|
Verpakte stront 27 april - 19:27 Pssshhhhtttt... niet doorvertellen, maar nu we toch onder elkaar zijn: Youraddaily, een website voor reclametypes, wist me te verleiden om een fragment uit de eerste ruwe, ongepolijste, ongecorrigeerde, korstige, rafelige versie van mijn aanstaande r
Ik gaf er ook een diepte-interview over aan de redactei van Nightwriters.nl. Hoewel Kluun dus druk aan het schrijven is, konden we hem toch wat korte vragen stellen over zijn nieuwe roman. Bijvoorbeeld wanneer hij uitkomt? Kluun: 'Als-ie af is.' Wat wordt de titel? Kluun: 'Dat weet bijna niemand. Werktitel is Het Vlaggenschip.' En waar gaat-ie verder nog over, afgezien van een inkijkje inde Amsterdamse reclame en marketingwereld van eind jaren negentig? Kluun: '...' |
||||||||||||||||||||
 |
||||||||||||||||||||
|
26 april - 14:40 Zie in de LastFM-lijstjes van mijn meestgedraaide tracks dat er nu defintief geen enkele lijn in mijn smaak meer valt te ontdekken. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Nieuwe roman 23 april - 16:40 Vandaag de mijlpaal van het 40.000e woord bereikt. Voor de liefhebbers: dat 40.000e woord was 'de'. Zo. Heb je een scoop.
Voor mijn gevoel zit ik nu op de helft. Ik ga niet zeggen waar de roman over gaat, of hij autobiogrfaisch is, noch waar hij zich afspeelt of wie de hoofdpersonen zijn. Wel dat het een lichtvoetig boek wordt. Satirische klucht. Of kluchtige satire, ik weet nog niet precies waar het heen gaat. Er komt in ieder geval geen voetbal in voor en ook geen kanker. En er gaat niemand dood. Wanneer hij uitkomt? Als ik klaar ben. En hoe hij gaat heten? Dat weet ik nog niet. Ik heb wel een werktitel. Het vlaggenschip. Maar dat kan zo nog maar veranderen. Net als het 40.000e woord. Zo. En nu hou ik mijn mond erover. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
21 april - 20:17
Dit is het fragment dat ik vanochtend bij Giel op 3FM voorlas. Het komt uit Mama Tandoori, de nieuwe roman van Ernest van der Kwast. Goed boek.
Het huis aan de Jericholaan kostte een vermogen, maar het lukte mijn moeder af te dingen op de vraagprijs, zoals ze op alles afdong: kleding, meubels, witgoed, kipfilet. Afdingen was een hobby, meer nog: een sport. Mijn halve jeugd heb ik doorgebracht in winkels en warenhuizen, wachtend tot de verkoper zou toegeven iets van de prijs af te halen. Ik herinner me een beddenwinkel waar mijn moeder tegen de verkoper zei: ‘In India koop je voor die prijs honderd stapelbedden.’ Ik haalde het niet in mijn hoofd te zeggen dat er in India helemaal geen stapelbedden zijn. Ik gedroeg me zoals me was opgedragen. Ik lag languit op een matras en zou niet eerder opstaan dan op het teken van mijn moeder. Dat was om half vijf in de middag, ruim zes uur nadat we de winkel waren binnengestapt. De verkoper zag eruit alsof hij twaalf rondes had gebokst. Mijn moeder had een triomfantelijke lach op haar gezicht. Ze had tachtig procent van de prijs afgekregen. De makelaar die de Jericholaan verkocht, werd ook verslagen. Het verhaal gaat dat mijn moeder de twee koffers wilde ruilen voor het huis. De makelaar begreep de ruil niet. ‘U kunt alleen met geld betalen,’ zei hij, waarop mijn moeder in woede ontstak. ‘U beledigt mij,’ riep ze. ‘In India kun je met deze twee koffers een hele stad kopen!’ De makelaar keek naar de koffers, in zijn voorhoofd verschenen diepe groeven, zijn blik werd steeds droeviger. Misschien dacht hij na over het zoeken van een andere baan. Mensen die mijn moeder op hun pad tegenkwamen, konden volgens mij niet anders dan tot de conclusie komen dat ze het verkeerde levenspad hadden ingeslagen. Mijn moeder interpreteerde de stilte van de makelaar als interesse. Ze somde de juwelen op die zich in de koffers zouden bevinden: neusringen, enkelkettinkjes, armbanden, oorbellen, halskettingen, zelfs een gouden kroon. De makelaar keek hulpeloos naar mijn vader, maar die wist dat hij een spreekverbod had. Mijn vader mocht alleen ademhalen en knikken. (Dat laatste uiteraard als het een opmerking van mijn moeder betrof.) De makelaar noemde voorzichtig de vraagprijs. Mijn moeder schudde haar hoofd en deelde de vraagprijs door tweeën, haalde er tienduizend af, vergeleek die prijs met roepies, deelde het bedrag nog een keer door tweeën, en sprak toen de uitkomst uit. Mijn vader ving de makelaar op en fluisterde in zijn oor: ‘Het komt goed, het komt allemaal goed. Bedenk dat je niet met haar getrouwd bent.’
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Dropping 18 april - 12:20 Gisteren was het twaalf jaar geleden dat ik van mijn eerste vrouw net na middernacht zo'n geval kreeg waar je een baby in kunt duwen en het hele geval vervolgens op je rug door de stad kunt dragen. Vijf uur en zesenveertig minuten later kreeg ik er een baby bij.
En dus werd Eva, mijn oudste dochter (ik heb er een stuk of drie), gisteren twaalf. We hebben wat feestjes gegeven in de loop der jaren. Verkleedfeestjes, oud Hollandsche spellenfeestjes, Barbiefeestjes, discofeestjes, speurtochten in parken, op grachten en dierentuinen, verzin het en we hebben het georganiseerd. Dit jaar wilde ze een dropping. Met haar vriendinnen in een bos worden afgezet. Of ze wel eens kranten las, vroeg ik, maar mijn vrouw mengde zich in deze discussie door mij onder tafel tegen mijn schenen te trappen. Gelukkig had ze alleen haar sokken nog aan. Ja, en een zwarte broek met een grijze blouse, maar dat doet er in deze niet toe. Een dropping. Ik kreeg visioenen van vroeger, camping Ter Spegelt in Eersel. Werden we ergens bij de Belgische grens gedropt. Of Steensel, Netersel, Bladel of iets anders dat eindig op el. Zolang er maar bossen waren. Google maps en de iPhone bestonden nog niet in 1977 en boeren hadden het al net zo druk met kippen inenten als tegenwoordig, dus wij, gedropten, konden het lekker uitzoeken. Er waren droppings waarbij we weken, maanden, jaren onderweg waren, voor mijn gevoel. Tiuri uit Brief voor de Koning was er niks bij. Ik heb de hele tweede en derde klas van de middelbare school gemist, inclusief de promotie van Willem II in mei 1979, vanwege een uit de hand gelopen dropping in juli 1977. Het viel gisteren mee. Mijn vrouw en ik volgden mijn dochter en haar zeven (of waren het er nu acht?) vriendinnen op gepaste droppingafstand. Ze kwamen in een nieuw bosrecord van 1h34'45'' aan op het eindpunt, waar kampvuur, marshmallows, biologisch appelsap en spookverhalen op hen wachtten. Het engste was nog de heenweg. Zeven (ik begin nu toch echt te twijfelen, trouwens, nu ja, ik heb nog geen klachten gehad van ouders die kinderen missen vandaag, het zal wel loslopen) (maar mocht u vandaag in het A'damse bos zijn een huilend kind treffen, vraag voor alle zekerheid even of ze gisteren een verhjaardagsfeestje had van ene Eva) kinderen in onze milieutechnisch onverantwoorde, maar o zo fijne Cadillac Tony Soprano, allemaal geblinddoekt met een (gewasen) witte hydrofiel luierdoek van Lola. Duidelijk merkbaar was dat de automobilisten om ons heen op de route Luxereservaat Oud Zuid - A'damse Bos wel kranten lazen en dat mobiele telefoons tegenwoordig wel bestaan. Een echtpaar met zeven geblinddoekte kinderen in een achterbak wekt in argwaan. Nog voor we in het A'damse bos aankwamen, werden we al gevolgd door Peter R de Vries. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Prachtig, alweer 14 april - 14:34 Het gaat maar door, het gaat maar door, het gaat maar door. En dan heb ik het niet over de onuitputtelijke rij mafkezen die op de lijst van de PVV komen, maar over de vloedgolf aan goeie bands en artiesten uit Belgie.
BlackBox Revelation. Daan. Sweet Coffee. En nu weer Harvey Quinnt. Kijk en luister naar Infinite Street en geloof je oren niet dat er zoiets moois kan komen van een steenworp afstand van Hazeldonk. Prachtig. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Maarten en Vincent 8 april - 14:56
Wederom enorm gelachen om de Nederlandse Statler en Waldorf: Maarten en Vincent van Rossem. Vanochtend in de prachtige serie Nederland & ik, een serie gesprekken over de stand van ons land in de Volkskrant een interview met de vrolijke broeders.
Over het verkeer: Maarten: 'Belgie heeft per afgelegde kilometer twee keer zoveel dodelijk ongelukken als wij. Waar dat aan ligt? Dat we een keurig onderhouden infrastructuur hebben. In Manhattan heb je gaten in de weg van een meter diep. Daarom rijden er in Amerika ook geen Smarts. Als je in zp'n gat valt, wordt je nooit meer teruggevonden.' Vincent: 'Heb je een leuke auto gekocht, een Porsche, en dan mag je niet hader dan 100 kilometer.' Maarten: 'Maar Vincent, je hebt helemaal geen auto. Je verzint nu iets waar je helemaal geen last van hebt.' Over het welzijn van de dieren: Maarten: 'Mijn vrouw koopt ook van een boer die de dieren volgens mij eert naar Mozart laat luisteren en ze eerst zijn excuses aanbiedt voordat hij ze de nek omdraait.' |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Slaan 8 april - 10:01
Zo lelijk zijn die dingen heus niet meer. Als je bekend bent verandert er nogal wat. Zo ben ik onlangs gestopt met mijn vrouw in het openbaar te slaan. Dat voelde niet goed meer. Voor je het weet wordt er over je gesmoest. Mensen begrijpen het verhaal erachter niet en kijken je afkeurend aan. De agressie druipt eraf, bij sommigen. Vooral in het Luxereservaat Oud Zuid, waar je voor de prijs van een bakje Filet Americain met piri-piri kruiden bij slagerij Van Dam in de Cornelis Schuytstraat, op nummer 106, om precies te zijn (zo, weer honderd euro verdiend - Evert, ik heb het liefst weer zwart, leg maar een envelop klaar, ik neem ‘m wel mee als ik zaterdag langs kom; wel graag iets discreter dan vorige keer toen, Jort Kelder ook in de zaak stond, ik heb geen zin om door dat soort stommiteiten van jou een slechte reputatie te krijgen) Haiti weer opnieuw zou kunnen opbouwen, afijn, vooral daar dus, valt het extra op als je je vrouw af en toe een pak ransel geeft. Dat doet bijna niemand hier. U zult erom lachen, maar in de buurt waar ik woon is men helemaal niet gewend dat je je vrouw in het openbaar slaat. Er wonen alleen maar nette mensen (goed boek trouwens, van Robert Vuijsje. Zit veel seks in, is niet te moeilijk geschreven, en er zit wel een boodschap in, maar mocht die je volledig ontgaan, is het nog steeds een lekker boek - echt een aanrader voor lezers van Aktueel. Alleen maar nette mensen, Robert Vuijsje; Robert, geef even door aan je uitgever dat ik het ook goed vindt als ze in plaats van die afgesproken tweehonderd euro, kaartjes regelen voor Ajax-Heracles, doe maar in dat vak waar de spelersvrouwen altijd zitten). Wat dat betreft kan je, als je als man je vrouw af en toe en corrigerende tik geeft, beter in Bos en Lommer of in de Baarsjes wonen, daar knikken mensen bemoedigend bij dat soort acties. Wel met mate, want overal waar te voor staat, is slecht, zei mijn moeder altijd. Zij werd trouwens nooit geslagen door mijn vader en werkte dat vroeger op mij en mijn zus uit door ons ook nooit te slaan. Ik heb er over gedacht om mijn vrouw een sluier voor te laten doen, dat ze niet herkenbaar is voor andere mensen en zich zodoende niet hoeft te schamen, als ik haar onverhoopt toch een pets geef waar anderen bij zijn. Dat ze dan niet herkenbaar is, want dat is vaak het ergste, lees ik altijd in folders over slachtoffers van huiselijk geweld: de schaamte. Dus een gekke gedachte is het niet, een sluier, of een beetje hippe burka. Zo lelijk zijn die dingen heus niet meer, hoor. Mijn vrouw vond het geen oplossing. Bij ons in de buurt wonen alleen maar nette mensen (had ik al gezegd dat dat een goed boek is, Alleen maar nette mensen van Robert Vuijsje?) en dan valt het juist des meer op, een sluier, legde ze uit. Dan gaan mensen er iets juist achter zoeken. Het wordt dan meteen zo’n statement, in een buurt waar het straatbeeld zo’n beetje is zoals Geert Wilders dat het liefst ziet. Heel af en toe zie je wel eens een hoofddoek, van een au pair of een werkster, en vorig jaar was er op het straatfestival nog een Braziliaanse band, maar om nou te zeggen dat de buurt een multiculturele sfeer ademt, mwa. We hebben daarom besloten om het niet meer in het openbaar te doen, dat slaan. Het zijn de minder leuke kanten van het BN-er-schap. Deze column stond vorige maand in Aktueel Man |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Lenteratuur 7 april - 16:08 De zon schijnt eindelijk, maar het regent goeie Nederlandse romans deze lente.
 .jpg) De Bollywoodprins in gebed. Vervolgens Mama Tandoori van Ernest van der Kwast, alias de Bollywoodprins. Kwast, geboren uit een Rotterdamse vader en een Hier de (kosten noch moeite zijn gespaard) vijf trailers voor het boek. Pas op voor laagvliegende deegrollers.  Jaaaah, en dan Spaghetti Spoetnik, het romandebuut van Tonie Mudde. Gisteren in een ruk uitgelezen. Verhaal: nerdy jongen wordt verliefd op meisje, dat way out of his league is. Zo lijkt het. Odf is het. Of toch niet. Of andersom. Ontdek het zelf. Ontroerend, verrassend, vals, prachtig beschreven. Alleen de titel vind ik zo bedacht dat hij niet te ont,houden is. Dat krijg je met onvoorstelbaar erudiete uitgevers. Denken veel te moeilijk. Koude Kut was veel beter geweest. Hoe dan ook: Spaghetti Sputnik is een Moet Lees. Phileine Zegt Sorry meets Zusje. En ook dit boek heeft een website, met daarop een trosje lovende recensies. Kijk maar. En hier mijn radiocolumn van vanochtend bij Giel op 3FM over dit boek. Met een paar fragmenten eruit. |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
3 april - 17:40  Wegens familieomstandigheden gaat pasen dit jaar niet door
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Kikkers 1 april - 16:39
Zitten twee kikkers op een randje bij de vijver. Zegt de ene kikker tegen de andere: "Moet je daar eens over het randje kijken, daar loopt een klein rupsje." Als de ene kikker vooroverbuigt om de rups te zien, stopt de andere kikker abrupt zijn stijve geslacht in de kont van de kikker en roept: "1 april kikker in je bil!"
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
Archief
oude weblog |
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
Zoeken |
||||||||||||||||||||
 |
 |
|
