, maar wat is-ie leuk: het F*cking Matt Damon-verhaal op de Volkskrant- website.

Met Ben Affleck, Matt Damon, Jimmy Kimmel en cabaretiere Sarah Silverman en guestperfomances van Cameron Diaz en Bratt Pitt.

Smullen.

De Lekkere Wijven bestaan 5 jaar

26 maart 2008 - 10:09

Kluun las onderstaand verhaal vanochtend voor bij Giel op 3FM.
Iedere woensdag, kwart voor acht.
-------------------------------------------------
Giel, ik heb je geloof ik nog nooit verteld dat ik in mijn schaarse vrije tijd manager ben van een grungeband waar je vast nog nooit van hebt gehoord, omdat ze nog steeds niet zijn doorgebroken en, als ik heel eerlijk ben, terecht.
.
Ze heten De Lekkere Wijven.
De Lekkere Wijven doen verwoede pogingen om de Grunge, de muziekstroming die in de vroege jaren negentig verantwoordelijk was voor 80% van de zelfmoordpogingen, nieuw leven in te blazen.
.
Nu ja, leven, Kurt Cobain zou zich in zijn graf omdraaien als hij hoorde hoe De Lekkere Wijven zijn muzikale nalatenschap wekelijks proberen te verkrachten in parochiehuizen, buurtcentra, jeugdsozen en voetbalkantines in dorpen en gehuchten door heel Nederland. Als hun manager mag ik het zeggen: het is zonder concurrentie de slechtste band binnen onze landsgrenzen. De buren lusten er geen brood van.

De Lekkere Wijven houden tegenover mij bij hoog en laag vol dat ze iedere week drie keer repeteren, maar aan de optredens te horen doen ze dat dan toch zeker niet samen. De band speelt songs in de slechtste traditie van Nirvana, Pearl Jam, en Soundgarden: gelijktijdig beginnen, dan plank gas, niet afremmen voor plots overstekende coupletten of scherpe refreinen en als het een beetje meezit ongeveer op hetzelfde moment klaar zijn met het liedje. Daarbij dient vermeld dat De Lekkere Wijven wel twee speelse elementen aan het genre van hebben toegevoegd: ze zingen de refreinen tweestemmig: hard én vals en men beweert stellig, hoewel niemand dat ooit met enige zekerheid heeft kunnen bevestigen, Nederlandstalig.
.
Waar we ook komen, de eerste minuten van de optredens van De Lekkere Wijven zijn nooit makkelijk. Dat heeft minder met het repertoire of het niveau van de band te maken als wel met de bezetting van de band.
.
De naam dekt niet geheel de lading.
De Lekkere Wijven bestaat uit, van links naar rechts, geestelijk vader en leadzanger van de band, de boomlange Tief. Tief is een afkorting voor Krijg de Typhus, de welkomstboodschap waarmee onze zanger zijn publiek, dat op een meer appetijtelijk type achter de microfoon had gerekend, steevast begroet.
.
Onze gitarist is Anus, de artiestennaam die Constatijn van Duren heeft aangenomen, in de vaste overtuiging dat deze naam voor een gitarist meer commerciële potentie biedt dan de naam die zijn ouders hem hebben gegeven. ‘Kijk maar naar The Edge en Slash,’ bezweert Anus. Daar heeft Anus een punt, al ziet hij erbij over het hoofd dat hij, in tegenstelling tot Slash en The Edge, net zo gitaar kan spelen als een nijlpaard tosti’s bakken.
.
Het derde Lekkere Wijf is Franske, een pukkelige jongen die in zijn leven minder daglicht heeft gezien dan Sadam Hussein in zijn laatste maanden en sinds de dood van Kurt Cobain om principiële redenen nimmer meer zijn haar heeft gewassen. Franske speelt bas, of, zoals hij zelf in interviews over zijn rol in de band pleegt te zeggen: ‘Ik speel de bas.’
.
Drummer is Stanley, een Surinamer met meer goud aan zijn handen dan de Nederlandse Bank in de kluis heeft. Stanley is naar eigen zeggen, met Prince en Jimmi Hendrix de enige neger die snapt hoe je een drumstel moet vasthouden. Stanley wordt zelden door iemand tegengesproken over de juistheid van deze vergelijking, niet in de laatste plaats vanwege de formidabele slagkracht die hij tijdens optredens aan de dag legt, een slagkracht die, is geïnspireerd op de wijze waarop Ike Turner zijn vrouw Tina altijd in elkaar sloeg.
.
En tenslotte Sjarrel, een beetje vadsige eigenaar van een zaak waar, laten we het netjes zeggen, zelf meegebrachte vrouwen niet mogen worden geconsumeerd. Sjarrel bedient de toetsen, speelt – en dat is een absolute noviteit binnen de grunge - elektrisch triangel en hij zorgt voor de versnaperingen in de kleedkamer.
.
Waarom zeg ik dit? De Lekkere Wijven hebben tot dusver nog amper aan de weg getimmerd, maar toch bestaan ze volgende week al vijf jaar in dezelfde bezetting als waarin ze in 2003 begonnen, vanuit de garage van de vader van Franske.
.
Welnu. Kluun heeft weten te regelen dat ze een jubileumconcert mogen geven in het Amsterdamse Paradiso, dat zal worden opgeluisterd door een keur van Nederlandse rock-artiesten. Daarvoor mag ik vandaag, als huiscolumnist van 3FM Serious Music, 100 kaarten weggeven voor het jubileumconcert van De Lekkere Wijven, volgende week dinsdagavond in Paradiso, aan iedereen die per SMS reageert.

Voor de bezoekers van www.kluun.nl zijn ook kaarten beschikbaar. Zin om dinsdag a.s. in Paradiso Amstedam het jubileumconcert van De Lekkere Wijven, met guest-performances, mee te beleven? Laat het weten.
Marco, hellup!!!

25 maart 2008 - 09:36



''Eens per jaar wordt PSV Kampioen''

De Volkskrant was vanochtend bij monde van Willem Vissers in topvorm, om de voortdurende sportieve, bestuurlijke en achwatgaat- ereigenlijkwelgoed crisis bij Ajax te beschrijven.

"Over de volle breedte van vak P hadden de supporters van FC Twente zondag een spandoek uitgerold: ‘Het is het eindpunt van de trein, bijna geen mens hoeft er te zijn, bijna geen hond gaat zover mee: Enschede!’

Zoiets is makkelijk te vertalen naar Ajax: ‘Het is het einde van weer een seizoen, voor Sneijder en Babel kregen we veel poen, maar we zijn weer geen kampioen.’'

En deze was ook leuk:

''De Twentse gelijkmaker, na het eigen doelpunt van Douglas, viel toen Leonardo over de grond rolde, ergens op de andere speelhelft. De scheidsrechter onderbrak het spel niet, tot woede van assitent-trainer Groenendijk. Van Hulten volgde hier wel de regels en zijn besluit was begrijpelijk, want - komt-ie - de arbiter die voor elke valpartij van Leonardo fluit, zal zich al snel in een volière wanen.''

Met pijn in het hart moet Kluun constateren dat de PSV-supporters wederom gelijk hebben gekregen: ''Eens per jaar wordt PSV kampioen''.

--> Lees ook: En we kopen er nog twee...
Pasen is afgelast

21 maart 2008 - 20:47


Naar Artis

19 maart 2008 - 10:34

Kluun las dit korte verhaal vanochtend voor bij Giel op 3FM. Iedere woensdag, kwart voor acht. Hier terug te luisteren.
-----------------------------------------------


'Wat eten krokodillen het liefst?'

Maarten keek in de spiegel. Hij had zich drie dagen niet meer geschoren en niet gedoucht. Hij was niet meer buiten geweest, had niets meer gegeten en niemand meer gesproken.
.
Het was vrijdagochtend, half tien. De aangebroken fles witte Martini die nog over was van die avond met Hanna, afgelopen zondag, had hij net leeggedronken.
.
Het begon met die kaarten die Giel op 3 FM verlootte. The Editors in De Heineken Music Hall. Hij wist helemaal niks van Editors, behalve dat Hanna er helemaal gek van was. Met bonzend hart had hij ge-sms’t waarom hij recht had op die kaarten. ‘Omdat ik verliefd stiekem verliefd ben op Hanna, mijn collega, en omdat Hanna verliefd is op Editors.’ Een half uur na de uitzending werd hij gebeld. Hij had de kaarten.
.
De dag erna had hij in de lerarenkamer tussen neus en lippen door laten vallen dat hij bij toeval twee kaarten voor Editors had. Of er iemand zin had om mee te gaan. Voor het eerst had Hanna tegen hem gepraat.
.
‘Ik ben helemaal gek op Editors!!!’ had ze geschreeuwd.
Die week had-ie ieder liedje van die kutband uit zijn hoofd geleerd. Wat een Typhusherrie.
.
Bij het concert had hij de teksten meegebruld alsof hij ze al jaren kende. Na afloop had Hanna hem op zijn wang gezoend.
‘Dank je, ik vond het ge-wel-dig,’ kirde ze.
Of ze zin had om samen een drankje te drinken bij hem thuis, hij had nog een fles Martini staan. Dat dronk ze toch, had hij gezien op het laatste personeelsfeestje in de aula?
.
Ze had hem onderzoekend aangekeken. ‘Een glaasje dan. Verder niks, Maarten,’ had ze lachend gezegd. ‘We zijn collega’s en jij had mijn vader kunnen zijn.’
.
Terwijl zij aan haar Martini nipte, had hij van de zenuwen een halve fles Stolichnaya naar binnen gegoten. Toen hij had bekend dat hij verliefd was op haar, had ze gelachen.
‘Dan is het nu hoog tijd om te gaan, Maartentje...’
Hij had haar bij haar arm gepakt. Hij had haar op de bank gedrukt. Hij had haar bij haar haren gepakt. Hij had niet gezien hoe ze in blinde paniek met haar hand de fles Stoli van de tafel had gegrist. En toen spatte er iets hards op zijn achterhoofd uit elkaar.
.
Vaag herinnerde hij zich Hanna’s laatste woorden, toen ze huilend de trap af rende. ‘Ouwe viezerik!’
.
Twee minuten had het gesprek geduurd, de dag erna. De directeur van de school had het verhaal gehoord. Hanna zou geen aangifte doen, als hij zijn baan zou opgeven. Nu. Direct.
.
Hij had niet eens afscheid mogen nemen van de kinderen in zijn klas. Op weg naar de uitgang was hij voor haar klaslokaal stil blijven staan. De kinderen wezen hun juf op meester Maarten, die daar met zijn neus tegen het raam gedrukt stond. Ze was in paniek geraakt en had de beveiliging gebeld. Even later lag hij op zijn rug op het schoolplein en stonden er achter ieder raam van het schoolgebouw kinderen te lachen en te wijzen naar meester Maarten, daar op het schoolplein. Ook de kinderen uit zijn eigen klas lachten hem uit.
.
De dagen erna had het idee langzaam postgevat. Vannacht had hij amper geslapen.
De halve fles Martini van daarnet gaf hem moed. Hij keek nog een keer in de spiegel, trok zijn jas aan, zette een pet en een zonnebril op, en deed de voordeur achter zich dicht.
.
Hij ging te voet. Vanaf zijn huis was het drie kwartier lopen naar Artis. Er was geen haast. De kinderen zouden er pas tegen elven zijn, wist hij. Hij had het jaarlijkse schoolreisje zelf georganiseerd: de bus naar Artis, de educatieve spelformulieren, de speurtocht, de lunch, alles had hij geregeld, de afgelopen weken.
.
Om half elf kocht hij een kaartje bij de kassa van de dierentuin. Op het terras naast de flamingo’s bestelde hij een koffie en een gevulde koek en wachtte toen rustig af tot groep 4a van juffrouw Hanna, zijn Hanna godverdomme, en groep 4b, zijn groep 4b godverdomme, met hun nieuwe meester, schreeuwend en zingend Artis in bezit kwamen nemen.
.
Hij volgde de groep op een meter of vijftig. Al zou niemand hem hebben herkend met zijn pet en bril.
Hij wist precies welke route de kinderen zouden nemen. Via de pinguïns (‘In welke werelddelen komen pinguïns voor?’)  de zebra’s (‘Waarom hebben zebra’s strepen?’) en de giraffen (‘Waarom heeft een giraffe zo’n lange nek?’) voerde de speurtocht naar de krokodillen.
.
De kinderen verzamelden zich rond de hekken voor de krokodillenvijver en keken op hun formulier. Hij wist welke vraag er stond. ‘Wat eten krokodillen het liefst?’
.
‘Dat kunnen jullie zo meteen zelf zien, kinderen, de krokodillen worden om twaalf uur gevoerd, staat hier op het bordje,’ riep juffrouw Hanna boven het kindergejoel uit.
Hij grinnikte zachtjes.
.
Langzaam schuifelde hij tussen de kinderen naar voor. Net toen juf Hanna geïrriteerd vroeg of die lange meneer de kinderen misschien de kans wilde geven om naar de krokodillen te kijken, zette hij, om een minuut voor twaalf, zijn pet en bril af.
.
‘He, kijk, dat is meester Maarten!’ riepen de kinderen verbaasd.
‘Dag kinderen,’ zei Meester Maarten, terwijl hij over het hek stapte, ‘goed opletten nu, het is voedertijd,’ en sprong toen met een duik het water in.
.
Hij had goed getimed. De krokodillen hadden honger.
Zijn linkerarm ging er als eerste af. Hij zag zijn bloed het water rood kleuren. Boven zijn eigen schreeuw van pijn, hoorde hij het gegil van de kinderen.
.
Juist toen de enorme bek van de tweede krokodil zich vlak boven zijn hoofd opende, zag hij vanuit een ooghoek juffrouw Hanna flauwvallen.  

THE END

En omdat het mijn taak is zorg te dragen voor de zingeving in deze show, geef ik hier de Zin van de Week, en die komt deze keer uit MunichThe Editors: van de favoriete band van juffrouw Hanna,

People are fragile things you should know by now. Be careful what you put them through...
Johnny needs money

14 maart 2008 - 10:38



Johnny

Johnny is platzak, mailde hij. Nu had Johnny nog wat van Kluun te goed (niets ernstigs hoor, klusje met een recensent die iets negatiefs had geschreven en door Johnny vakkundig met een stukje beton aan zijn voeten aan de vissen is gevoerd), dus of ik even wat reclame voor hem wilde maken.

Tuurlijk, Johnny, want we zijn allemaal hoeren (behalve jouw moeder en mijn moeder natuurlijk). Dus voila, hier, pak an.

Johnny & The Gangsters of love. The fastest Rock 'n' roll band around. Voor al uw bruiloften, verjaardagen, jubilea, failessementen en begrafenissen. Bekijk hier hun nieuwste promo.
Cartoonkwestie

13 maart 2008 - 16:00



Kluun en Fokke & Sukke tekenaar Jean-Marc
van Tol bespreken een bepaalde cartoon.

Ook Fokke en Sukke zelf deden verslag van De Rel van het Boekenbelbal.

Ach, het had nog erger gekund.

Haptonomie

13 maart 2008 - 15:47

Kluun las vanochtend bij Giel in de studio live zijn column voor. Het was er eentje, hoe kan het ook anders gezien de weeverwachting in Huize Kluun, over zwangerschap. Zwangerschapshaptonomie, om precies te zijn.
-------------------------------------------------------------------------------------------



Kluun en Giel ontspannen als altijd

Het ergste van zwangerschappen is dat je er als man op een kwaad moment niet onderuit komt om mee te gaan naar een of andere cursus. Zangerschapshaptonomie kon de pufcursus vervangen, zei mijn vrouw. Nou herinnerde ik me dat Gullit en Van Basten vroeger altijd naar die Ted Troost gingen, ook een haptonoom, dus ja, dat leek me wel wat. Als Van Basten er heen ging, kon het nooit echt zweverig zijn, toch?

Toen ik binnenkwam zag ik het al. De haptonoom was zo’n man die zittend plast. Hij heette Jos. Jos begon met een uitleg over de anatomie van het geboortekanaal. Dat moesten we volgens Jos zien als een glijbaan, waarlangs de baby naar beneden zou glijden. Niet wurmen, maar glijden. Hoe? Door niet van je pijn weg te lopen, maar er juist naar toe te gaan.

De Grote Truc, zei Jos, was dat mijn vrouw zich zou moeten aanleren om bij elke wee Open van Onderen te zijn. Ik dacht nog dat dat het probleem niet zou worden (hoe dacht-ie anders dat ik haar zwanger had gemaakt), maar voor ik een gevatte opmerking kon maken, werd mijn vrouw door Jos verordonneerd haar broek uit te doen en werd ik op een kruk achter mijn vrouw geplaatst.

Even later hoorde ik mezelf en mijn vrouw bij elke denkbeeldige wee ritmisch het ‘Open van Onderen’-mantra roepen, waarbij mijn vrouw zich moest voorstellen dat de hele boel daar beneden open zou liggen en dat Lassie dan, woesshhhie, langs de glijbaan naar beneden zou glijden. En ik moest erbij in haar dijen knijpen. Jos bevoelde schaamteloos de schaamstreek van mijn vrouw. ‘Je moet nog meer ontspannen daar,’ zei hij. ‘Stel je maar voor dat je ademt door je vagina. Zeg het maar gewoon hardop. Toe maar.’ Zo strak in de zweefmolen hadden we nog nooit gezeten.

Na een paar ‘Open van Onderen’-s en ‘Adem door je vagina’-s van mij en mijn vrouw stak de hapto-Jos een hand op, dat we stil moesten zijn. Jammer, want ik zat er net zo lekker in.
‘Ja… ja… jaaaah.’ Hij glimlachte. ‘Je bent er al…’
Mijn vrouw en ik keken hem onnozel aan.
‘Voel maar,’ lachte de hapto en leidde mijn hand naar het kruis van mijn vrouw. Ik voelde niets wat ik nooit eerder had gevoeld.
Hiermee was de eerste les voorbij.

Dit had geen flikker met Van Basten te maken.
-------------------------------------
Bovenstaand verhaal staat in Help, Ik Heb Mijn Vrouw Zwanger Gemaakt!

12 maart 2008 - 14:14

Het Boekenbal

12 maart 2008 - 09:48


'En toen pakte mijn vader dus een stanleymesje en...'


Gisterenavond was het weer boekenballen geslagen. Kluun was vanochtend dan ook niet helemaal klaar voor zijn wekelijkse column op 3FM, zo merkte Giel.

Hier een gouwe ouwe: Kluuns eerste Boekenbal in 2004.

Boekenbalverslagen:

Trouw vroeg Kluun of er een generatiekloof bestaat tussen de generaties.

De Pers maakte een video-impressie. Over oude en jonge minder oude schrijvers.

NRC blogde de avond vol met interviews. Met o.a Kluun.

 


 

 
Kluuntje in Europa (slot)

11 maart 2008 - 10:11


Noren hebben eenzelfde tabloid-cultuur als de Engelsen. Komt nog bij dat ze de gewoonte hebben iedere dag drie of vier kranten te kopen. Ik kan u melden dat ik nog nooit zo blij was met mijn zonnebril dan afgelopen zomer in Oslo, zittend op een terrastussen tientallen Noren die een Dagbladet, Aftenposten of VG in hun handen hebben, met mijn harsens full colour in beeld, waaronder net als bij Daily Mail eentje op de voorpagina, met het schreeuwende onderschrift SERIE UTRO!!!. Men hoeft niet zo gek veel kennis van het Noors te hebben om te begrijpen dat het hier een woordspeling op serie-moordenaar betreft en dat Utro ontrouw is.
.
Wat ik niet wist (maar nu wel) is dat Noorse vrouwen zwaar feministisch zijn. Noorwegen is eigenlijk een grote militante afsplitsing van Opzij. Mijn on-line chatsessie met lezers van hetzelfde blad dat mij die ochtend met SERIE-UTRO!!! op de voorpagina had geplaatst, leek de Spaanse Inquisitie wel. Woeha Boeha.
.
Maar controverse verkoopt, bleek eens te meer in Noorwegen: het boek moest binnen een week herdrukt worden en kwam meteen, hopsakee, in de top 10 in de bestsellerlijst. In Nederland duurde het twee jaar voordat het überhaupt in de top 60 kwam.

En Amerika dan, vraagt u zich af. Het boek is er nu een paar maanden uit. Wat interviews in Marie Claire en kranten, enkele uitnodigingen van TV-shows in New York, een paar geschokte recensenten ("Unsentimental" is one way to describe the tone of this novel, but "unfeeling" is more accurate.- The Boston Globe)
.
Oprah zelf heeft nog niet gebeld.

De eerdere delen van dit verhaal verschenen vorige week en deze week op deze site.
Kluuntje in Europa (deel VI)

10 maart 2008 - 10:09


Kluun hard aan het werk in Stockholm

Door naar Scandinavië. In Denemarken had ik op één ochtend interviews met een journaliste van een christelijk dagblad en eentje van een opiniërend magazine. Het viel me ook daar, net als in Nederland, op dat intellectuele types verrassend genoeg veel moralistischer zijn dan als religieuze mensen. (Hetzelfde geldt trouwens voor leeftijd: je zou denken dat oudere mensen zouden walgen van Stijn uit Komt een vrouw, terwijl jongeren zich meer in zijn promiscuïteit zouden kunnen verplaatsen. Het is juist andersom: middelbare scholieren zijn heel rigide: als mijn vriend/vriendin dat zou dan… Hoe ouder, hoe milder ze in de liefde. Oudere mensen hebben vaak  ervaren dat niet alles koek en zoepie is in een lange relatie.)
.
Zweden was een feest. De pers was lyrisch (zie onderaan dit artikel), ik had het meest intense tv-interview dat ik ooit had met de Zweedse Oprah Winphrey, het publiek reageerde waanzinnig en binnen een maand stond het boek op 1 in de literatuurlijsten. Jammer dat er niet zoveel Zweden zijn.
.
Ah, dan wordt Noorwegen ook een makkie, dacht ik. Fout. Kvinne går til lege – mann går på by’n. 500.000 solgte i Nederland!’ schreeuwden de posters. Vrouw gaat naar de dokter, man de nacht in – 500.000 verkocht in Nederland.
.
---------------- (wordt maandag vervolgd)----------

Hier de Zweedse recensies van en Sorts karlek (KEVBDD, maar dat dacht u al):

Södermanlands Nyheter 2007-08-25/Caroline Alesmark:

”This story is so tight, so rich, so terrible yet so well written and entertaining that I immediately want to reread it. Despite the tragedy, I laugh – a remarkable novel about how death suddenly comes crashing into life.”

Karlskoga Kuriren 2007-09-15/Karl Henricsson:

“En sorts kärlek is as naked as the corpse on a stainless bunk where Kluun’s pen has worked like a scalpel in order to deal with the past. The incisions in the reader’s tear canals increase as the story evolves even though Kluun masterly balances the hell of cancer with black humour (…) a quite marvellously horrid story where great love despite everything cuts like radiation in a dark tunnel.”

Östersunds-Posten 2007-08-23/Kicki Gustafsson:

“I was lying in my bed with tears streaming down my face as I finished the last chapters of En sorts kärlek. (…) It is an overwhelming and sincere book which none should miss out on.”

Nerikes Allehand 2007-08-23/Agneta W Rosendal:

“Kluun has a peculiar ability to portray death’s road and this makes En sorts kärlek to a gripping and very readable novel. Between the lines he raises questions about our capability to come to a halt and how to put in another gear when the very worst happens: it takes persistency, courage and power to ignore the general opinion of others and lead the life you yourself have chosen. To get a dignified death, it takes yet more.”

Göteborgs-Posten 2007-08-23/Per Planhammar:

“Ray Kluun has created something so shimmering with grief, wrath and desperation as well as with the kind of love most of us only can dream of (…) It’s an understatement to say that En sorts kärlek is distressing from the very first page to the last, but it also proves to be one of  this year’s most beautiful books. And so tears keep falling.”

Norrbottens-Kuriren 2007-08-24/Johanna Westlund:

“This novel contains both humour and spite, which to some extent takes the sting out of this cancer tragedy.
 Which is fortunate. Because even with the above ingredients, En sorts kärlek still remains an enormously sad reading.”
Mindere Goden

7 maart 2008 - 09:46

Sommige mensen hebben de gaven een ernstige belediging op dusdanige wijze als compliment te verpakken dat de beledigde in kwestie gans niet door heeft dat hij/zij hier genadeloos te kakken wordt gezet.

Het kan ook andersom. HP/De Tijd publiceert een boekenspecial en gaat daarin op zoek naar de 'machoschrijver'. Erkende rokkenjagers als Wolkers en Mulisch worden als machoschrijver opgevoerd. Beide heren waren 'grootverbruiker van lichamelijke liefde'. (De vrouwen waar Wolkers literair dan wel in real life lijf in lijf betrokken was, schijnen inderdaad niet op handen en voeten zijn te tellen, maar hoewel Kluuns kennis van Mulisch' oeuvre beperkt is, meen ik dat het consumeren van vrouwelijk vlees in zijn geval beperkt bleef tot het echte leven. Mulisch lustte in zijn beste jaren wel pap van vrouwen, maar ik heb zelden iemand gehoord die van de erotische scenes in 's mans literatuur geil werd. Maar dit  terzijde)

De conclusie van het artikel is dat de machoschrijver is verdwenen. 'Minder goden als Kluun en Tommy Wieringa niet te na gesproken.'

Tommy Wieringa een 'mindere God.'  Zolang Kluun in een adem wordt genoemd met de beste schrijver van Nederland, laat ik me met trots als  'collega-'Mindere God' betitelen

Trouwens, over beledigingen gesproken: deze vond ik zelf wel heel grappig. Morgen (zaterdag) is het in De Bijenkorf in Amsterdam wederom het jaarlijks schrijversevenement.
Reclameweek kondigde dit op deze manier aan.

Zie ook:
--> Kluun over Jan Wolkers
--> Kluun over Tommy Wieringa
--> Kluun met Harry Mulisch
Kluuntje in Europa (deel V)

6 maart 2008 - 10:08



Kluuns collega op de frontpage van Daily Mail

(vervolg van jl maandag)

Over het vreemdgaan van Stijn haalde men in Italie de schouders op. Business as usual voor de Italianen. (en in Frankrijk snapte de uitgever niet eens waar men moeilijk overdeed: zodra je zuidelijker komt dan Lille behoort vreemdgaan tot de folklore. Een president die geen maîtresse heeft wordt gewantrouwd.)

Nee, dan Engeland. Mijn god. The Times ging nog, Sunday Express ook (alleen jammer van dat insinuerende foto-inzetje naast de foto van Naat en mij, van een man (niet ik! niet ik!) die over de Amsterdamse Wallen loopt), maar Daily Mail sloeg alles. De krant schilderde Kluun in een artikel over twee pagina’s af als het grootste monster dat ooit voet aan wal had gezet in Groot Brittannië.

Ze plaatsten mijn foto op de voorpagina, in de rechterbovenhoek, naast die Koreaanse jongen die op Virginia Tech een halve klas neer had gemaaid voor hij zichzelf voor zijn kop schoot. Je kunt maar ergens bij horen.
.
De interviews in Engeland waren van dik hout. Zo had ik net een dag met drie nationale tv-shows en vier journalisten van damesbladen overleefd, toen Anita Hanand, presentatrice van BBC Radio Channel 4 me ’s nachts om half één, live on air, voor ruim een miljoen luisteraars vroeg: ‘Are you a wicked person?’ Vrij vertaald: ‘Bent u compleet gestoord?’ Als openingsvraag. Ook goedenavond.
De PR-dame van mijn uitgever was echter dolblij. ‘Controversy sells books,’ kirde ze. Ja, dat zei de schrijver van de biografie van Marc Dutroux ook, dacht ik nog.
.
(wordt maandag vervolgd)
NIGGERS!!!!!

5 maart 2008 - 07:45



Kluun las deze column vanochtend voor bij Giel op 3FM. Iedere woensdag, kwart voor acht. Luister hem hier terug.
------------------------------------------------------------
Luisteraars, ik ben er vanochtend speciaal vroeger voor opgestaan, zoals ik als kind ‘s nachts opstond om Mohammed Ali te zien boksen tegen Joe Frazier en George Foreman. Vannacht stond Clinton vs Obama op het programma. En mocht u het nog niet hebben gehoord; Hillary is nog steeds niet knock out in de hoek van de ring: Barrack Obama, heeft in Vermont gewonnen, maar Hillary in Texas en Ohio, op punten, en er is is dus, net als in de Nederlandse competitie, beste Eindhovenaren, nog niets beslist.

Barack Obama, de Cassius Clay van de democraten, de Lenny Kravitz van de politiek, de Will Smith van het Witte Huis, de Denver Washington van eh... Washington, de... de ... ja, ik ben fan van Barack Obama, fan, zoals ik nooit eerder fan van een politicus ben geweest. Misschien zegt dat meer over mijn naïviteit dan over zijn kracht, maar ik schaam me er niet voor om te zeggen dat ik geloof in deze man met zijn boodschap. Een boodschap die niet is gebaseerd op haat en angst, maar op hoop en verandering.
Yes, We Can.

Gaat Barack Obama dan echt alles kunnen waarmaken wat hij belooft? Natuurlijk niet, hij blijft een presidentskandidaat die de verkiezingen wil winnen. Maar ik geloof in deze man. Ik geloof in zijn kracht om mensen te verenigen, ik geloof in zijn boodschap van zelfvertrouwen en hoop, ik geloof in zijn inspirerende kracht en ik geloof in de positieve uitstraling die Amerika op de wereld gaat hebben met haar eerste zwarte president.

En dan kijk ik naar ons eigen land, waar de krantenkoppen en actualiteitsrubrieken bepaald worden door een politicus die wel hecht aan zijn eigen vrijheid van meningsuiting maar ondertussen roept dat er een algeheel verbod moet komen op het kopen, verkopen en lezen van de Koran, omdat die aanzet tot gewelddadigheden.

Giel, het doet me denken aan een scene uit Kentucky Fried Movie, de cult-film uit 1977. Ik realiseer me dat de meerderheid van jouw luisteraars toen nog niet eens geboren was, dus hier een korte uitleg. In de scene zien we Rex Cramer, danger-seeker. We zien Rex een soort van brandvrij pak aantrekken, een helm opzetten, een veiligheidsbril opdoen en vervolgens op een braakliggend terrein in een Amerikaanse stad naar een groepje gevaarlijk uitziende zwarte randgroepjongeren lopen. Dappere Rex gaat in zijn veiligheidskleding tussen zijn zwarte stadgenoten staan, roept vervolgens heel hard NIGGERS!!!! en gaat er dan als de brandweer vandoor.

Deze stunt lijkt op die van onze geföhnde zot. Met dit verschil dat hij niet alleen alleen zichzelf, maar duizenden militairen in Uruzgan, honderden ambassademedewerkers in moslimlanden en god-weet-hoeveel andere Nederlanders betrekt in zijn stunt.

Meneer Wilders, u mag uw film van mij uitzenden, want ik ben ervoor dat iedereen mag zeggen wat hij wil. Een volk dat zwicht voor tirannen, verliest meer dan lijf en leden. Dan dooft het licht. Dus ga vooral uw gang. Als u vindt dat het uitzenden van uw homevideo zo belangrijk is dat we aanslagen van ongeletterde baardapen op onschuldige mensen moeten riskeren, dan mag u dat van mij. Als u vindt dat we allemaal de pot op kunnen omdat u wilt laten zien hoe gevaarlijk de Koran is, dan heeft U daartoe het volste recht.

Maar hoe meer ik uw boodschap hoor, meneer Wilders, hoe groter mijn geloof in mensen als Barack Obama.

U bent een politicus die haat zaait.

De wereld krijgt straks hopelijk een president die hoop zaait.

PSV Ajax 1-0

4 maart 2008 - 11:55


De dag nadat Ajax de achterstand met PSV verkleinde tot nog een luttele zes punten (op het gevaar af na a.s. zondag genadeloos uitgelachen te worden door de bezoekers van deze site: ik heb er wel vertrouwen in zondag. Ajax gaat winnen in Eindhoven) werd het verschil in beleidsniveau tussen de club PSV en de NV Ajax weer eens pijnlijk blootgelegd.

Ajax haalt voor de zoveelste keer in de afgelopen tijd de voorpagina's met directieleden, advocaten, voorzitters en adviseurs die rollebollend over straat gaan, het bestuur van PSV legt gewoon tussen neus en lippen het grootste talent dat op de Nederlandse velden rondloopt vast.

PSV staat voor de komende jaren al weer met 1-0 voor.


Yvon en Susan

4 maart 2008 - 10:01

Gisteren waren Yvon Jaspers en Susan Smit (en Jan Marijnisse, maar die doet er in deze niet toe) te gast bij Pauw en Witteman.

Susan was de laatste niet-Columbiaanse journalist die de ontvoerde Ingrid Betancourt sprak.

Yvon werd door Paul Witteman gevraagd waarom Boer zoekt vrouw voor haar gemaakt leek. Naat en Kluun gingen ervan uit dat dit als een compliment bedoeld was.

''Ik voel me gewoon helemaal thuis in een weiland'', zei Yvon.

Mijn vrouw en ik zagen een blik in Susans ogen alsof ze zeggen wilde: "Wat is in godsnaam een weiland?''
Can you see the light

3 maart 2008 - 14:34



Hij was stekeblind en speelde op zijn gitaar alsof het een laptop was. Zittend, met het ding voor hem, op schoot, haalde hij de meest goddelijke bluesmelodieen uit het ding.

Jeff Healey, de singer-songwriter en briljante bluesgitarist is dit weekend op 41-jarige leeftijd overleden. Kanker.

Can You See The Light (ja, zelfspot had-ie ook nog, onze blinde Jeff) was een van Kluuns favoriete songs van eind jaren tachtig.


Kluuntje in Europa (deel IV)

3 maart 2008 - 10:06



'Euthanasie is jakkiebah'

In Duitsland zijn ze er sinds de jaren veertig een beetje huiverig voor, maar dat pleit voor ze: de Nazi’s noemden wat zij deden met mensen die misvormd, gehandicapt of geestelijk gestoord waren ook euthanasie.
.
De Duitse kankerbestrijding, het Krebsgesellschaft, is vóór euthanasie, zij weten welk een onnodig en uitzichtloos lijden er onder terminale patiënten bestaat, maar ze durven er, gezien de gevoeligheid, publiekelijk amper een punt van te maken. Het kwam hen goed uit dat een buitenlander dat nu wel deed en ik liet me daar graag voor lenen.
.
Ook voor Italianen is euthanasie vloeken in de kerk. In Rome gaf ik drie dagen lang interviews in het prachtige klassieke Hotel Locarno (van oudsher een hotel waar schrijvers zich thuis voelen, zo wist mijn uitgever Fazi Editore het vooraf te verkopen en inderdaad, het was er saai), op een steenworp afstand van het Vaticaan. Nu vindt de paus het al geen goed idee om iets te doen aan geboortebeperking, laat staan dat hij levensbeëindiging over zijn kant laat gaan.
.
De pers raakte dan ook niet uitgevraagd over de euthanasie. Hoe ik dat vond, dat mijn vrouw euthanasie had laten plegen (‘Mooi. Ik was blij dat ze eindelijk zelf een keuze had wanneer ze uit haat ziekte wilde stappen.’), of ik erbij was toen het gebeurde (‘Ja, ik vond het zelfs ontroerender dan de geboortes van mijn twee dochters.’), hoe ik nu over de dood dacht (‘sinds ik mijn vrouw met een glimlach de dood heb zien ingaan, ben ik niet meer bang voor de dood’), en of ik in een hiernamaals geloof (‘ja!’).
.
Eén journalist was zo onder de indruk van de manier waarop wij euthanasie gelegaliseerd hebben dat hij schreef: Ik wil in Italië leven, maar in Nederland sterven.

(wordt maandag vervolgd)

--> Recensie Deutsche Krebsgesellschaft over Mitten ins Gesicht
-> Interview met BR-On line
--> De website van Faxi Editore over Love Life
Middeleeuws

3 maart 2008 - 09:10

Onderstaand artikel van Kluun verscheen vanochtend in De Volkskrant

Deze week verscheen de door anesthesisten en gynaecologen opgestelde conceptrichtlijn 'Pijnbehandeling tijdens de bevalling'. Iedere vrouw heeft straks recht op pijnbestrijding bij haar bevalling, op wat voor uur van de dag of nacht ook. Precies zoals het in al de ons omringende landen al jaren het geval is.
Eindelijk zien we in Nederland het licht.

Zelfs in de 21e eeuw is pijn niet helemaal uit te bannen. Pijn komt meestal onvoorzien. Men kan tegen een winkelruit oplopen, botkanker krijgen of een been breken omdat men een verdediger van Birmingham City tegen het lijf liep.
.
Gelukkig heeft de medische wetenschap in de loop der eeuwen antibiotica, morfine en narcose uitgevonden. Zo kan tegenwoordig 95% van alle pijn veroorzaakt door kanker verlicht worden.
Er is maar één te voorziene situatie waarin de hedendaagse mens gegarandeerd belachelijke pijnen moet lijden. Bij een bevalling. Nu zie je een bevalling van mijlenver aankomen, en dat het pijnlijk zal worden ook.
.
In Amerika, Australië, Engeland, België, Duitsland, Frankrijk en Italië gaat meer dan 95% van de vrouwen naar het ziekenhuis, of naar speciale kraamklinieken, voor de bevalling. 60 % bevalt met een vorm van pijnstilling.
In Nederland wordt thuisbevallen zonder pijnbestrijding als de norm gezien.
.
Wee de vrouw die al tijdens haar zwangerschap aangeeft dat ze straks een ruggenprik wil tegen de pijn.
Een paar procent van de vrouwen krijgt namelijk koorts, migraine of een tijdelijk verlaagde bloeddruk na een ruggenprik. Phoe. Is me dat schrikken. Ook wordt verteld dat men de weeën minder goed voelt. Nou is dat juist de bedoeling, maar de zwangere vrouw wordt wijsgemaakt dat ze dan niet precies weet hoe en wanneer ze moet gaan persen. Wat men vergeet te vertellen is dat in de ons omringende landen die pijnverlagende maatregelen worden gestopt tegen de tijd dat de vrouw voldoende ontsluiting heeft en mag gaan persen. Zo komt de vrouw niet uitgeput aan de start voor datgene waar het om gaat: het kind eruit poepen.
.
Cijfers uit een onderzoek van enkele jaren geleden door het tijdschrift Kinderen:
91% van de gynaecologen denkt positief over pijnbestrijding. Van de verloskundigen maar 40%. Dank je de koekoek. Verloskundigen (een fenomeen dat in geen enkel ander ontwikkeld land zo prominent aanwezig is als in Nederland) zijn geen medici en mogen wettelijk geen pijnbestrijding toedienen. Als Nederlandse vrouwen, net als vrouwen in de ons omliggende landen, massaal pijnstilling tijdens de eerste fase van de bevalling gaan vragen, is de verloskundige over enige tijd uitgestorven.

Nou, dan gaat de vrouw die dat wil toch lekker naar het ziekenhuis, zou je zeggen? Helaas. Met uitzondering van enkele academische ziekenhuizen zijn er in onze ziekenhuizen ’s avonds na zes uur geen anesthesisten meer aanwezig. Vrouwen die de pech hebben om buiten kantooruren heftige weeën te krijgen – hoe durft zo’n baby - kunnen fluiten naar pijnbestrijding.

In andere landen bepaalt de vrouw, en niet de arts of verloskundige of ze wel of niet pijn wil lijden. In Amerika weigeren alleen masochisten, mormonen en mafkezen pijnstillers. Daar, maar ook in België, Frankrijk, Engeland en Scandinavië bevalt 60 % van de vrouwen met een ruggenprik, met TENS of met lachgas, door de vrouw zelf ter plekke te doseren. Vierentwintig uur per dag, in de hoeveelheid en op de manier zoals de vrouw dat wil, vanaf de eerste minuut van de bevalling, met voldoende medisch bevoegd personeel binnen handbereik.

Vier jaar geleden startte ik op mijn site de ludieke protestactie Stop Zinloos Geweld bij Bevallingen, gericht tegen de Nederlandse bevallingscultuur van pijnverheerlijking en thuisbevallingen*. Hoewel ludiek bedoeld is de petitie ondertussen door ruim vierduizend vrouwen ondertekend. 81% van de vrouwen die pijnbestrijding kregen tijdens de bevalling, is hier achteraf positief over.

Het wordt hoog tijd dat Nederland de bevallingsmiddeleeuwen uitkomt.

In andere landen bepaalt niet de arts, het tijdstip of verloskundige hoeveel pijn de barende vrouw moet lijden, maar de vrouw zelf.
Over honderd jaar lachen ze zich dood als ze horen hoe vrouwen in Nederland tot in de 21e eeuw een kind moesten baren.
In het buitenland lachen ze nu al.


Lees ook:
--> NL heeft hoogste sterftecijfer tijdens bevalling van alle EU landen.

* Meer dan de helft van alle geplande thuisbevallingen van het eerste kind eindigt toch in het ziekenhuis.

Een curieuze folklore

1 maart 2008 - 18:09


Klaar voor de knusse bevalling

In Het Parool van zaterdag een interview met hoogleraar Herman Pleij. In het interview geeft hij zijn mening over het Nederlandse fenomeen van thuisbevallen: ''Een curieuze folklore. Waar vrouwen elders pijnloos in het ziekenhuis bevallen, zetten wij het bed op klossen, rukken pannen met kokend water aan en duiken, heel middeleeuws, de vroedvrouwen op."
Archief

2010
september
augustus
juli
juni
mei
april
maart
februari
januari
2009
december
november
oktober
september
augustus
juli
juni
mei
april
maart
februari
januari
2008
december
november
oktober
september
augustus
juli
juni
mei
april
maart
februari
januari
2007
december
november
oktober
september
augustus
juli
juni
mei
april
maart
februari
januari
 
2006
december
november
oktober
september
mei
maart
2005
oktober
september
maart
januari
2004
mei
januari
2003
november
oktober
 
       

oude weblog
Zoeken