In een wereld waarin schoolgebouwen worden bestookt met raketten… In een tijd waarin crèches worden aangevallen door geschminckte mannen… In een crisis waarin bedrijven duizenden werknemers lozen als uitwerpselen in een riool…

…. is het hoog tijd voor de zaken die het leven van een mens vrolijk maken! We gaan iets nieuws doen. Kluun vrolijke vijf. Het beste wat ik in de afgelopen maand heb gezien, gehoord, geroken, gevoeld, geproefd of op enigerlei andere wijze heb geabsorbeerd, geconsumeerd of geinhaleerd (en u, als trouw bezoeker van deze site dus al lang kent) en waarvan ik vind dat het de levenskwaliteit onherstelbaar verbetert. 

Daar gaat-ie:
Op nummer 5 van deze maand: zZz. Een week of wat geleden stonden ze in de Melkweg. Tot dan toe had ik nog nooit van deze ranzige orgelrockers met hun vrolijke kermispunk gehoord en dat terwijl ze gewoon uit Amsterdam komen, al acht jaar bestaan en wereldwijd succes hebben. Hun eerste album was volgens de Russische Rolling Stone de beste plaat van 2005, hun de clip van Grip werd internationaal tot clip van het jaar 2008 verkozen, hun muziek werd gebruikt in Phileine Zegt Sorry, in een commercial voor de Fiat Punto, in de tv serie CSI en ze treden over de hele wereld op. Voor een cursus zZz voor beginners surfe men naar de zalige zotheid in de clip van Loverboy op youtube.

Op 4: De fantastische postercampagne van een Israelisch biermerk dat de grote dilemma’s in het leven voor vrouwen, zoals daar zijn: wat drink ik vanavond, wat trek ik aan, wanneer ga ik naar de toilet en met wie ga ik aan het eind van de avond naar bed, in hilarische posters met pictogrammen hebben teruggebracht. (en door hier te klikken krijg je ze beeldvullend op je scherm)



Op 3: Zo eens in de zoveel tijd snakt een man naar een portie stevige mannenhouse. Niks geen vrolijke vocaaltjes en tiedeliedompompommetjes, maar gewoon van je bengbengbengbeng. Zware, diepe, lome beats. Paul Kalkbrenner bakt die beats .  Vorige week draaide unser Deutsche Freund met zijn minimal-techno het behang van de muur in Doornroosje in Nijmegen en in de Melkweg in Amsterdam.
Zijn nieuwe single heet Sky 'n' Sand en daar zit, eigenlijk jammer, net weer een ietsie vriendelijkere beatje en dito gezang onder, een soort Kalkbrenner light, maar toch goedgekeurd door de Nederlandse Vereniging van Housemannen. Luister even naar de podcast van Dance department van Dennis Ruyer van twee weken geleden (nr 173) of Youtube hem even. Paul Kalkbrenner.



Op 2: de meest ondergewaardeerde band van Nederland bestaat twaalfeneenhalf jaar en is om dat te vieren begonnen aan een theatertour. Ze zullen het al helemaal nooit zeggen, maar ik wel: nimmer is er binnen onze landsgrenzen betere popmuziek ten gehore gebracht dan door JOHAN op hun drie albums. Eigenlijk zou iedereen, desnoods met geweld, gedwongen moeten worden minimaal een album van de band in huis te hebben of concert van deze band te gaan zien. Allemaal aan de Johan! Johan4all! Gaat hen zien in een theater in de buurt!


Op 1 in  de Kluuns vrolijke vijf, het beste wat ik januari tot me genomen hebben, en dat is, zoals het een schrijver betaamt, een boek, een boek om van te watertanden. Het diner van Herman Koch. Herman Koch kennen we van Jiskefet, van zijn subtiele Six Word Story ‘Ja?... Wat?... Nee!... Alweer?... Jezus!... Lul!’, maar Herman Koch is vooral columnist en romancier en hij heeftnu  de beste roman in zijn leven geschreven, over een diner in een restaurant. Dat is smullen. Zoals de beschrijving van ober die met bij iedere gang aanwijzen uit  welke ingredienten het bestaat, waar die ingredienten vandaan komen en hoe ze zijn klaargemaakt, over gerechten en de prijzen ervan, die zich tot  hun grote verbazing aan elkaar gekoppeld terugvinden op een menukaart, over wijnsnobisme en over het hele hypecultuurtje rond toprestaurants. En een verhaal dat een heus bladzijdedraaiertje is. 

Snel kopen.

doorsturen reageren (al 4)

Dat belooft wat. Kluun heeft er nu al zin in. Kom gerust kijken.

doorsturen reageren (al 4)

Voorverkoop alhier. Als u snel bent.

doorsturen reageren (al 1)

In de serie reclame zoals reclame bedoeld is, hierboven en hieronder  twee toiletadvertenties van het Israelische biermerk Goldstar. Er is er nog eentje, en alledrie zijn ze te leuk om niet iets groter bekijken.

doorsturen reageren (al 8)

Dit weekend had ik het zwaarste feest sinds jaren. Gesloopt, gebroken, geradbraakt was ik na afloop. Tuitende oren, schuurpapieren stembanden en splijtende hoofdpijn. Was het dan zo laat geworden, Kluun? Neuh. Gewoon zondagmiddagfeestje, bij daglicht. O, zeker flink aan de wodka gezeten dan? Nope. Eén glas rooie wijn, en zelfs dat werd me niet gegund om op te drinken. Hash, coke, pillen, wiet, ghb, mdma, spacecake? Niets van dat al. Een stuk prinsessencake met roze glazuur en een eetbare sticker van Cinderella.

Het betrof hier een kleuterfeest en wel eentje van mijn eigen kleuter. Die werd vijf. (Zo gaat dat met kleuters, die worden zelden twaalf, of achttien. Nu ja, uiteindelijk wel, maar dan heten ze geen kleuters meer. Goed.) Mijn tweede dochter dus – voor de statistici onder u: ik heb er drie - werd dit weekend vijf jaar en mocht voor haar verjaardagsfeestje vier of vijf andere kleuters uitnodigen.  Althans, dat was de theorie. Want hoe kies je als vijfjarige nu tussen Jenneke en Leentje? Tussen Sterre en Anna? En waarom mag Dineke niet komen? En Maartje dan, papa, Maartje moet er ook bij zijn! Het werden dus negen kleuters.

U heeft onlangs misschien gelezen van die omwonenden van crèches, die steeds agressiever worden door spelende kinderen. Van buurtbewoners die gerechtelijke procedures starten om een eind te maken aan de geluidsoverlast van krijsende kleuters. Over volwassen mannen die met megafoons vanuit de belendende tuinen staan te schreeuwen dat die kutkleuters moeten stoppen met dat gegil? Is het niet godsgeklaagd dat dit soort dingen in Nederland gebeuren?!?

Nee. Na dit weekend begrijp ik het. Lowlands, carnaval, de Closing Parties op Ibiza – de in alcohol doordrenkte after parties van Nightwriters, het is allemaal kinderspel vergeleken bij hoe diep ik afgelopen zondag ben gegaan.

Kent u die commercial waarin die rockband een hotelkamer heeft afgebroken en daarna van de kwieke uitzendkracht opdracht krijgt om de kamerinrichting tot op de laatste piercing te herstellen? Zo voelde ik me afgelopen zondag. Met dit verschil dat de bandleden onder het toeziend oog van de uitzendkracht tot makke schapen verwerden, maar dat mijn overwicht afgelopen zondag net zo groot was als dat van Gert Jan Verbeek op de selectie van Feyenoord. Nu meen ik bij mijn en de meeste andere kleuters zo nu en dan wel sporen van opvoeding te ontwaren, maar bij eentje was daar niets van te merken.

Ik zal niet zeggen welk kind, want ik moet vanmiddag weer gewoon mijn kind van school halen, maar het begint met een S en eindigt op Ophie. Wat een kutkind. Een hooligan in kleuterverpakking, een Hollands Next Topcriminal, een klein vandalistisch wezen dat wat mij bereft per direct geronseld zou mogen worden ten behoeve van een terroristische zelfmoordactie voor om het even welk doel. Met als bijkomend voordeel voor de organisatie in kwestie dat dit kind niet eens een riem met explosieven om hoeft te binden om volwassen mensen tot zelfmoord te drijven.

Alles heb ik geprobeerd. Educatief verantwoorde dreigementen, licht fysiek correctief geweld, alsmede intimidatiepratijken die men doorgaans niet in opvoedkundige gidsen vindt, zoals het dreigen met een kelder onder ons huis waar ik kleuters in bewaar tot ze rijp voor de verkoop zijn aan landen waar Nike fabrieken heeft, zeggen dat ik een Oostenrijkse kennis heb die zich nog wel eens wil vergissen als het gaat om het bewaren van wijn in de kelder en de waarschuwing dat wij een zolder hebben met monsters, spoken, boeven en posters van Bassie en Adriaan.

S.(ophie) ging op tafel liggen, op de het aanrecht staan, trok tafelkleden van de tafel en slingers van de muur, saboteerde de dansles, frustreerde het kadootjes utidelen uitdelen , prikte de verjaardagscake aan gort, gooide haar siroop en die van haar buurvrouw tegen de grond en schold mijn vrouw uit voor bewoordingen die ik gezien hun kwetsende aard graag voor onszelf houd. .

En dan zie ik zondagavond dat concert voor Obama en gisteren dat feestje van 'm. Een eitje voor de organisatie.Twee miljoen mensen, en niet een man die het podium oploopt. Niemand die op de stoelen gaat staan. Niemand die door de liedjes heenbrult. Gewoon, beschaafde mensen die keurig blijven zitten, luisteren en meezingen als dat gevraagd wordt.

‘s Nachts droomde ik over het kleuterfeestje. Er figureerde een kettingzaag in mijn droom.
-----------------------------------------------------------------------------------------------

Kluun las deze column vanochtend voor bij Giel op 3FM.

doorsturen reageren (al 40)

Achter de Japanse voorzijde van KEVBDD, die deze week daar uitkomt, zit ongetwijfeld een, laat we zeggen, boeiende gedachte. Zelf kan ik hem niet ontdekken.

De titel is, zoals u zelf kunt zien, 妻ががんなのに、僕は恋人のベッドにいる. En dat staat, zo heb ik vernomen van vertaler Izumi Furuta voor My wife got a cancer and I am in bed with my girl friend.

Dat is intrigerender dan Love Life, zullen we maar denken.

doorsturen reageren (al 16)

Dit weekend werden de genomineerde boeken voor de titel Beste Boekomslag van 2008 bekend. Naast het subtiele geel van Klunen werden
oa. Onze Oom van Grunberg en Vochtige Streken van Charlotte Roche en Heren van de thee van Hella Haasse genomineerd.

U kunt niet stemmen, dat is voorbehouden aan boekverkopers*.

* tenzij u zelf boekverkoper bent, natuurlijk.

doorsturen reageren (al 1)

Kluun is was op zoek naar een foto en mijn Googlekunde en -fantasie is was vandaag onvoldoende en daarom vraag vroeg ik raad: het gaat ging om de bekende foto van het raam van een kantoorgebouw in een wolkenkrabber, genomen van buiten, het moment waarop alle werknemers van een bank te horen krijgen dat ze ontslagen zijn. Zoek plaatje!

Met dank aan Willem:

doorsturen reageren (al 4)

doorsturen reageren (al 8)

Misschien had Roy Makaay bij de balaanname eerst nog een pro forma sliding moeten maken, en daarna zijn bemodderde broekje bij het juichen aan de supporters moeten tonen. Dat hij er toch echt wel heel hard voor had gewerkt, voor dat werelddoelpunt, dat het heus niet alleen technisch vernuft was. Of met zijn elleboog nog een tegenstander willekeurige tegenstander een beuk voor zijn harsens moeten geven, onderweg, terwijl hij de bal uit de lucht plukte. Dat hij, in de goede traditie van Huntelaar Suarez Ibrahimovitch Nico Jansen, nog even had laten merken dat er niet met hem te spotten viel, ook niet tijdens schilderachtige mooie aanvallende acties. Of hij had er zo'n tulband bij moeten dragen, die John de Wolf vroeger wel eens omdeed, als hij een hoofdwond  ter grootte van de Binnenmaas had maar graag wilde doorvoetballen. Of hij had een voorhamer mee moeten nemen, en de kalk op zijn handen moeten laten zitten, als bewijs dat hij die week net even eigenhandig een krachthonkie had verbouwd in de Kuip.

Rare jongens, die Feyenoorders. Helemaal vanaf Rotterdam Zuid naar Heerenveen komen om daar demonstratief te zwijgen bij het mooiste doelpunt dat ze er dit seizoen zullen zien. Hij zal wel teveel op Bergkamp hebben geleken. Weet Makaay veel dat ze dat in Rotterdam maar ballerina-gedrag vinden.

Misschien is het met mooi voetbal wel hetzelfde als met kunst en lekker eten, dat je het moet leren waarderen. Daarom hier een cursus Mooi Voetbal voor beginners.

 

doorsturen reageren (al 7)

Zo eens in de zoveel tijd snakt een man naar een portie stevige mannenhouse. Niks geen vrolijke vocaaltjes en tiedelie- dompompommetjes, maar gewoon van je bengbengbengbeng. Zware, diepe, brute beats. Paul Kalkbrenner is er zo eentje. En dan bedoel ik dit, of dit. Recht zo die gaat!

Zijn nieuwe single heet Sky 'n' Sand. Ietsie vriendelijkere beatjes en dito gezang, een soort Kalkbrenner light, maar toch goedgekeurd door de Nederlandse Vereniging van Housemannen. Heerlijke plaat.

Een Vielseitig Type trouwens, die Kalkbrenner. Hij maakte een film, speelt er zelf de hoofdrol in (een doorgeslagen techno-dj) en hij maakte er selbstverstandlich de muziek voor.

En o, wat een gezelligheid: onze Duitse vriend komt op 17 januari naar voor Berlin Calling naar Doornoosje in Nijmegen en op 23 januari naar de Melkweg in Amsterdam.

doorsturen reageren (al 6)

Martin Bril is een tijdje weggeweest in de Volkskrant, maar hij is weer helemaal terug. Dat is hem niet alleen meer dan gegund, maar ons lezers ook. Daar waar veel columnisten net melk zijn, is Bril net wijn. Hij wordt met het jaar beter. Hij heeft mij in de eerste januariweken al doen snikken en glimlachen met zijn dagelijkse column.

Ook die van vanochtend, over de autopech onderweg, was weer smullen. Vooral deze passage.

Kluun kust de pen van Bril en wenst hem wél in alle oprechtheid een gezond 2009.


PS: zondag 22 maart vrijhouden. Dan is-ie erbij, op de grote Nightwriters Closing Party van de Boekenweek, in Panama in Amsterdam.

doorsturen reageren (al 4)

Ik kreeg de tip van collega-Nightwriter Saskia Noort, die me eerder tipte op de beste schrijver van Europa, Niccollo Ammaniti en op  Kings of Leon, dus enige goeie smaak kan haar niet ontzegd worden.

Dus maar eens geYoutubed op Parson Brown. Geluisterd. En nog een keer. En nog een keer. En meteen het album maar gekocht. En weer geluisterd. En weer. En nog maar een keer. Want het is heerlijk eerlijke rock. Het heeft wat weg van dEUS, van Elbow (al bedacht ik dat pas toen ik op hun Myspace keek naar de bands door wie ze zeggen te zijn beinvloed) en het melancholische van Neil Young, Dylan, Nick Cave,van Tindersticks.

There Were Trees That Whisper,  het eerste (hele kleine) hitje van de mannen, gadsamme, waar lijkt dat ook al weer op? Of Waterhole Surfer, heeft dat niet heel veel weg van een Vlaamse band waar ik begin jaren negentig (ouwe lul, ouwe lul, ouwe lul, ouwe luhhhhul!) fan van was, The Scabs? En The Line, het openingsnummer van The Farewell State, lijkt dan weer verdacht veel op Working Class Hero van Lennon. Vinnik.

Grappige teksten hebben ze ook wel, en daar zijn we van. 'You say nothing lasts forever... Try Suicide.'

En waar komt dat spul vandaan? Niet uit Londen, niet uit Leeds, niet uit Liverpool, niet uit Glasgow, niet uit Texas, niet uit New York, maar uit, zoals ze het zelf schrijven op hun site 'de wijde omgeving van Utrecht. De bandleden wonen in Baarn, Hoogland, Amersfoort, Hilversum, Doesburg en Nieuwersluis.' Tja, dan is het natuurlijk ook niet gek dat je zulke geinspireerde muziek maakt.

Hoe dan ook, Parson Brown is muziek die valt onder de noemer We Are Real, en ik ga die band de komende tijd pluggen als een bezetene.

--> Hier kunt u vijf nummers van Parson Brown luisteren.
--> Dit is hun site
--> Hier zijn te Youtuben
--> En hier of hier kunt u de cd kopen.

doorsturen reageren (al 5)

Pas sinds enkele dagen durf ik weer normaal op straat te lopen. Het is vandaag 14 januari en de kust lijkt veilig. De afgelopen weken heb ik plaatsen en situaties gemeden waar ik mensen dreigde te ontmoeten die ik in het nieuwe jaar nog niet gezien had. Ik ben niet meer in het café geweest, bij de slager en de bakker kwam ik alleen op tijden dat het risico op bekende buurtbewoners zo klein mogelijk was en als ik mijn kinderen van school ging halen liep ik zonder oogcontact te zoeken het schoolplein op. En toch lukte het me niet om er aan te ontkomen, want om de twintig meter was er wel iemand die de woorden als een natte wind in je gezicht blies.

‘Hé, nog de beste wensen he!’
‘Eh, ja, goh, ja, dank je, ik was het helemaal vergeten, jij ook dan maar, hè…’
‘En alle gezondheid, want dat blijft toch het belangrijkste, hè.’

Dat zijn de momenten waarop ik ineenkrimp als een kind in een schoolgebouw in de Gaza-strook. 

‘De beste wensen.’ Wat een poppenkast. Jan Klaassen en Katrijn zijn er niets bij. Wat zeg ik – de verkiezing van het TV-Moment van het jaar valt volledig in het niet bij de onechtheid van het verplicht geven en ontvangen van de beste wensen van mensen die je eigenlijk het liefst het hele jaar zou ontlopen. Nieuwjaarswensen zijn een dwangbuis van misplaatste beleefdheid. Kom je het hele jaar door weg met een simpel ‘Hé’ of hooguit een gemompeld ‘mogge’ bij de bakker of op straat, in de eerste weken van januari moet je plots faken dat iedere vage bekende je net zo na aan het hart staat als ware hij je eigen vrouw of maitresse. straatbewoners schudden je plotsklaps vanuit het niets de hand, schoolouders kussen ongevraagd je wang en winkelmeisjes barsten in nieuwjaarswensen uit. En de allerergste zijn nieuwjaarswensen van types die er aan toevoegen: ‘Ja, want officieel mag het nog tot de derde week van januari, hè…’ Daar zou minister Klink van Volksbetutteling eens een verbod op moeten uitspreken.

Nieuwjaarswensen zouden, net als vuurwerk, alleen moeten worden toegestaan op oudjaarsnacht, als je ver voorbij het punt of no return bent en die dikke pad van verderop in de straat een omhelzing geeft alsof ze Katja Schuurman is omdat je op het punt in de alcohol-selectiecurve bent beland waarin je om het even wie wilt aflebberen. Maar du moment dat je op oudjaarsnacht als een balletje je bed in rolt, moet je voor de rest van januari gevrijwaard blijven van die onzin, van die kleffe omhelzingen en beleefdheidscliche’s.

Je gaat toch niet twee weken na die verloren kwartfinale tegen Rusland nog met een Oranje pruik door de straten lopen schreeuwen dat we de leeuw niet in zijn hempie moeten laten staan? Ik heb in mijn verleden zoveel mogelijk nieuwjaarsborrels gemeden en daarbij files, opkomende verkoudheden en kinderziektes voorgewend om dat genante gedoe te ontlopen.

Wie heeft er nog zin in een borrel op 10 of 12 januari, met mensen die je zelfs op oudjaarsavond niet tegen wilde komen. En wat wens je elkaar nu helemaal? De beste wensen? Een gelukkig nieuwjaar. Alle goeds. Kom op, man.

Wens elkaar dan tenmniste nog de dingen waar de ander echt op hoopt in het nieuwe jaar. Waar je wat aan hebt. Veel geile seks en orgasmes waar de sterren in de hemel als Chinees vuurwerk van uit elkaar spatten, minder werken en meer verdienen, herstellende beurskoersen, het opheffen van het rookverbod, je auto die door de APK-keuring komt, kinderen die ‘s nachts doorslapen, je schoonmoeder die haar verjaardag viert als jij toevallig net een weekend weg bent, een zomer met alleen maar zon en koud bier, de uitvinding van een pil tegen katers, geen virussen die je computer net zo lam leggen als de A2 op maandagochtend, de komst van Kings of Leon, Radiohead en de Last Shadow Puppets op Lowlands, dat de wijn en de drugs van goeie kwaliteit mogen zijn in 2009, de hoofdprijs in de postcodeloterij, plaatsing van het Nederlands elftal voor het WK en deze winter alsnog een Elfstedentocht. Dat is wat je wil. En als u me dat wilt wensen, voel u zich dan vrij, maar doe het in stilte, gedenk me in uw gebeden. Dan zal ik u niet meer lastig vallen met mijn beste wensen.

doorsturen reageren (al 26)

Een week of wat geleden berichtte ik u over The Wrestler, de come back-film van Mickey Rourke, door critici direct als instant-klassieker bestempeld. Springsteen schreef de titelsong.
 
Afijn. Mickey Rourke won dit weekend de Golden Globe voor beste acteur, Bruce voor Best Original Song. Dat is kennis waar u vast niet zonder kunt, dacht ik.

O, en de nieuwe single van Springsteen, Life Itself, is nu te zien op Youtube. Ik durf niet te beweren dat u daar niet zonder kunt, want vernieuwend is niet het eerste woord dat in me opkwam toen ik hem zojuist voor de eerste maal hoorde.

doorsturen reageren (al 8)

''Als de dooi intreedt ziet het er slecht uit voor het natuurijs'', aldus de KNSB.

Joh.

doorsturen reageren (al 9)

Sex on Fire van Kings of Leon was by far de geilste rockplaat sinds tijden. Kings of Leon zijn sowieso niet te versmaden, indien u net als de Kings zelf geen last heeft van dwangmatige vernieuwingsdrang. De opvolger, Be Somebody, mag er ook weer wezen.

De CD heet Only By The Night. Fijne ouwerwetse rock van nu.
Hebben? 
--> iTunes
--> Bol.com.

doorsturen reageren (al 9)

Even vrij naar Guus Meeuwis:

Ik loop hier in Friesland/
maar het vriest hier slechts licht/
Dus ik wil snel naar Brabant/
want daar ligt het dicht.

In Brabant ligt op sommige plaatsen  een hoeveelheid ijs waar ze zelfs voor het broeikaseffect op de Noordpool nog een puntje aan hadden kunnen zuigen. Nu kan Kluun net zo schaatsen als Evert van Benthem paaldansen, maar dat weerhield me er niet van om, gevoed door een idee van Met Het Oog Op Morgen, een plan te bedenken. De Elfstedentocht verplaatsen. Naar Brabant.



Het valt niet mee, laat ik daarmee beginnen. In de Brabantse wateren is meer stroming, de scheepvaart vaart zich een slag in het rond, de gemalen pompen vrolijk door alsof het niks kost… maar dè ken nie kennen we nie in Brabant. Wie had ooit gedacht dat Doe Maar Nederlands populairste band aller tijden zou worden, dat Guus Meeuwis tot in Friesland stadions uitverkoopt alsof het Champions League wedstrijden zijn, dat Eindhoven de voetbalstad van Nederland zou worden, dat de meest verkopende schrijver van Nederland uit Tilburg zou komen en dat Breda een bedrag voor het glazen huis naar binnen zou slepen waar voor je niet alleen een vluchtelingkamp, maar heel Afrika kan overdekken?

Inderdaad. De Brabantse Elfstedentocht dus. Ik denk dat ie zaterdag of zondag geschaatst kan worden. Luister en huiver, want het wordt een zware tocht.

(Kluuns routebeschrijving van de Brabantse Elfstedentocht in Met Het Oog Op Morgen is hier terug te luisteren. Klik op de uitzending van 7 januari en scroll naar 51min50)

doorsturen reageren (al 9)

 heb je een vriendje, en dat blijkt maar weer eens: de pocketversies van KEVDBB KEVBDD en De Weduwnaar, beiden nu voor tien euro in iedere betere boekhandel te koop (en ook bij Albert heijn, benzinestations en hier, bij mij zelluf) gaan als een tierelier. Ze  staan weer vrolijk in de top 60, waar ze zich eerder respectievelijk 168 (da's meer dan drie jaar) en 83 (en da's bijna twee jaar) weken in hadden verschanst. De tientjes-Weduwnaar staat op 31, Komt een vrouw voor een tientje op 38.



O, ja, en Klunen staat op 8. Dank u.

doorsturen reageren (al 4)

In Belgieland kent iedereen Zornik al zo lang als er kabinetscrisissen zijn  in dat land, maar u denkt wellicht bij het horen van de naam dat het een broer van Zorro is. Dat is het niet.

Zornik is, naast Arsenal, Gorki, Ozark Henry, Tim van Hamel (of is het Tim Vanhamel?) en Novastar een van de schoonste bloemen die zelfs bij min veertien graden nog fier hun blaadjes houden.

Dit is 4.000.000 minutes. Mooi.


(Ook last van goeie smaak? Luister Studio Brussel. Doe maar. is goed voor u.)

doorsturen reageren (al 7)

De eerste keer dat ik Ronald Giphart sprak, een jaar of wat geleden op Lowlands, zei hij de volgende woorden: 'Met jouw achtergrond ben jij natuurlijk de man die de ultieme afrekeningsroman over de reclamewereld moet schrijven.'

Ik ben er nooit aan begonnen. De reclamewereld was in mijn ogen niet spannender dan de bankwereld (eh..., fout voorbeeld), en het schrijven van een roman over hoe het er in dat wereldje aan toe gaat staat ook niet hoog op mijn to do-lijstje. (Dat bestaat overigens uit:

1. Mijn roman afmaken.
2. De Top 100 Aller Tijden van het Amsterdamse Nachtleven
3. Kluuns Dummy Guide into spiritualiteit
4. Een scenario voor een theaterstuk over de geschiedenis van de House
5. Een novelle over de Gay Games in Amsterdam van 1998.
6. Wat verder ter tafel komt.
7. Maar bovenstaand lijstje kan zo maar weer veranderen.
8. Ik laat het u weten.
9. Of niet, en dan ligt er ineens een boek. Of zoiets.
10. Waarom moeten lijstjes toch altijd van 1 tot 10 gaan, ook als je niks meer hebt om in te vullen?)

Maar het zou zo maar eens kunnen dat het sowieso te laat is met die roman over de reclamewereld. Ik heb hem thuis liggen, Pijn, de debuutroman van Beau van Erven Dorens. Nog niet gelezen (wel op mijn to do lijstje, na Prooi van Jeroen Smit, Exit geest van Philip Rothe, De bijbel, het Volkskrant magazine van afgelopen zaterdag en die daarvoor, The Long Way Down van Nick Hornby, Een Nieuwe Aarde van Eckhart Tolle, Het verdriet van belegie van Hugo Claus, de bundel behorend bij de voorstelling Na de pauze van Herman Finkers, de verzamelde verhalen van Isaac babal, De Pruimelaerstraat van Louis van Dievel, Perfece Koppijn van herman Brusselmans, Bobby Fischer voor beginners van Renzo Verwer, Gentse lentes van A.F.Th, Ajax Wereldclub, Kiewen van Niccollo Ammaniti, de Sloveense vertaling van De Weduwnaar, en nog een meter boeken), maar ik sloeg een baldzijde open las daar deze hilarisch - en o zo realistische - zin:

'Ik kan niet meer denken. Mijn hersens zitten vol met die fuckkaas. Wat nou Fantakaas? Eat me Fantakaas. Wat denken die Belgen nou? Dat je met kaas kunt toveren? Fuck it. Kaas is kaas. Mensen fantaseren niet over een blok kaas. Mensen fantaseren hoe ze hun pik in de kale doos van Paris Hilton kunnen janken. Dáár fantaseren mensen over.
NIET OVER EEN FOKKING BLOK KAAS! KAAS, DAAR DOE JE MOSTERD OP!'

Pijn, de debuutroman van Beau van Erven Dorens belooft veel.  Ik hou u op de hoogte. Of u mij.

doorsturen reageren (al 10)

Ziehier het schema van Nightwriters on tour. In maart trekken we het het land in. Voorverkoop via de websites van de betrokken theaters/schouwburgen/ parochiezalen.

doorsturen reageren (al 2)

Echt. Vandaag stond het in de krant. Vandaag, op 2 januari zitten ze weer samen. De ijsmeesters.

Beurskoersen kunnen ineenstorten, Suarez, Affelay en El Hamdoui mogen de eredivisie verlaten, zolang het ijs maar groeit. En of het dan uiteindelijk aon giet of niet: alleen het voorspel is al voldoende om Bartlehiem weer tijdelijk tot het Bethlelem van de Lage Landen te promoveren. 

doorsturen reageren (al 2)

doorsturen reageren (al 6)