et begint luchtig, vol met humor en doorspekt met verwijzingen naar voetbal. Wat ik, als voetballiefhebber erg kan waarderen. Langzamerhand echter wordt het intenser, krijg ik als lezer en schaamteloze blik achter de schermen van een kankerpatiënt al wil ik Carmen niet zo aanduiden. Ze is in de eerste plaats een persoonlijkheid. Het boek is zelfs zo intens beschreven, dat ik voor het eerst in m'n leven heb moeten huilen om wat ik lees. Het is soms zo hartverscheurend wat beschreven wordt. Een jong stel dat het op alle fronten voor elkaar heeft, wordt getroffen door het noodlot. Maar dat is nog niet eens zozeer de reden van mijn emotionele uitbarsting. Carmen is zo'n lief persoon en dat maakt dat ik het niet meer droog hield toen de laatste fase van haar leven werd beschreven. Stijn lijdt op een manier net zo hard mee. Hij vlucht in feesten en vreemdgaan en zijn mijden van de thuissituatie neemt ziekelijke vormen aan. Hij doet wat er va hem verwacht wordt: z'n dochtertje naar de crèche brengen en Carmen begeleiden naar alle ziekenhuisbezoeken, maar zijn drang om uit te gaan en het even te ontvluchten beheerst hem op een gegeven moment volledig.