Weer eentje
29 april 2008 - 11:26
Gatverpielekes, daar hebben we toch weer zo'n fijne Belgische zangert!
Tim Vanhamel heet deze snuiter. Heerlijk.
|
 |
|
28 april 2008 - 14:00
Kaarten: 10 euro
Waar: hier |
|
Netwerken
25 april 2008 - 10:52
Michiel Romeijn en Herman Koch laten zich bij tijd en wijle nog wel eens verleiden tot Jiskefet-revivalletjes voor commerciële doelen.
Gelukkig maar.
|
|
Hollands koldermodel
24 april 2008 - 10:55
Cis is weg
Dagblad Trouw nam het bericht in eerste instantie bloedserieus en verwijderde het vervolgens schielijk van haar site.
Het Radio 1-journaal belde met Kluun of hij het 'echt van plan was' en met de redactie van Opzij of zij niet 'enorm kwaad waren'.
Columnist Max Pam vermoedde dat Kluun 'weinig kans' zou maken.
Ten burele van de hoofdredacties van feministisch maandblad Opzij en Kluun.nl is vorige week hartelijk gelachen om de reacties van media, columnisten en lezers op het nieuws dat Kluun wel oren had naar de functie van de nieuwe Cisca Dresselhuijs.
Opzij-uitgeefster Femke Leemeijer en interim hoofdredacteur Lily Martens (dat zijn de dames die Kluun aan het eind van het Jakhalzen-filmpje koffie en een bonbonnetje komen serveren) vroegen Kluun of hij mee wilde werken aan een inhaakadvertentie in reclamevakblad Adformatie. Ziehier het resultaat.
Kluun komt niet
PS: Wat zegt u? Hoe Kluun zelf denkt over die uitspraak van de Commissie Wet Gelijke Behandeling dat mannen ook in aanmerking moeten worden genomen? Een typisch gevalletje van Hollands Koldermodel.
---> De open sollicitatie van Kluun
---> De Jakhalzen op bezoek bij Kluun
|
|
Als de zon schijnt
23 april 2008 - 11:16
Kluun las deze column vanochtend voor bij Giel op 3FM. Hij is hier terug te beluisteren.
--------------------------------------------------------------------------
Gisterenochtend werd ik op mijn dagelijkse fietstocht door Luxe- reservaat Oud Zuid, op weg naar de cultureel uiterst verantwoorde school van mijn dochters Eva en Roos, gepasseerd door Sjoerd.
Sjoerd heet eigenlijk Paul Erkens, maar om redenen van privacy noem ik hem Sjoerd. Ik had hem in geen jaren gezien en daar waar zijn haargrens reeds toen terugtrekkende bewegingen aan het maken was, had Sjoerd nu echt een vleespet. Maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat dat dan ook het enige verval was dat hem parten speelde.
Sjoerd is nicht en de uiterste houdbaarheidsdatum van het lichaam van homo’s ligt zo’n tien jaar later dan die van hetero’s. Homo’s van veertig, zoals Sjoerd, zien er nog altijd kek uit, qua lichaamsbouw. Hetero’s van veertig plus niet. Althans, deze hetero van veertig plus niet en daar helpt mijn wekelijkse rondje rennen in het Vondelpark en mijn wedstrijdje op zaterdagmiddag bij het zesde van FC Buitenveldert niet meer aan. Toen Giel Beelen mij het afgelopen seizoen uitnodigde om naakt op tv door hem geïnterviewd te worden, kwam hij daarom wat mij betreft zo’n jaar of tien te laat.
Nee, dan Sjoerd. Een vluchtige, doch jaloerse blik op ’s mans middenrif leerde me dat hij nog steeds ernstig in fysieke topconditie was. Sjoerd was in sportkledij.
‘Ga je tennissen, Sjoerd?’ vroeg ik onnozel. Alsof je zo’n lichaam van tennissen krijgt.
‘Sportschool. Iedere ochtend, half negen, en dat zouden meer mensen moeten doen,’ grijnsde Sjoerd.
‘Misschien kun je onderweg nog even naar die laserkliniek hier in Oud Zuid, die doen ook haartransplantaties,’ voegde ik hem toe. Een mens moet nooit te beroerd zijn om ouwe vrienden van advies te dienen.
Toen Sjoerd met zijn sporttas en wasbordje weer uit beeld fietste, heb ik Eva meteen maar een schuldcomplex aangepraat: ‘Sjoerd heeft geen kinderen. Als papa jullie niet had gehad, had ik ook iedere ochtend naar de sportschool gekund en dan zag ik er net zo uit als Sjoerd.’
‘Daar ben je veel te lui voor, pap,’ kaatste mijn dochter. Brutaal kind.
Een van de gunstige secundaire arbeidsvoorwaarden van het vaderschap is het gegeven dat alle kinderen een moeder hebben. Vooral in de klas van Roos zijn er, naast wat kleuters, vooral moeders. En wat voor een moeders. Niet van die het-is-een-doordeweekse- woensdag-dus-waarom-zou-ik-make-up-op-doen-moeders*, nee, er lopen exemplaren bij van wie het me niet zou verbazen als ze me vertelden dat ze na het wegbrengen van de kroost meteen door moesten naar de opnamestudio van Amsterdams Next Topmother.
Het is lente, de zon schijnt en de grote singer songwriter Andre van Duin zong het al: Als ‘ie boven aan de hemel staat, is het net of alles beter gaat, alles ziet er anders uit als de zon schijnt – en hoe! Het jurkjesjaargetijde is begonnen, de decolleté-dagen zijn aangebroken, het stringseizoen is geopend en gisterenmiddag op het schoolplein, bij achttien graden, was het helemaal feest. Het schoolplein werd gedomineerd door appetijtelijke jonge moeders met zinderende zonnebrillen en bronstig stemmende outfitjes.
Sjoerd en zijn vrienden mogen van mij nog strakker worden. Die strijd heb ik jaren geleden al verloren, maar ik heb drie wolken van dochters om mee te pronken naar de mooie moeders van Amsterdam Zuid. Daar kan geen wasbordje tegenop.
De Zin van de Week komt van Jack Nicholson (71):
''Mannen kijken anders tegen het onderwerp seks dan vrouwen. Het is een voortdurend, niet op te lossen probleem tussen de seksen. Een man heeft meer gemeen met een mannetjeshond dan met een vrouw.''
* Wrample uit De weduwnaar van Kluun
|
|
Ozark
22 april 2008 - 10:03
In Belgie is hij al tien jaar lang wereldberoemd, hier heeft amper iemand van hem gehoord. Als u van Echte Liedjes houdt en niet vies bent van de stem van Chris Martin van Coldplay, dan wordt het hoog tijd om u aan Ozark Henry te laven.
These Days is wel een mooi begin. De rest deugt ook.
--> Ozark Henry bij BOL.com
|
|
Piep piep hallo
21 april 2008 - 10:54
PSV was in januari in de Arena veel beter dan Ajax en in de rest van de competitie iets minder slecht dan Ajax en dus kon gisteren in Eindhoven weer het jaarlijkse kampioensfeest worden gevierd.
Geen hond in Hilversum, Amsterdam of Rotterdam die er iets op af kan of wil dingen.
Kluun zei een half jaar geleden in een interview in Sportweek :
‘Buiten de Ajax-supporters om heeft heel Nederland een hekel aan Ajax. Altijd al zo geweest. Vroeger omdat ze – zwart-wit gesteld – alles wonnen, nu om de bluf en branie die niet meer gepaard gaan met goede resultaten op het veld. Het is totaal misplaatste hoofdstedelijke arrogantie. Niet zozeer van de spelers, maar van alle mensen die er omheen lopen. Die nummer één op de stropdas of die uitspraak dat amateurclubs niks te zoeken hebben in de strijd om de knvb-beker. Terwijl je tot de laatste minuten moest vechten om Kozakken Boys de baas te blijven. Dan denk ik: Ajax, doe toch ’s normáál. In Brabant heeft iedereen buiten eindhoven een hekel aan PSV, maar de laatste jaren krijg ik bijna sympathie voor ze, juist om hoe de club zich profileert. Het moet niet gekker worden, Ajax dat een voorbeeld moet nemen aan PSV'
Terwijl hier de grootstedelijk arrogantie in de loop der jaren steeds minder te verteren ('We zijn de beste van Eindhoven, we zijn de beste van Rotterdam') en misplaatster werd, slaagde PSV erin een clubcultuur te kweken waarin de gemoedelijkheid en warmte van de provincie werd gekoppeld aan visie en professionaliteit.
Maar op de dag van het vierde kampioenschap op rij hoorde Kluun plots teksten uit de monden van de feestvierende PSV-ers die deden denken aan de jaren zeventig, de tijd dat het provincialisme binnen PSV zorgde voor een minderwaardigheids- compex van Eindhoven tot de brug bij Zaltbommel.
Het grootste talent van Nederland, Ibrahim Affelay en zelfs de beste keeper van Nederland, Gomes, beginnen spoken te zien.
Gomes: 'Iedereen had het maar over Ajax.'
Affelay: 'Ik hoor alleen maar Ajax dit en Ajax dat. Het lijkt wel alsof iedereen tegen ons is.'
Eindhoven, haal die eierschaal van je hoofd, kijk naar die kampioenschaal en stop met janken.
En van harte met het vierde kampioenschap op rij.
Zie ook:
---> Kluun over de malaise bij Ajax (okt 2007)
---> En ze kopen er nog een, en ze kopen...
|
|
Danny is dood
18 april 2008 - 11:16
Me and you weve known each other ever since we were sixteen
Danny Federici. Zijn naam zal velen onder u helemaal niets zeggen en zijn dood dus evenmin.
Kluun en veel anderen doet het wel wat. Danny Federici is de eerste muzikant van de houserocking, pants-dropping, brain-shocking, earthquaking, booty-shaking, lovemaking, sexifying, electrifying, women shrieking, grown men crying, legendary E Street band die overlijdt.
In november nam hij afscheid van het publiek, om vorige maand nog één keer samen met de band waar hij meer dan dertig jaar in speelde op te treden, in een ontroerend mooie versie van Sandy, de Springsteen- klassieker uit 1973.
Na drie jaar tegen kanker te hebben gevochten overleed hij gisteren.
--> Springsteen over Danny Federici
--> Kluunkolumn: No retreat, no surrender
--> Leon Verdonschot over Springsteen
|
|
Betreft: Sollicitatie
16 april 2008 - 16:58
Liev... eh... beste Cisca,
Toen ik vanochtend de krant las, maakte mijn hart een sprongetje. Je (mag ik je trouwens tutoyeren? We hebben elkaar nog nooit ontmoet, we verkeren vermoedelijk niet in dezelfde kringen, maar toch, je- en jij-en schept een band en dat is fijn voor als je me straks in gaat werken) kunt je waarschijnlijk geen voorstelling van maken hoe vaak ik stilletjes hebt gehoopt dat deze dag ooit zou komen, en vandaag was het toch echt zo ver: ik word uitgenodigd om jou op te volgen, en mijn handicap (ik heb een piemel) doet niet langer ter zake. Ik ben er beduusd van, dat mag je gerust weten.
De mogelijkheid die jullie mij bieden is een jongensdroom, ze past in het rijtje Formule 1-coureur worden, het winnende doelpunt maken in de WK-finale, 72 maagden neu, de Kilimanjaro beklimmen, meerennen bij de stierenloop in Pamplona, astronaut , DJ, Amstellovitch, brandweerman of Robbie Williams worden.
Daarom grijp ik de koe maar meteen bij de hoorns: hierbij solliciteer ik naar de vacature van hoofredacteur van Opzij.
Ik denk dat ik een grote kans maak. De functie is me op het lijf geschreven.
Om te beginnen ben ik gek op vrouwen. Mijn hele leven lang al. In sommige fasen in mijn leven was die liefde zo groot, zo aanwezig, dat ze amper te beteugelen was. De laatste jaren ben ik iets eenkenniger geworden wat dat betreft, mede op advies van mijn vrouw.
Vrouwen zitten in mijn genen: ik heb drie dochters geproduceerd, de een nog mooier dan de ander.
Daarbij lig ik uitstekend bij vrouwen. Ik snurk niet, ik trek de dekens niet van ze af, ik zeur niet na de seks, ik stink niet uit mijn mond (nu ja, heel af en toe, na een avondje stappen met de maten, dan wil ik nog wel eens een vleugje alcohol bij me dragen, maar ach, dat overkomt jou vast ook wel, neem ik aan, na een avond doorzakken in Felix Meritis of in De Balie).
En, het allerbelangrijkst misschien wel: ik begrijp vrouwen. Ik begrijp waarom ze soms woedend op me zijn, waarom ze me niet vertouwen, waarom ze me een male chauvinist noemen.
Boze tongen beweren dat ik vrouwen als lustobject zie, maar Cisca, ik kan je verzekeren: dat is sterk overdreven. Komt een vrouw bij de doker is bijvoorbeeld voor een groot deel fictief. Eigenlijk zijn alleen de lieve dingen waargebeurd. En neem jou (figuurlijk uiteraard, respect, Cisca, respect): nooit, ik herhaal nooit, heb ik over jou of jouw lichaam gefantaseerd.Voor mij ben jij een mens en dat je daarbij ook nog vrouw bent, echt, ik vergeet het soms gewoon.
Als je straks mijn CV bekijkt, zul je zien dat ik de ideale kandidaat ben om jou op te volgen als hoofdredacteur van Opzij. Zo strijd ik al jaren voor het recht van vrouwen op pijnverlichting bij de bevalling, tegen de klippen van de pijnmaffia op,. Stop Zinloos geweld bij bevallingen: yep, die komt uit mijn koker. Baas in eigen buik, Cisca, IK had de slogan uitgevonden kunnen hebben.
Ik ben geboren in 1964 en heb alles meegemaakt. De ondergang en opkomst van de BH. De bossen oksel- en schaamhaar en de daarop volgende ontbossing. De tijd dat vrouwen voetbal leuk begonnen te vinden en, nadat Youri Mulder stopte, de tijd dat voetbal weer gewoon helaas een mannensport werd. En ik ben van meet af aan al voor de pil geweest, al toen mijn eerste vriendinnetje 16 was.
Ik ben ervan overtuigd dat ik de oplage van jullie blad tot ongekende hoogten zal doen stijgen. Ik barst van de ideeen. Ik wil Sophie Hilbrand langs de feministische meetlat leggen, vaste columns van Hugo Borst, Heleen van Royen en Jan Mulder, alleen maar fotoreportages van vrouwen die geen bh dragen (althans, op dat moment), Cis, meid, ik loop over van de goede plannen.
Ik denk kortom dat ik de man/vrouw ben die jullie zoeken om jou op te volgen als hoofdredacteur van Opzij. Laat ons snel eens afspreken om de arbeidsvoorwaarden door te nemen.
Met vrouwvriendelijke groet,
Kluun
PS: Liefst niet op avonden dat er Champions League is.
PPS: Loopt dat lekkere ding van de School van Journalistiek nog seeds steeds stage bij jullie? Wil jij haar vast eens polsen of ze mijn nieuwe secretaresse wil worden?
---> Zie ook: Stop zinloos geweld bij bevallingen
--> Discussieren met Opzij
---> Dagblad De Pers interviewde Kluun over zijn sollicitatie
---> In tegenstelling tot de dames van Opzij namen sommige media het wel heel serieus.
--> Ook de grote humorist Max Pam doet een duit in het damestasje
|
|
|
16 april 2008 - 14:37
Bekentenis op www.briefgeheimen.nl (met dank aan Patricia) |
|
Arcade Fire meets Suede meets eh...
16 april 2008 - 07:50
I'm feeling rough, I'm feeling raw, I'm in the prime of my life.
Let's make some music, make some money, find some models for wives.
The models will have children, we'll get a divorce
We'll find some more models, everything must run it's course.
Ze komen uit Brooklyn en Rolling Stone tipt ze als de sensatie van 2008. Time to pretend heet de single en die is om je oren bij af te likken. MGMT. Het is aan alle kanten gejat, maar zo verschrikkelijk lekker.
Arcade Fire meets Suede. 80s synthipop meets 70s glamrock. En er zit ook nog wat tikkie 90s indie in, met een snufje Babylon Zoo, een vleugje Smashin Pumpkins, een korreltje Muse en een toefje World Party. En Kluun proeft er nog wat dingen in, maar daar kom ik even niet zo snel op (???).
Hoe dan ook, knappe jongen die dit melodietje vandaag nog uit zijn hoofd krijgt.
--> Hier zie je ze live en kun je de heerlijke Smells Like Teen Spirit-achtig-onbezonnen happy hooligan-lyrics van de boys lezen
--> Ik zou hem blind kopen.
--> Of downloaden.
--> En op 3 mei staan ze in Doornroosje in Nijmegen.
|
|
De Hand
16 april 2008 - 07:47
Kluun las vanochend bij Giel op 3FM een cover voor van De Beste Schrijver van Nederland:Tommy Wieringa's. Hieronder het verhaal De Hand. Met dank aan Heer Wieringa.
Meneer en mevrouw B. zijn afhankelijk van elkaar op een manier die ik in de liefde nog niet eerder ben tegengekomen: zij hebben samen één hand.
Eentje maar,  vier vingers en een duim voor twee mensen.
Het is nog een linkerhand ook.
Veel is het niet. Wel net voldoende om niet van instellingen afhankelijk te zijn.
Ze hebben een kinderboerderij. Ik help soms mee om me een beetje nuttig te maken in de wereld. Dieren voeren is nuttig. Als je dat niet doet gaan ze dood.
De ene hand van het echtpaar zit vast aan het lichaam van meneer B. Het is een grote, eeltige hand met een beetje zwart haar erop. Terwijl ik naar de hand kijk realiseer ik me dat hij zijn eigen vingernagels niet eens kan knippen.
Tussen de middag drinken we koffie in de donkere woonkamer van hun huis dat bij de kinderboerderij hoort. Op sokken want de klompen staan buiten voor de deur. We praten over de hand die net dikke plakken krentenwegge sneed en beboterde. Die hand is hun gemeenschappelijk bezit en scheert zowel zijn kaken als haar benen. 'Dat gaat in één moeite door', zegt meneer B. Zijn vrouw glimlacht naar hem. Ik gluur naar haar onderbenen. Glanzend glad.
De hand kookt, stuurt e-mails en de auto en doet 's avonds het licht uit.
Mevrouw B. zegt stil: 'Het is de zachtste hand die ik ken.'
Die intimiteit maakt de stilte in de kamer heel groot en diep.
Pas was er een jochie op de boerderij dat niet zozeer geïnteresseerd was in hangbuikzwijntjes en ganzen, maar gefascineerd naar mevrouw B. bleef staren.
'Mevrouw!' riep hij na een tijdje, 'mevrouw, mag ik voor een euro aan uw stompje voelen?'
Daar bleek dat de hand van meneer B. niet alleen maar zacht is, maar ook heel hard kan zijn.
Terwijl hij koffie bijschenkt zegt hij: 'Het is een rare gedachte misschien, maar ik hoop voor haar dat ze eerder doodgaat dan ik.'
Ze knikt. 'Anders ben ik zo onthand.'
Ik weet niet of ik hierom mag lachen en stoot mijns ondanks een soort geitig gemekker uit. Zij lachen wel normaal.
Meneer B. zegt: 'Maar het mooist zou wezen als we samen gingen.'
'Ja', beaamt zij, 'samen is het mooist.'
.jpg)
Tommy Wieringa opent het nieuwe Nightwriters-seizoen op vrijdag 2 mei. Nightwriters Late Nite, Comedy Theater op het Nes in Amsterdam.
De voorverkoop is begonnen, via de site van Comedy Theater en op 020-4222777..
|
|
Angela geht loss
15 april 2008 - 10:58
Andrea geht loss
Wat die chick van Sarkozy kan, kan ik beter, moet Bundeskansler Andrea Angela Merkel hebben gedacht. Frau merkel verraste ganz Duitsland door bij een premiere te verschijnen met een DDécolleté waar een olietanker doorheen zou kunnen varen zonder enige schade aan te richten.
Dat zien wij Rita Verdonk (gelukkig) nog niet doen. Femke Halsema? Forgetaboutit. Guusje ter Horst? Neuh.
Er zit niks anders op. Katherine Keijl moet onze volgende premier worden. |
|
|
14 april 2008 - 16:05
Vrijdag 2 mei: met de Beste Schrijver van Nederland, Tommy Wieringa. Heer Wieringa leest voor zoals alleen hij dat kan. Met een stem waarvoor de Duitsers het woord smooth hebben uitgevonden. Zoeter dan de babykleertjes van Lola, geiler dan de decolletees van Katja Schuurman en erudieter dan mijn onvoorstelbaar erudiete uitgever Joost Nijsen.
Komt dat horen!
En als u altijd al eens een boekpresentatie wilde meemaken, maar steeds vergeefs op de gastenlijst van de uitgever terecht probeerde te komen: de boekpresentatie van de Nighwtriters-held van onze laatste tour langs de poppodia: Christophe Vekeman.
Over diens nieuwe roman Lege Jurken wasde Vlaamse pers lyrisch:
''een feest van angst en pijn'' (De Standaard)
"Christophe Vekeman is er in gespecialiseerd het weidse land tussen prille hunker en definitief geloken passie met krullend proza te versieren. Zijn personages zijn naakt en rillen van kwetsbaarheid, maar Vekeman weigert hartstochtelijk om ze te kijk te zetten: altijd is er empathie, en altijd is er sussend mededogen. (...) een auteur die nooit vrijblijvend klinkt." HUMO .
De avond wordt gepresenteerd door niemand meer dan Kluun, Nightwriters-huis-DJ Bart Thimbles draait tot laat, er is een debutant in Nieuwe Revu's 5 Minutes of Fame en meer.
Nightwriters Late Nite.
Stand up writing in het Comedy Theater op het Nes in Amsterdam
Enne... Kluun wil u niet bang maken, maar het Comedy Theater is aanzienlijk kleiner dan Panama, waar de Nightwriters-avonden steeds waren uitverkocht.
De voorverkoop is begonnen, via de site van Comedy Theater en op 020-4222777.
|
|
Beste Beatrijs,
11 april 2008 - 11:03
Dag Beatrijs,
Dank voor je reactie.
Jammer dat je niet even terugkomt op je laatste alinea in je artikel.
Ik doel daarbij niet op jouw opmerking over ‘mijn vlucht in vreemdgaan’. Het morele oordeel daarover laat ik, als je het goed vindt, liever over aan mijn vrouw en aan wat zij mij daarover heeft toevertrouwd in onze gesprekken, in plaats van me druk te maken over wat jij – of een ander - daarvan vindt.
.
Waar ik wél even op terug wil komen is de visie dat juist ik iets zou hebben moeten opsteken van het nut van pijn.
Dat heb ik ook. Doordat mijn vrouw op haar sterfbed een royale dosis pijnverlichtende medicijnen kreeg toegediend, kon ze haar laatste weken beleven zonder angst en stress, en bijna zonder pijn.
Daardoor, en door de wettelijke mogelijkheid om zelf te mogen bepalen wanneer ze het leven genoeg vond, waren die laatste weken de gelukkigste van haar leven, zoals ze zelf stelde. Juist het (grotendeels) ontbreken van pijn maakte haar sterfbed tot een prachtige, liefdevolle en geestverrijkende periode. Voor haar en voor iedereen die daarbij was.
.
Goed. Terug naar bevallingen. We zijn het beslist NIET eens. Sterker: jij zegt dat ik paternalistisch ben, maar leg mij eens uit wat er in hemelsnaam paternalistisch is aan mijn visie dat de vrouw ZELF in alle gevallen het recht en de mogelijkheid moet hebben om al dan geen pijnbestrijding (ruggenprik, remifentanil of andere mogelijkheden) te ontvangen?
.
En dan niet tijdens een bevalling op het moment dat het de verloskundige belieft, maar op ieder moment (mits medisch verantwoord). Ik ben ervoor dat vrouwen al tijdens de zangerschap zwangerschap kunnen aangeven straks bij de bevalling pijnbestrijding te willen ontvangen, net zoals dat overal in de westerse wereld het geval is. En vrouwen die dat niet willen, prima. Zolang de mogelijkheid er maar is, 24/7, zonder druk van de omgeving (man, verloskundige, gynaecoloog).
Jij schrijft "Er is iets groots en imposants gaande wat de barende vrouw meestal op eigen kracht kan en ook wil (!) doen.''
.
O? Dus jij bepaalt wat vrouwen willen?
.
Hoe kan het dan dat ik zoveel vrouwen hoor die dat helemaal niet volledig op eigen kracht willen doen, die best wat hulp in de zin van pijn- of stressverlagende middelen willen tijdens de ontsluitingsweeen? (voor alle duidelijkheid, want dat blijken veel mensen niet te weten en dat vertroebelt het beslissingsproces enigszins: de pijnverlichtende mogelijkheden worden alleen toegediend in de fase van de ontsluitingsweeen, zodat de vrouw bij de persweeen, wanneer het erop aankomt en haar oerkracht wordt verlangd, helemaal alert en niet uitgeput is.).
.
Vervolgens schrijf je: ''De enige “hulp” die zij daarbij nodig heeft is warmte en liefdevolle steun en de bevestiging dat het normaal is wat haar overkomt, dat zij het kán en dat het goed gaat. '' Beatrijs, 'de enige hulp die zij daarbij nodig heeft': wie is er hier nu paternalistisch?
Samenvattend:
Ik vind dat vrouwen zelf moeten kunnen bepalen hoe, of, wanneer en wat voor pijnbestrijding ze wensen.
.
Jij vindt dat pijnbestrijding helemaal niet nodig is, behalve in die 10% van de bevallingen waarin ‘het niet anders kan’. Says who?
.
Beatrijs: niet jij, niet ik, niet de verloskundige, niet de gynaecoloog, niet de echtgenoot, niet de anaesthetist, maar de vrouw zelf bepaalt.
Baas in eigen buik, weet je nog?
Kluun
Naschrift KLUUN: Bij de reacties staat o.a. (maandag1 4 april, 11.00u) de reply die Beatrijs Smulders stuurde n.a.v. het bovenstaande en Kluuns antwoord daarop)
--> zie ook: Pijn is fijn, Beatrijs?
--> ''Barende vrouwen hebben recht op ruggenprik'' (Volkskrant)
|
|
Een Vlaamse klassieker
9 april 2008 - 08:05
Kluun las deze column vanochtend voor bij Giel op 3FM.
Begin jaren negentig werd Antwerpen iedere weekend overvallen door groepen vrijgezellenfeestvierende Nederlanders die lallend en brallend over de Grote Markt trokken en massaal tegen de kathedraal urineerden – zeg maar de zaken waarom we volgens Rita Verdonk Trots op Nederland moeten zijn.
.
In die jaren woonde ik zelf in Antwerpen. Nimmer was ik zo populair bij mijn vrienden. Er ging geen weekend voorbij of mijn woonst werd overspoeld door kroegvrienden, elftalgenoten, oud-studiegenoten, collega’s en oud-collega’s, neven en achterneven, vrienden en vrienden van vrienden en types van wie hun connectie met mij op de dag van heden volslagen onduidelijk gebleven is. Mijn kot, gelegen midden op de Meir in het centrum van de - of zoals de Antwerpenaren zelf zeggen - het stad, diende als uitvalsbasis voor strooptochten naar het roemruchte Cafe d'Anvers, d’n Acient Belgique, La Rocca, of gewoon de hoerenbuurt.
.
Met weemoed denk ik terug aan Vlaamse geneugten als een smoske, een broodje preparé, een bolleke en Studio Brussel, het - even je oren dicht, Giel - beste radiostation van de Lage Landen. Vooral de fileberichten op Studio Brussel waren een waar feest. 'En indien u altijd al eens een file heeft mee willen maken, spoedt u dan nú naar de E211, want voor Jezuseik staat het daar muurvast.'
.
De Vlaamse taal is prachtig. Ik zou uren kunnen oreren over prachtige Vlaamse begrippen als een droogzwierder (een centrifuge), de gestipte ij (een lange ij), maar zal me beperken tot een verhaal waarvan ik deze week een kopie terugvond. Een brief die een klassieker is in de bloemrijke geschiedenis van de Vlaamse humor.
.gif)
Aan: de inspecteur van de dienst Arbeidsinpectie.
Geachte inspecteur,
In antwoord op uw schrijven geef ik u hierbij mijn uitleg over de reden van mijn arbeidsongeschiktheid. Zoals u kunt lezen in vakje 3 van het formulier is mijn beroep metselaar. Op de dag dat ik mijn kwetsuren opliep, was ik aan het werk in een gebouw op het vijfde verdiep van de KB-toren in Antwerpen. Bij het beëindigen van de arbeid lag er nog 250 kg stenen, die terug naar beneden moesten worden getransporteerd. Nu is het zo dat luiheid de vindingrijkheid bevordert en daarom nam ik het, achteraf onzalige, besluit om, in plaats van deze met de hand langs de trap naar beneden te dragen, de katrol te gebruiken met daaraan een ton.
.
De katrol was bevestigd aan het zesde verdiep van het gebouw. Ik maakte het touw eerst vast op de grond en ging dan terug naar boven, alwaar ik de ton vulde met de 250 kg stenen. Daarna ging ik terug naar beneden, waar ik voorzichtig het touw losmaakte opdat de lading met stenen zachtjes naar beneden zou komen.
.
In vakje 12 van het formulier leest u dat ikzelf 67kg weeg. Tot mijn grote schrik schoot ik, direct nadat ik het touw in mijn handen had, opeens naar omhoog, ik verloor even mijn bezinning en vergat het touw los te laten. Onnodig te zeggen dat ik een rap tempo omhoog ging.
Ergens in de buurt van de derde verdieping kwam ik de ton tegen, hetgeen mijn hoofdwonde en het gebroken sleutelbeen verklaart, om daarna door te schieten, verder omhoog, tot de ton de grond raakte en met een formidabele klap zijn bodem verloor.
.
Een ton zonder stenen weegt slechts 25kg, als gevolg waarvan ik aan een ongezond snelle afzink naar beneden begon. In de buurt van de derde verdieping kwam ik wederom de ton, ditmaal op haar weg omhoog, tegen. Deze ontmoeting leverde me twee gebroken enkels en enkele nare kwetsuren in de buurt van mijn balzak op.
.
Zoals de Ollandse filosoof Johan Cruyff pleeft te zeggen: ieder nadeel herbergt een voordeel: de onzachte ontmoeting met de ton brak mijn val gedeeltelijk, waardoor ik, toen ik op de hoop stenen terecht kwam, slechts twee wervels brak.
.
Des te vervelender was het dat ik, eenmaal daar beland, van de pijn weer mijn tegenwoordigheid van geest verloor en het touw pardoes losliet..
Een touw weegt minder dan een lege ton en deze kwam dientengevolge maar weer een keer naar beneden om juist op mijn knieschijf te landen, die daarbij enkele fikse bloeduitstortingen opliep en nog verbrijzeld was ook.
.
Ik hoop u hiermee voldoende informatie te hebben verstrekt over de wijze waarop het wrede accident zich heeft voorgedaan.
Naschrift van Kluun: de tekst blijkt inderdaad, zoals ikke schrijft, gebaseerd te zijn op een oud Iers lied van The Dubliners, paddy's Song. Die versie kon ik niet terug vinden op Youtube, wel een andere, met dezelfde tekst: http://www.youtube.com/watch?v=UxaCfJfw6AY&feature=related
De Zin van de Week komt van de grappigste schrijver van de Lage landen, Zijne Koninklijke Hoogheid Herman Brusselmans: ‘Het kerkhof ligt vol met mensen die ooit gedacht hebben: gelukkig lig ik hier niet.’
|
|
Pijn is fijn, Beatrijs?
8 april 2008 - 09:57
Enige weken geleden wakkerde Kluun de discussie over het recht van vrouwen op pijnverlichting bij bevallingen aan door dit artikel in De Volkskrant.
Niet iedereen is het met Kluun eens. Verloskundige en auteur van het boek Veilig vrijen zwanger Beatrijs Smulders is boos op Kluun.
Een fragment:
'De barende vrouw (...) meestal op eigen kracht kan en ook wil doen alhoewel de heftigheid haar op bepaalde momenten natuurlijk beangstigt en overdondert. De enige “hulp” die zij daarbij nodig heeft is warmte en liefdevolle steun en de bevestiging dat het normaal is wat haar overkomt, dat zij het kán en dat het goed gaat.'
Nog eenmaal ten overvloede: Kluun is GEEN voorstander van het standaard toedienen van een ruggenprik of andere vorm van pijnbestrijding. Mijn betoog is dat iedere vrouw in Nederland, net zoals alle vrouwen in Belgie, Duitsland, Frankrijk, Engeland, (moet ik doorgaan?), Zweden, Denemarken, Finland, Noorwegen, Spanje, Italie, de VS, het recht heeft op een door haar zelf verkozen vorm van pijnverlichting tijdens de weeen, op het moment dat zij dat wil. Vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week.
Niet de verloskundige, niet de gynaecoloog, niet de echtgenoot, niet de anaesthetist, niet Beatrijs Smulders, niet Kluun, niet de ziekenhuisbudgetten, niet de vergoedingsstructuur van ons bevallingssysteem, maar de barende vrouw zelf hoort te mogen beslissen of en op welk moment zij pijnverlichting wenselijk acht, mits het, gegeven de fase waarin de bevalling op dat moment verkeert, geen onacceptabel gevaar oplevert voor moeder of kind. En die laatste inschatting is voor medici.
Mijn vrouw (ik heb het nog even nagevraagd voor alle zekerheid) was blij met mijn steun, mijn warme handen op haar rug en mijn liefdevolle aanmoedigingen bij haar bevallingen, maar niets ten nadele van mij: ze had er toch liever enige vorm van pijnverlichting bij ontvangen, voegde ze er aan toe.
Zie ook:
--> Het zwakke geslacht
--> Het Lucas-ziekenhuis, zaterdag 17 januari 2 minuten over 2.
|
|
Iemand vroeger Tsjechisch in zijn pakket gehad?
6 april 2008 - 13:49
'Kluun – enfant terrible nizozemské literatury.'
Tot zover snappen we het nog wel, wat het gerenommeerde Metropolis uit Tsjechie schrijft.. Maar als u de rest nu ff voor ons vertaalt, dan heeft u ook wat te doen op een zonnige zondagmiddag.
O, en mocht het een wat minder goeie recensie zijn, dan graag niet hieronder publiceren, maar svp discreet naar mail@kluun.nl sturen.
|
|
|
3 april 2008 - 17:01
(3).jpg)
are back in town
 
Tommy Wieringa Christophe Vekeman
Op 2 mei beginnen we weer, met een vaste tweewekelijkse Nightwriters Late Nite-avond in het Comedy Theater op het Nes in Amsterdam. En dat doen we op een tijdstip waarme we onze naam als schrijvers van de nacht eer aan doen: de shows beginnen om 23.30uur.
De eerste show gaan we meteen plankgas: Tommy Wieringa en de boekpresentatie van de nieuwe roman van de ster van de Nightwriters-tour eind vorig jaar, Christophe Vekeman.
Verder onze huis-DJ Bart Thimbles, de 5 Minutes OF Fame (toe dan!) , een verrassingsoptreden en de onvermijdelijke Kluun moet er ook weer even bij zijn, vindt-ie zelf.
Nightwriters Late Nite Shows. 2 mei, 16 mei (met o.a. Manon Uphoff en Kluun), 6 juni en 20 juni. Aanvang 23.30u.
Voorverkoop: hier en nu.
|
|
De kraamhulp
2 april 2008 - 20:18
Kluun had deze week wel wat anders te doen (spuugdoekjes, zoogcompressen, kolfmachines, luiers, billendoekjes, bijvoedingsmelk, Oxytosmose - of zoiets - halen/verschonen/toedienen/huren) dan het schrijven van zijn wekelijkse column voor 3FM.
Daarom las hij vanochtend bij Giel een oudje voor: het verhaal over de kraamhulp uit Help, ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt.
|
|
Het zwakke geslacht
2 april 2008 - 09:04
Na vorige week weet ik het zeker: vrijheid van meningsuiting dient aan banden te worden gelegd.
Daarom spreek ik, Kluun, na drie bevallingen live te hebben meegemaakt, de fatwah uit over iedere man die vrouwen nog langer in film, tekst of cartoons met de term Het zwakke geslacht aanduidt en zal ik de grootste pop uitzoeken die Lola deze week als kraamkadootje heeft gekregen, en deze hoogstpersoonlijk anaal bij hem zal*komen inbrengen!
* Correctie, met dank aan de oplettende Bupatih.
|
|
And her name is...
1 april 2008 - 17:06
Lola!!!! Ze is vrijdag 28 maart, 18.28 uur geboren. Lola is gezond, mooi, lief (= huilt alleen bij hoogdringendheid) en weegt 3940 gram.
Moeder en kind maken het goed, hoewel lopen en zitten bij beiden nog niet je-van-het is.
Kluun heeft nader order vaderschapsverlof.
|
|
Archief
oude weblog
|
|
Zoeken
|
.jpg)
.jpg)
