Kluuntje in Uitgeefland           En toen naar de uitgevers, elf maanden nadat ik aan de schrijverij was geraakt. Weer een godsvermogen aan kopieën bij MultiCopy (waar men trouwens steeds vriendelijker werd tegen mij, ik vermoed dat mijn ingelijste foto bij de directie op het bureau stond) kwijt, en nu naar de Uitgevers. Ik had er vijf uitgezocht. Nijgh & Van Ditmar (Grunberg, veel interesse in muziek), Vassallucci (hip, Heleen van Royen, Dave Eggers), Prometheus/Bert Bakker (Brusselmans, Lanoye) en Podium (Giphart). Nou moet u weten - dat wil zeggen, u moet natuurlijk helemaal niks, maar als u de gemoedstoestemming van de auteur ten tijde van het inleveren van de manuscripten bij uitgevers beter wilt begrijpen, dan zou het handig zijn als u het weet - dat ik een eigen bedrijf heb gehad waar negen man werkten en daar een niet onaanzienlijke status aan verbond. Ik was geslaagd, verdiende bakken met geld. Kluun, of gewoon Raymond van de Klundert, was een man van achter in de dertig met een aardige maatschappelijke status, die in zijn hoedanigheid als partner/directeur van een hip marketingbureau gesprekspartner was van leden van Raden van Bestuur, journalisten uit de marketing- en communicatiewereld en creatieve mensen van niveau. En nu reed ik, na bijna twee jaar full time schrijven, op mijn fietsje over de Herengracht en Singel om in vijf postkamers mijn manuscript in een envelop aan te bieden. Dacht ik. Het werd afgeven.